Kush e realizon Teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari

Kush e realizon Teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari

Burimi: “Et-temhid lisherhi kitabit-teuhid el-ledhi huwe hakkull-llahi alel abid”
Autor: Shejh Salih bin AbdulAziz Alu Esh-Shejh (Allahu e ruajt).
Kapitull: Kush e realizon teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari
Dhe fjala e Allahut të Lartësuar: “Me të vërtetë, Ibrahimi ishte ummet (shembull i besimit, prijës shembullor me të gjitha virtytet e mira), i përulur para Allahut, hanif (me besim monoteist, që adhuronte vetëm Allahun Një e të Vetëm) dhe nuk ishte nga idhujtarët.” (En- Nahl: 120).
Dhe tha: “Dhe ata që nuk i shoqërojnë asgjë (në adhurim) Zotit të tyre.” (El- Mu’minun: 59).
Transmetohet nga Husajn bin AbduRrahman të ketë thënë: “Isha tek Se’id bin Xhubejri, kur tha: “Cili prej jush e ka parë yllin që u këput mbrëmë?” “Unë”- u përgjigja. Pastaj, thash: “Edhe pse nuk isha duke u falur, sepse u pickova (nga akrepi apo të ngjashme me të sh.p.).” “E çfarë bëre?” – tha ai. “Kërkova të më bëhej rukje” – thash unë. “Ç’të shtyu të bëje një gjë të tillë?” – më pyeti ai. “Hadithi të cilin na e ka treguar Esh-Sha’bijj” – ia ktheva unë. “Ç’ju ka treguar ai?”– pyeti përsëri. “Ai na ka treguar nga Burejdetu bin El Husajb se ka thënë: “S’ka rukje[1], veçse për mësysh apo helmim (thumbim)” – thash unë. “Sa mirë që vepron ai, i cili ndalet tek ajo që ka dëgjuar” – tha ai. (Pastaj vazhdoi) “Mirëpo, neve na ka treguar ibën Abbasi nga Profeti (sallAll- llahu alejhi ue sel-lem) se ka thënë: “Mu ekspozuan popujt. Shikova një profet dhe së bashku me të ishte një grup i vogël (nga ata që e kanë pasuar). Pastaj, shikova një tjetër dhe së bashku me të ishin një apo dy vetë. Gjithashtu, shikova një profet që s’kishte askënd me vete. Kur mu shfaq një turmë e madhe njerëzish, unë mendova se ata janë ummeti im. “Ky është Musai dhe populli i tij” – më thanë. Pastaj shikova (prapë), kur ja një turmë e madhe njerëzish. “Këta janë ummeti yt. Ndër radhët e tyre janë shtatëdhjetëmijë që do të hyjnë në Xhenet pa dhënë llogari dhe pa u dënuar” – më thanë. Pastaj (Profeti) u ngrit dhe hyri në shtëpinë e tij. Njerëzit filluan të diskutonin rreth atyre shtatëdhjetëmijë se kush mund të ishin ata. Disa prej tyre thanë: ndoshta janë ata të cilët e kanë shoqëruar Profetin (sal-lAll-llahu lejhi ue sel-lem). Disa tjerë thanë: Ndoshta janë ata që kanë lindur në Islam dhe (kurrë) nuk i shoqëruan Allahut asgjë. Gjithashtu, përmendën gjëra tjera. Pastaj u doli Profeti (sallAll- llahu lejhi ue sel-lem) dhe i treguan se për çfarë po bisedonin. Ai tha: “Ata janë të cilët nuk kërkojnë t’u bëhet rukje, nuk mjekohen përmes djegies, nuk u besojnë ogureve dhe vetëm në Zotin e tyre mbështeten”. U ngrit Ukkashetu bin Mihsan dhe tha: “O i Dërguar i Allahut, lute Allahun që të më bëjë prej tyre!” “Ti je prej tyre” – tha ai. Pastaj u ngrit një tjetër dhe tha: “Lute Allahun që të më bëjë prej tyre!” “Të parapriu me të Ukkasheja” – ia ktheu ai.[2]
Në këtë kapitull shqyrtohen disa çështje:
1- Njohja e niveleve të njerëzve në teuhid.
2- Ç’do të thotë realizimi i tij (teuhidit)?
3- Lavdërimi i Allahut ndaj Ibrahimit – alejhis-selam – për atë se nuk ishte nga idhujtarët.
4- Lavdërimi i Tij ndaj prijatarëve të besimtarëve të devotshëm për atë se e ruajtën besimin e tyre nga shirku.
5- Lënia e rukjes dhe kejj’it (shërimit me djegie) është prej realizimit të teuhidit.
6- Përmbledhësi i tërë atyre virtyteve (të përmendura në hadith) është mbështetja në Allahun.
7- Dija e thellë e sahabëve për shkak të kuptimit të tyre se nuk mund të arrinin një gjë të tillë, veçse përmes veprës.
8- Përkushtimi i tyre në vepra të mira.
9- Vlera e këtij ummeti si në sasi e, po ashtu, edhe në cilësi.
10- Vlera e popullit të Musait – alejhis-selam -.
11- Të shfaqurit e popujve para Profetit (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem).
12- Çdo popull do të ringjallet veçmas me profetin e tij.
13- Të pakët ishin ata që iu përgjigjen thirrjes së profetëve.
14- Ai profet të cilit nuk iu përgjigj askush, (në Ditën e Gjykimit) do të vjen vetëm.
15- Dobia e diturisë rreth kësaj çështjeje: të mos mashtrohesh me numrin e madh dhe të mos heqësh dorë nga pakica.
16- Lejueshmëria e rukjes për mësysh dhe helmim (thumbim).
17- Dija e thellë e selefëve, për shkak të fjalës së Se’id bin Xhubejrit: “Sa mirë që vepron ai, i cili ndalet tek ajo që ka dëgjuar, mirëpo…” Prej kësaj kuptohet se hadithi i parë nuk e kundërshton të dytin.
18- Selefët ishin larg asaj që ta lëvdonin njeriun me diç që nuk ishte në të.
19- Fjala e Profetit (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem): “Ti je prej tyre” është shenjë prej shenjave të profecisë.
20- Vlera e Ukkashes.
21- Përdorimi i alternativave.
22- Morali i mirë i Profetit (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem).
Komenti:
Ky është kapitulli “Kush e realizon teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari”. Në kapitullin para tij është përmendur vlera e teuhidit dhe cilat prej mëkateve i shlyen ai. Ndërsa, ky kapitull është në një nivel më të lartë se sqarimi i vlerës së teuhidit, sepse në vlerën (mirësinë) e teuhidit marrin pjesë të gjithë ithtarët e tij, dhe ithtarët e teuhidit janë ithtarët e Islamit. Pa dyshim se çdo myslimani i takon një hise prej teuhidit, andaj – si rrjedhim i kësaj – atij i takon edhe një hise prej mirësisë së teuhidit dhe shlyerjes së mëkateve. E, sa u përket njerëzve të spikatur të këtij ummeti, janë pikërisht ata të cilët e kanë realizuar teuhidin. Për këtë, nky kapitull i është bashkuar kapitullit para tij, sepse është më i posaçëm (specifik).
Realizimi i teuhidit është tema e këtij kapitulli; dhe realizimi i tij do të thotë realizimi i dy dëshmive (la ilahe il-lAll-llah, Muhammedun resulull-llah), ndërsa realizimi i dy dëshmive nënkupton dëlirjen e fesë nga njollat e shirkut, të bidateve (risive) dhe të mëkateve.
Pra, realizimi i teuhidit kthehet tek tri gjëra:
• Braktisja e shirkut me të gjitha llojet e tij: të madh, të vogël dhe të fshehtë.
• Braktisja e bidateve me të gjitha llojet e tyre.
• Braktisja e mëkateve me të gjitha llojet e tyre.
Andaj, realizimi i teuhidit, sipas kësaj (që u cek), ka dy nivele:
 Nivelin e obligueshëm.
 Nivelin e pëlqyeshëm.
Dhe, gjithashtu, sipas kësaj (ndarjeje), ithtarët e teuhidit janë në dy nivele. Niveli i obligueshëm (i lartcekur) është që njeriu të braktisë ato tri gjëra që u cekën më lart, braktisjen e të cilave e ka për detyrë. Pra, ai e braktis shirkun (në tërësi), të fshehtin dhe të hapurin, të voglin dhe të madhin. Gjithashtu, i braktis bidatet dhe mëkatet. Ky nivel është i obligueshëm.
Niveli i pëlqyeshëm në realizimin e teuhidit – në të cilin ata që e zbatojnë, kanë dallime prej më të mëdhave – është që të mos ketë në zemrën e njeriut asgjë nga të drejtuarit apo nga qëllimi (i veprës/fjalës) për dikë tjetër përveç Allahut të Lartësuar. D.m.th. që zemra tërësisht të jetë e drejtuar nga Allahu, pa pasur në të kthim drejt dikujt tjetër përveç Tij. Kështu, të folurit, vepra dhe puna e tij janë (vetëm) për Allahun. Bile edhe lëvizjet e zemrës së tij janë për Allahun e Madhërishëm. Disa prej dijetarëve për këtë – kam për qëllim nivelin e pëlqyeshëm – janë shprehur (kështu): që njeriu t’i braktisë gjërat e lejueshme nga droja (kujdesi) e rënies së tij në ato të palejueshmet. D.m.th. në sferën e veprave të zemrës, të gjuhës dhe të gjymtyrëve.
Atëherë, realizimi i teuhidit vlera (mirësia) e të cilit është se ithtarët e tij do të hyjnë në Xhenet pa dhënë llogari dhe pa u dënuar, kthehet tek këto dy nivele. Dhe realizimi i tij është realizimi i dy dëshmive (la ilahe il-lAll-llah, Muhammedun resulull-llah); sepse në thënien e tij “la ilahe il-lAll-llah” ka teuhid dhe largim nga shirku me çfarëdo lloji të tij, ndërsa në “Muhammedun resulull-llah” ka largim nga mëkatet dhe bidatet. Sepse ajo çfarë kërkon dëshmia “Muhammedun resulull-llah” është: bindja ndaj urdhrave të tij (Profetit), vërtetimi i thënieve të tij, shmangia nga ndalimet e qortimet e tij, dhe adhurimi i Allahut vetëm nëpërmjet mënyrës së ligjësuar nga ai (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem).
Andaj, ai i cili ka kryer disa prej mosbindjeve, mëkateve apo (disa prej) bidateve, pastaj nuk është penduar nga to apo nuk i janë shlyer, ai (njeri) nuk e ka realizuar teuhidin e obligueshëm. E, nëse ai nuk ka vepruar asgjë prej bidateve, mirëpo me zemrën e tij i bën të mira ato apo thotë: “S’ka gjë në veprimin e tyre”, atëherë, pasi që aktiviteti i zemrës së personit në këtë gjendje s’ishte në realizim të teuhidit dhe në realizim të dëshmisë “Muhammedun resulull-llah”, sigurisht që ai nuk është prej ithtarëve të realizimit të teuhidit. Ngjashëm më këtë janë edhe ithtarët e shirkut me të gjitha llojet e tij; ata nuk janë prej ithtarëve të realizimit të teuhidit. E, sa i përket nivelit të posaçëm që u përmend (niveli i pëlqyeshëm), ky është ai në të cilin bëjnë gara (përpiqen fort) garuesit dhe aty (në atë nivel) s’ka gjë tjetër veçse ndjesë nga Allahu, falje dhe kënaqësi prej Tij.
Shejhu – Allahu e mëshiroftë – në këtë kapitull (që është): “Kush e realizon teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari”, argumentoi me dy vargje (nga Kurani) dhe me një hadith. Vargu i parë është fjala e Allahut të Lartësuar: “Me të vërtetë, Ibrahimi ishte ummet, i përulur para Allahut, hanif dhe nuk ishte nga idhujtarët.” (En-Nahl: 120). Ky varg aludon në atë se Ibrahimi – alejhis-selam – ishte realizues i teuhidit.
Mënyra e argumentimit nga ky varg është se Allahu i Madhërishëm e përshkroi atë me disa cilësi:
1. (E përshkroi me atë se) Ai ishte ummet. Ummeti është prijësi i cili ka mbledhur në vete të gjitha cilësitë e përsosmërisë njerëzore dhe cilësitë e mirësisë. Kjo nënkupton se ai nuk la mangët asnjë prej cilësive të mirësisë. E kjo është domethënia e realizimit të teuhidit. Në Kuran, fjala ummet vjen me disa kuptime të pacaktuara. Prej këtyre kuptimeve është se ajo (fjalë) do të thotë: prijësi që pasohet (nga të tjerët) në mirësi. Dhe është quajtur ummet, sepse ai zë vendin e një populli (ummeti) të tërë në pasim. Sepse ai i cili ndjek shtegun e tij (ummetit), nuk ndihet i vetmuar dhe s’është në mëdyshje (pavendosmëri). Kjo sepse me të nuk është vetëm një njeri, por një ummet (popull) i tërë.
2. Përshkrimi i dytë, ku ceket realizimi i teuhidit (nga ana e Ibrahimit alejhis-selam), është në fjalën e Allahut: “…i përulur para Allahut, hanif…”. Këto dy përshkrime: “i përulur” dhe “elhanif” janë të lidhura reciprokisht, sepse përulja para Allahut do të thotë vazhdimësi në bindjen ndaj Allahut dhe pandashmëri nga ajo. Pra, ai ishte i pandashëm nga bindja ndaj Allahut të Madhërishëm. Gjithashtu, sepse el hanif – siç thonë dijetarët – është poseduesi i el hanf , që ka kuptimin e lakimit (shtrembërimit) nga rruga e idhujtarëve. Pra, ai i ishte shmangur rrugës së idhujtarëve, udhëzimit dhe mënyrave të tyre. Kështu, tek ai kishte vazhdimësi (në vepra të mira), përulje, konsekuencë ndaj bindjes dhe shmangie nga rruga (mënyra) e idhujtarëve. Dihet se rruga e idhujtarëve, ndaj së cilës Ibrahimi alejhis-selam ishte hanif, d.m.th i shmangur dhe i largët, përmban shirk, bidat dhe mosbindje, pa kurrfarë pendimi e as kërkimi të faljes.
“…dhe nuk ishte nga idhujtarët.” Fjala e Tij: “dhe nuk ishte”/ “ue lem jeku”, në origjinën e saj ishte “jekun”. Lejohet në el xhezm – me kushte – heqja e shkronjës “N”, siç qëndron në vargun paraprak. Njësoj me këtë është fjala e më të Lartit në kaptinën En-Nahl: “…dhe mos u pikëllo për ta ‘e mos’ (ue la teku) u ngushto për shkak të dredhive të tyre!” (En-Nahl: 127). Gjithashtu, lejohet mbajtja e saj (shkronjës “n”), siç qëndron në fjalën e më të Lartit: “…dhe ‘mos’ (ue la tekun) u ngushto për kurthet e tyre!” (En-Neml: 70).Pra, mbajtja dhe heqja e shkronjës “N”, janë dy mënyra të lejueshme në gjuhën arabe, nëse plotësohen kushtet e njohura të saj.
Fjala e Allahut: “…nga idhujtarët.” “Idhujtarët” është shumës i rregullt i fjalës “idhujtar”. Ndërsa, el mushrik/idhujtari është emër i vepruesit të shirkut. Nyja shquese “El” – siç dihet në gjuhën arabe –, kur t’i paraprijë (ngjitas) emrit aktiv apo atij pasiv, është lidhore, siç thotë dhe ibën Maliku në “Elfijjen” e tij.
Përemri lidhor tek usulijintë (dijetarët e bazave të fikhut – jurisprudencës) aludon në përgjithësim. Atëherë, fjala e Allahut: “…dhe nuk ishte nga idhujtarët” ka kuptimin se ai nuk e vepronte asnjërin prej llojeve të shirkut dhe se nuk ishte nga ta (idhujtarët).
Gjithashtu, fjala e Allahut: “…dhe nuk ishte nga idhujtarët” aludon në atë se ai u largua prej tyre. Sepse parafjala “nga”/“min” mund të jetë pjesore (teb’idijjeh), andaj largimi (ndarja e tij) ishte me trup. Po ashtu, (parafjala nga) mund të jetë qartësuese (bejanijjeh) dhe, në këtë rast, largimi (ndarja) ka kuptimin e largimit nga shirku. Qëllimi është se shejhu – Allahu e mëshiroftë – i solli ndërmend këto kuptime të vargut dhe ato e orientuan në atë se vargu ka të bëjë me realizimin e teuhidit.
Allahu i Madhërishëm tha: “Me të vërtetë, Ibrahimi ishte ummet, i përulur para Allahut, hanif dhe nuk ka qenë nga idhujtarët.” Kjo sepse ai i cili i mbledh në vete këto virtyte, e realizon teuhidin. Ndërsa, ai i cili e realizon teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari.
Imami i kësaj thirrjeje (drejt teuhidit) – autori – shejhu Muhamed bin AbdulUehhab – Allahu e mëshiroftë -, duke e shpjeguar këtë varg, që është prej vargjeve të fundit të kaptinës En-Nahl, thotë:
“Me të vërtetë, Ibrahimi ishte ummet…”, në mënyrë që të mos ndihet i vetmuar ai i cili ecën rrugës (së tij), për shkak të numrit të pakët të atyre që ecin. “…i përulur para Allahut…”, jo para mbretërve e as para tregtarëve të harlisur. “… hanif…”, nuk anonte as djathtas e as majtas, siç është gjendja e dijetarëve të sprovuar. “… dhe nuk ishte nga idhujtarët”, ndryshe nga ai që e rritë turmën e tyre (duke iu bashkangjitur asaj) dhe pretendon se është prej myslimanëve.”
Ky është prej shpjegimeve të mprehta, të jashtëzakonshme e me kuptim të thellë, dhe “Ky virtyt u dhurohet vetëm atyre që durojnë dhe vetëm atyre që kanë një fat të madh.” (Fussilet: 35).
Më tej ai tha: dhe fjala e Tij: “Dhe ata që nuk i shoqërojnë asgjë (në adhurim) Zotit të tyre.” (El-Mu’minun: 59). Këto vargje janë në kaptinën El- Mu’minun dhe i lavdërojnë të veçantët në radhët e besimtarëve.
Mënyra e argumentimit nga vargu për kapitullin është se Allahu tha: “Dhe ata që nuk i shoqërojnë asgjë (në adhurim) Zotit të tyre.” Pra, fjala e Tij: “…nuk i shoqërojnë” është mohim i shirkut. E kemi cekur më herët se, kur mohimi të dominojë mbi foljen e kohës së tashme, ai jep kuptimin e përgjithësimit të paskajores në të cilën aludon folja; sikur të thoshte Allahu i Lartësuar: “Dhe ata që nuk i bëjnë shirk Zotit të tyre apo që nuk bëjnë as shirk të madh, as të vogël dhe as të fshehtë.”
Ai i cili nuk bën shirk, është njësues (i Allahut). Këtu kemi një pashmangshmëri dhe ajo është se ai i cili nuk i shoqëron Allahut me asnjërin prej llojeve të shirkut, sigurisht që nuk e ka braktisur shirkun ndryshe veçse nëpërmjet njësimit (teuhidit) të Tij. Dijetarët thanë: Allahu i Lartësuar në vargun (është fjala për vargun në gjuhën arabe, sh.p.): “Dhe ata që nuk i shoqërojnë asgjë (në adhurim) Zotit të tyre”, fjalën e Tij: “… Zotit të tyre” e ka përmendur përpara, sepse errrrububijjeh (zotërimi i Allahut) detyrimisht e kërkon el ubudijjen (robërimin ndaj Tij). Kështu, shirk në err rrububijjeh do të thotë mosbërje e shirkut në bindje (ndaj Allahut) dhe në robërimin ndaj Tij. E kjo është cilësia e atyre që e kanë realizuar teuhidin. Sepse ajo çfarë kërkohet nga mosbërja e shirkut është që njeriu të mos e bëjë pjesëmarrës epshin e tij (në bindjen ndaj Allahut); nëse ai do ta bënte një gjë të tillë, (gjithsesi) do të kryente bidate dhe mëkate. Pra, sipas kësaj, mohimi i shirkut do të thotë mohim i të gjitha llojeve të tij, mohim i bidateve dhe mohim i mëkateve. E pikërisht ky është realizimi i njësimit (teuhidit) të Allahut të Madhërishëm.
Atëherë, vargu aludon në kapitullin të cilin Imami e formuloi me fjalët e tij: “Kapitull: Kush e realizon teuhidin, do të hyjë në Xhenet pa dhënë llogari”.
Sa i përket hadithit, ai është i gjatë, dhe pjesa argumentuese nga ai është fjala e Profetit (sal-lAllllahu alejhi ue sel-lem): “…Pastaj shikova (prapë), kur ja një turmë e madhe njerëzish. “Këta janë ummeti yt. Ndër radhët e tyre janë shtatëdhjetëmijë që do të hyjnë në Xhenet pa dhënë llogari dhe pa u dënuar” – më thanë. Pastaj (Profeti) u ngrit dhe hyri në shtëpinë e tij. Njerëzit filluan të diskutonin rreth atyre shtatëdhjetëmijë se kush mund të ishin ata. Disa prej tyre thanë: Ndoshta janë ata të cilët e kanë shoqëruar Profetin (sal-lAll-llahu alejhi ue sellem). Disa tjerë thanë: Ndoshta janë ata që kanë lindur në Islam dhe (kurrë) nuk i shoqëruan Allahut asgjë. Gjithashtu, përmendën gjëra tjera. Pastaj u doli Profeti (sal-lAll-llahu lejhi ue sel-lem) dhe i treguan se për çfarë po bisedonin. Ai tha: “Ata janë të cilët nuk kërkojnë t’u bëhet rukje, nuk mjekohen përmes djegies, nuk u besojnë ogureve dhe vetëm në Zotin e tyre mbështeten…”. Ky hadith flet rreth cilësisë së atyre që do të hyjnë në Xhenet pa dhënë llogari e pa u dënuar, dhe kjo (që u cek në hadith) është njëra prej cilësive të tyre. Ajo cilësi është vetëm e tyrja dhe ata nuk ngatërrohen me tjetërkënd, sepse është si një nishan përmes të cilit njihen.
Atëherë, kush janë ata që e kanë realizuar teuhidin? Përgjigjja është në fjalën e tij (alejhis-salatu ues-selam): “Ata janë të cilët nuk kërkojnë t’u bëhet rukje, nuk mjekohen përmes djegies, nuk u besojnë ogureve dhe vetëm në Zotin e tyre mbështeten…”
Profeti (alejhis-salatu uesselam) përmendi katër cilësi:
I. Ata “nuk kërkojnë t’u bëhet rukje”. Kuptimi i “jesterkûne” është se ata nuk kërkojnë t’u bëhet rukje, sepse kushdo që kërkon një gjë të tillë, në zemrën e tij do të ketë anim nga ai që ia bën atë (rukjen), derisa, nga aspekti i shkakut, t’ia largojë atë që e ndjen (i sëmuri).
Ka ardhur ky mohim në fjalën e tij: “Nuk kërkojnë t’u bëhet rukje”, sepse në çështjen e rukjes zemrat e njerëzve lidhen shumë më shumë për të sesa për mjekësinë e të ngjashme me atë. Arabët në kohën e injorancës pagane – po ashtu, kjo është gjendja e shumicës së njerëzve – ishin të lidhur (fort) për rukjen. Pra, zemra lidhet për personin që bën rukje dhe, gjithashtu, lidhet për rukjen. E, kjo është në kundërshti me përsosmërinë e mbështetjes në Allahun e Madhërishëm. Sa i përket asaj që ka ardhur në disa versione (tjera) të hadithit se: “(ata janë të cilët) nuk bëjnë rukje”, kjo është gabim dhe fjalë e çrregullt (shadhdh), sepse ai që bën rukje, është bamirës ndaj të tjerëve. E sakta është ajo që ka ardhur në këtë version se: “Ata janë të cilët nuk kërkojnë t’u bëhet rukje”. Kjo sepse në zemrën e kërkuesit të rukjes ka anim nga ai i cili ia bën rukjen dhe, gjithashtu, ka anim nga rukja. Po ashtu, në zemrën e tij ka një lloj mbështetjeje dhe një lloj prehjeje ndaj atij që ia bën rukjen apo ndaj rukjes.
II. Pastaj tha: “Nuk mjekohen përmes djegies”. Mjekimi përmes djegies (el kejju) në esencën e tij është i papëlqyeshëm, sepse në të ka mundim (torturë) me zjarr, edhe pse fetarisht lejohet, mirëpo nuk pëlqehet. Arabët besonin se, përmes mjekimit me zjarr, gjithmonë arrihet qëllimi (shërimi), dhe për këtë zemrat e tyre ishin të lidhura për të.
Kështu, të lidhurit e zemrës për këtë mënyrë të shërimit ishte nga aspekti se ai është një shkak që gjithmonë ndikon (ka sukses). Siç dihet, shërimi përmes djegies, me lejen e Allahut të Madhërishëm, ndikon, nëse mblidhen shkaqet dhe largohen pengesat. Pra, mohimi (i ardhur në hadith) është për arsye se në kejjin e posaçëm (bindja se ai ndikon gjithsesi, sh.p) ka lidhje të njerëzve me të për shkak të tij.
III. Më tej tha: “Nuk u besojnë ogureve”. Et-tijereh është një gjë që i shfaqet zemrës në sajë të diçkaje që ndodh para saj. Dhe kështu e shtyn atë të ecën përpara në kryerjen e ndonjë çështjeje apo të zmbrapset nga ajo. Kjo është veti e njeriut në zemrën e të cilit mbështetja në Allahun nuk është e madhe.
IV. Pas kësaj tha: “dhe vetëm në Zotin e tyre mbështeten”. Kjo është përmbledhësja e cilësive të mëparshme. Me këto cilësi s’është qëllimi se, ata që e kanë realizuar teuhidin, nuk i marrin shkaqet, siç e kanë kuptuar disa, dhe se (sipas tyre) përsosmëria është që njeriu kurrë të mos marrë ndonjë shkak apo kurrë të mos mjekohet! Kjo është gabim, sepse Profetit (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) i qe bërë rukje[3], mjekohej dhe i urdhëronte njerëzit të mjekoheshin[4]. Gjithashtu, ai (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) i urdhëroi disa prej sahabëve që të mjekoheshin me kejj 5(përmes djegies) e të ngjashme me këto. Andaj, hadithi nuk thotë se ata (realizuesit e teuhidit) asnjëherë nuk i marrin shkaqet apo nuk i marrin shkaqet e shërimit. Mirëpo, në të përmenden këto tri çështje në veçanti, për shkak se është e shpeshtë lidhja dhe kthimi i zemrës nga ai që bën rukje, apo nga kejji, apo nga ai që bën kejj, apo nga besimi në ogure. Pra, në to ka ulje të pozitës së mbështetjes në Allahun.
Sa i përket mjekimit, ai është i ligjësuar. Ai ose është i obligueshëm, ose i pëlqyeshëm, dhe ndodh që, në disa rrethana, të jetë i lejueshëm. Profeti (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) ka thënë: “O robër të Allahut, mjekohuni, por mos u mjekoni me gjëra të palejueshme!”[6] Qëllimi më këtë është se mjekimi nuk e prish realizimin e teuhidit. Mirëpo, cilësi e realizuesve të teuhidit është se ata nuk kërkojnë t’u bëhet rukje me rukjen e veçantë, nuk mjekohen përmes djegies së veçantë dhe nuk u besojnë ogureve. Ndërsa, përveç këtyre prej gjërave që janë të lejueshme, ato nuk hyjnë në atë me të cilën veçohen ithtarët e realizimit të teuhidit.
Ajo çfarë mua më duket më me vend është se fjala e tij (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) në këtë hadith: “nuk kërkojnë t’u bëhet rukje, nuk mjekohen përmes djegies, nuk u besojnë ogureve” është e veçantë vetëm për këto tria.
Ai (transmetuesi) tha: “U ngrit Ukkashetu bin Mihsan dhe tha: “O i Dërguar i Allahut, lute Allahun që të më bëjë prej tyre!” “Ti je prej tyre” – tha ai. Pastaj u ngrit një tjetër dhe tha: “Lute Allahun që të më bëjë prej tyre!” “Të parapriu me të Ukkasheja” – i ktheu ai.” Në këtë ka argument se ithtarët e realizimit të teuhidit janë të pakët e jo të shumtë. Për këtë, në hadith ka ardhur se ata janë shtatëdhjetëmijë. Ka ardhur në disa versione tek imam Ahmedi dhe të tjerë se Allahu i Madhërishëm ia ka dhënë Profetit (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) në çdo njëmijë prej tyre shtatëdhjetëmijë të tjerë.[7] Atëherë, numri i tyre është afro pesë milionë nga ithtarët e këtij ummeti. Nëse ky hadith është i vërtetë – dhe disa nga dijetarët e kanë saktësuar zinxhirin e tij – atëherë, me numrin e ardhur në këtë hadith (të kapitullit), nuk nënkuptohet ndonjë gjë (e caktuar). Apo ai (numër) ishte para kërkesë së Profetit (sal-lAll-llahu alejhi ue sel-lem) që të shtohej numri i atyre, të cilët e kanë realizuar teuhidin. E, nëse thuhet: çdo të thotë shtimi i numrit të tyre? Përgjigjja është se Allahu i Lartësuar u jep mirësi disa pjesëtarëve të këtij ummeti që nuk janë prej këtyre shtatëdhjetëmijë, por prej atyre që do të vijnë më pas, dhe u dhuron sukses në punën (e tyre) drejt realizimit të teuhidit. Pra, Allahu i Patëmeta është Ai, i Cili jep sukses; është Ai, i Cili udhëzon, dhe është Ai, i Cili (në fund) shpërblen. Eh, sa Bamirës, Dhurues, Bujar e Mëshirëplotë i mrekullueshëm që është Ai.
Vijon inshaAllah!
Përktheu: Petrit Perçuku
____________________________________
[1] Këndim i pjesëve të Kuranit apo i lutjeve të ligjësuara në sunet mbi të sëmurin apo të prekurin nga xhinët. (sh.p.).
[2] E shënojnë Buhariu (3410), (5705), (5752), (6472), (6541) dhe Muslimi (220).
[3] I qe bërë rukje nga Xhibrili alejhis-selam me fjalët: “Me emrin e Allahut të bëjë rukje nga çdo gjë që të shqetëson dhe nga e keqja e çdo shpirti apo syri ziliqar. Allahu të shëroftë.” (sh.p.). Muslimi (2186) dhe Et-Tirmidhij (972).
[4] Ahmedi (4/278) dhe Et-Tirmidhij (2039).
[5] Buhariu (5680) dhe (5681).
[6] Ebu Daudi (3874) dhe Et-Tirmidhij (2045).
[7] Ahmedi në Musned (2/359) dhe El Bejheki në Shu’ab (416).

Qendra Imam Albani : Lulzim Perquku – Kapitulli mbi namazin- Forma e namazit 1 dhe 2

Endër E Habitshme E Muhammedit Alejhi Selam

Endër E Habitshme E Muhammedit Alejhi Selam

 

Ky hadith është marrë nga libri i dijetarit Ibnul Kaj-jim [rahimehullah], me titullin “El-Vabilus-Saj-jib”.
Thotë Ibnul Kajjimi, Allahu e mëshiroftë: “Ky është hadith madhështor, me pozitë të lartë; duhet çdo musliman ta mësojë përmendësh. Do ta përmendim komplet për shkak të përfitimit që nxjerrim nga ky hadith dhe nevojën e krijesave për të…

Ky është hadithi i Seid Ibën Musej-jibit, nga AbduRrahman Ibën Semure Ibën Xhundub, i cili thotë:
“Doli një ditë prej ditëve i Dërguari, lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, e ne ishim në “Suf-fe” në Medine. U ngrit në këmbë e tha:

“Me te vërtetë unë mbrëmë pashë një ëndërr të habitshme.
Pashë një person nga Ummeti (populli) im, të cilit iu prezantua Meleku (Engjëlli) i Vdekjes për t’ia marrë shpirtin…
Por i erdhi (në ndihmë) atij Mirësjellja e tij ndaj prindërve, dhe e largoi Melekun e Vdekjes prej tij.

Pashë një person nga Ummeti im që ishte përfshirë nga dënimi i Varrit…
E i vjen (në ndihmë) atij Abdesi që ai kishte marrë, dhe e shpëton atë nga ai dënim.

Pashë një person nga Ummeti im, të cilin e frikësonin shejtanët…
E i vjen (në ndihmë) atij Përmendja e Allahut dhe ia largon shejtanët prej tij.

Pashë një person nga Ummeti im, të cilin e frikësonin Melekët e Dënimit…
E i vjen (në ndihmë) atij Namazi i tij dhe e shpëton nga duart e tyre.

Pashë një person nga Ummeti im, të cilin etja e kishte përvëluar. Sa herë që përpiqej t’i afrohet ndonjë pellgu me ujë, largohej prej tij dhe pengohej…!

E i vjen (në ndihmë) atij Agjërimi i Ramazanit që ai kishte bërë dhe e gostit me ujë, sa që ai e shuan etjen që e kishte kapluar.

Pashë një person nga Ummeti im dhe pashë pejgamberët të ulur nëpër grupe (mexhlise)… Sa bënte ky njeri t’i afrohej ndonjë mexhlisi prej këtyre mexhliseve, largohej prej tyre dhe pengohej…!
E i vjen (në ndihmë) atij Gusuli i marrë nga xhunubllëku, e marrin për dore dhe e ulin pranë meje, mexhlisit tim.

Pashë një person nga Ummeti im, përpara tij kishte errësirë, prapa tij ishte errësirë, nga e djathta e tij ishte errësirë, nga e majta e tij ishte errësirë, sipër tij errësirë, poshtë tij errësirë. E ai rrinte i shastisur (nuk dinte nga të lëvizte), nga të ikte…
E i vjen (në ndihmë) atij Haxhillëku e Umreja që ai kishte kryer dhe e nxjerrin atë prej errësirës në dritë.

Pashë një person nga Ummeti im, i cili me duart e veta ruhej nga flakët e zjarrta të prushit…
E i vjen (në ndihmë) atij Sadakaja (lëmosha) e dhënë, bëhet pengesë midis tij e zjarrit dhe bëhet mbulesë mbi kokën e tij.

Pashë një person nga Ummeti im, i cili u fliste besimtarëve, por ata nuk i flisnin atij…
E i vjen (në ndihmë) atij Lidhja farefisnore, e u thotë besimtarëve: “O besimtarë! Ky njeri ishte që e ka lidhur farefisin e tij me vizita të ngrohta.”E i flasin atij besimtarët dhe e takojnë atë, e edhe ai i takon ata.

Pashë një person nga Ummeti im që e frikësonin Zebanijet (melekët e zjarrit)…
E i vjen (në ndihmë) atij Urdhërimi për mirë dhe ndalimi nga e keqja që ai kishte bërë në dynja (në këtë botë) dhe e vendosin te Melekët e mëshirës.

Pashë një person nga Ummeti im, të gjunjëzuar… Midis tij e Zotit kishte pengesë…
E i vjen (në ndihmë) atij Morali i mirë dhe e merr për dore, dhe e fut ne audiencën e Allahut!

Pashë një person nga Ummeti im, të cilit Libri i zbret nga e majta e tij…
E i vjen (në ndihmë) atij Frikësimi i tij nga Allahu dhe e merr Librin dhe vendos nga ana e djathtë e tij.

Pashë një person nga Ummeti im, të cilit iu pakësua peshorja e punëve të mira…
E i vijnë (në ndihmë) atij fëmijët (pasardhësit e tij) që ai i kishte edukuar mirë (siç duhet) dhe ia rëndojnë peshoren e tij.

Pashë një person nga Ummeti im, i cili qëndronte në këmbë buzë zjarrit të Xhehenemit…
E i vjen (në ndihmë) atij përjetimi i frikës së Allahut (dridhjet e zemrës së tij) dhe e shpëtojnë atë nga ajo gjendje dhe ai vazhdon rrugën për në Xhenet.

Pashë një person nga Ummeti im të hidhet në Zjarr…
E i vjen (në ndihmë) atij Loti që ai kishte derdhur nga frika prej Allahut dhe e shpëton atë nga Zjarri.

Pashë një person nga Ummeti im që ishte në këmbë të Urës së Siratit…
Dridhej si gjethet e palmës nga stuhia e fortë…
E i vjen (në ndihmë) atij Mendimi i mirë që ai ka pasur për Allahun dhe ia qetëson dridhjet, e ai vazhdon në qetësi rrugën për në Xhenet.

Pashë një person nga Ummeti im që zvarritej mbi Urën e Siratit.
Nganjëherë ecte në këmbë, nganjëherë binte; nganjëherë ecte këmba-dorazi, e nganjëherë kacavirrej…
E i vijnë (në ndihmë) atij Salavatet (përshëndetjet dhe lutjet) që ai ka bërë mbi mua dhe e çojnë në këmbë të drejtuar dhe e shpëtojnë atë.

Pashë një person nga Ummeti im që arrin deri tek portat e Xhenetit…
E dyert e tij i mbyllen, pa e lënë atë të futet në Xhenet…!
E i vjen (në ndihmë) atij Dëshmia “La ilahe il-lAll-llah” (Nuk ka zot që adhurohet me të drejtë, përveç Allahut), dhe ia hapë dyert dhe ai futet ne Xhenet.”

“O Allah, unë të ankohem Ty” – Khaula bint Thelabah

Transmetohet se Aisha Ummu el-Mumininë ka thënë:

“Lavdia i takon Atij që i dëgjon të gjithë zërat. Ajo ka thënë, Khaula bint Thelabah , Allahu qoftë i kënaqur me të, hyri tek Profeti, lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, dhe ajo ishte plakë dhe filloi të ankohej tek Profeti, lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, në shtëpinë e Aishes , Allahu qoftë i kënaqur me të.
Shtëpia e Aishes ishte e vogël dhe profeti kishte vendosur një perde dhe plaka ishte në anën tjetër dhe profeti , lavdërimi dhe paqja e Allahut qofshin mbi të, ishte me të. Profeti e pyeti: – Për çfarë ankohesh?

Plaka tha:

“O i dërguar i Allahut! Aisha do të jetë duke dëgjuar çfarë unë po të them sepse është natyrë e grave të dëgjojnë. Ajo mund të thotë se i kam dëgjuar disa thëniet e saj dhe ndoshta disa të tjera nuk mund t’i dijë.
Dhe midis gjërave që ajo dëgjoi ishte se plaka tha: “Burri im e ka harxhuar tërë pasurinë time dhe unë kam humbur tërë bukurinë time dhe tani jam plakë dhe nuk kam fëmijë dhe ai më tha: “Ti je si shpina e nënës time për mua! Dhe ajo tha: “O Allah unë të ankohem Ty”.

Aisha Umm el-Muminin , Allahu qoftë i kënaqur me të, ka thënë:

Unë kam dëgjuar disa nga dëshmitë e saj dhe disa nuk ishin të qarta por kur ajo tha: “O Allah, unë të ankohem Ty”, Allahu, Ai ishte mbi arshin e Tij, Ai dëgjoi ankesën e saj dhe dërgoi një varg kur’anor në atë moment:

“Vërtet, All-llahu dëgjoi fjalët e asaj e cila bisedoi me ty lidhur më burrin e vet, që u ankua te All-llahu; prandaj All-llahu e dëgjon bisedën tuaj, All-llahu dëgjon çdo bisedë dhe sheh çdo punë”. [El-Muxhadele: 1]

Allahu adhurohet sepse ai ka këtë cilësi të dëgjimit dhe përgjigjes. Ata që ndjejnë Madhështinë dhe Fuqinë e Tij, ai që udhëton për haxh ose për në Mekë në dhjetë ditët e fundit të Ramazanit dhe ai qëndron mbi qiellin e tretë dhe i shikon njerëzit që rrotullohen rreth Kabes dhe ai shikon numrin e tyre, një milion apo më tepër dhe ky këtu po bën dua dhe ai atje është duke qarë dhe ai atje është duke kërkuar ndihmë dhe ai aty është duke e fshehur duanë e tij dhe ai aty po qan dhe lotët po i rrjedhin nga sytë dhe një tjetër flet arabisht, një tjetër indisht dhe një tjetër në Urdu dhe një tjetër në anglisht dhe të gjithë njerëzit me gjuhët e tyre janë duke thirrur tek Allahu sipas kushteve të tyre dhe në një moment numri i tyre është një milion ose më tepër!

Allahu dëgjon të gjithë këtë dhe Ai dëgjon këtë këtu dhe i përgjigjet atij atje dhe Ai i jep atij atje dhe ai dëgjon premtimin e këtij këtu, në një moment dhe në të njëjtën kohë! Kjo është madhështia dhe fuqia e Allahut. Lavdia i takon Allahut, i Cili i dëgjon të gjithë zërat!

Thotë Shejkhul Islam Ibnul Kajimm el Xhevzij rahimehullah ne el Feuaid:

“Injoranti u ankohet njerzve per Allahun. Ky eshte kulmi i injorances, sepse kujt po i ankohesh dhe ke po i ankohesh?! Nje njeri i tille nese do ta njihte Zotin e tij, nuk kishte per t´u ankuar per Te, dhe nese do t´i njihte edhe njerezit, nuk kishte per t´iu ankuar atyre.
Nje njeri nga bazat e pare, pa nje burre qe po i qahej nje tjetri per mjerimin dhe varferine e tij, dhe i tha: O njeri! nuk ke beregje tjeter vetem se i je ankuar atij qe nuk te meshiron per Ate qe te meshiron.
Edhe ne nje varg poezi, po e njejta thuhet:
Kur i ankohesh birit t´Ademit,
i ankohesh atij qe nuk t´meshiron,
per Ate qe t´meshiron.

Ai qe e njeh Allahun, i ankohet vetem Allahut. Njohesi me i mire i Allahut eshte ai qe i ankohet Allahut per veten e tij dhe jo per njerzit. Ai i ankohet per arsyet qe i shtyn njerzit t´i bien ne qaf atij, duke pasur parasysh keshtu fjalen e Allahut:“Cfaredo fatkeqesie qe ju godet, eshte si pasoj a asaj qe keni bere vete; por Ai fal shume.”(Esh-Shura.30) dhe ne fjalen e Tij:” kurse e keqja qe te godet, eshte prej vetes tende.” ( En-nisa:79)

Dhe ne fjalen e Allahut: “Kur ju goditi fatkeqesia, nderkohe ju kishit goditur m eoare armiqte tuaj dyfish, ju thate:”Prej nga na erdhi neve kjo?! Thuaj. “Kete e keni prej vetes tuaj.”(Ali.imran:165)
E pra nivelet e ankeses jane tre:

1) Me e uleta dhe me keqja e tyre eshte t´i ankohesh krijesave per Allahun,

2) Me e larta dhe me e mira eshte t´i ankohesh Allahut per vetetn tende,

3) ndersa e mesmja eshte t´i ankohesh Allahut, per krijesat e Tij. “

I tërë Falenderimi i takon vetëm All-llahut subhanhu ue teAla, Zotit të botrave dhe asaj ç’ka mes tyre.

Përgaditi: H. el Albani.

Krijesat janë ato që kanë nevojë për Allahun

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij. “O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)

“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)

“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)

Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje të çon në zjarr.

Krijesat janë ato që kanë nevojë për Allahun

Njeriut gjithmonë i intereson ajo çfarë i jep  dobi atij dhe çfarë e mbron atë nga dëmi. Sidoqoftë për të përmbushur këtë njeriu duhet të jetë i aftë të kuptoj se çfarë është e dëmshme për te. Ai duhet të dijë për atë që ka nevojë, të besoj dhe ta doj kështu që ai mund të marrë atë çfarë është e dobishme, gjithashtu të ndjehet mirë në zgjedhjen e tij. Ai gjithashtu duhet të dij vështrimin e saktë dhe të mirë që do ta bëjë atë të arrijë  qëllimin e tij. Kjo e fundit kërkon që njeriu:

1. Ta dij dëmin

2. Çfarë rrugësh duhet përdorur për t’iu  shmangur atij

Sigurisht njeriu nuk mund të ketë udhëzimin  më të mirë se ajo që vjen nga Ai (Allahu). Nuk ka më të mirë se Ai që nuk ka nevojë për askënd, Ai që është i pasur, Ai (Allahu) që jep, Ai (Allahu) që kontrollon shpirtin e njeriut.  Njeriu është aq i varfër përkundrejt Atij, Ai është Allahu Zoti i vërtetë dhe i Vetëm. Njeriu vetëm se I sjell dëm vetes nëse kërkon ndihmë nga të tjerë përveç Allahut, Allahu është Ai i cili mund ta ndihmojë njeriun për t’iu shmangur çdo dëmi, sepse nuk mund të kryhet kjo pa vullnetin dhe fuqinë e Tij.  Allahu dërgoi librat e Tij dhe zgjodhi profetët e Tij për ta udhëzuar njeriun;

• Ta njohë Zotin e tij ashtu siç Ai e ka përshkruar veten e Tij dhe

• Të kërkojë ndihmë vetëm prej Tij, duke jetuar sipas ligjeve të Tij

Njohja e emrave të Allahut dhe atributeve të Tij e çlirojnë njeriun nga adhurimi i çdo forme të shpifur sepse krijesa është e dobët dhe ka nevojë për Krijuesin, Allahun. Dija rreth Allahut e çon njeriun të njoh që ai është krijuar për të jetuar sipas rrugës së Allahut siç është shpallur të dërguarit të fundit Muhammedit salallahu alejhis ua  selam, Kjo shpallje përmban një kod të kompletuar jetese, çdo gjë që është e dobishme ose e dëmshme është vendosur, kështu që njeriu mund të përqëndroj jetën e tij rreth kësaj shpalljeje.

Nëse njeriu kryen gabime dhe e di që Allahu është shumë Falës ai do t’i kthehet Atij dhe vetëm tek ai të kthehet për falje: “Dije pra që nuk ka të adhuruar përveç Allahut dhe kërko falje për mëkatet tuaja” [Kur'an: 47:19]

Është gabim të mendohet ose besohet që Allahu ka krijuar zota të tjerë krahas tij, kështu që njeriu t’i kërkojë atyre për ndihmë t’i dojë dhe t’u frikësohet atyre, Ai është i njëjti Zot për të gjitha kombet dhe popujt, Ai nuk ka urdhëruar që njerëzit ti bëjnë yjet, zjarrin, Jezusin dhe Moisin etj , , , si zota krahas Tij, Ai subhane ua teala nuk mund të jetë kontradiktor, Ai ka një rrugë (islamin) që i thërret njerëzit për ta nënshtruar vullnetin e tyre vetëm Atij, Ai paralajmëroi se nëse (edhe Muhammedi do të bënte shirk pra do të besonte në Zota të tjerë pos Allahut atëherë puna e tij do të jetë e dështuar):

“Pasha Allahun, ty të është shpallur, e edhe atyre para teje: “Nëse i bën shok (All-llahut), veprat tua janë të asgjësuara dhe ti do të jesh prej të humburëve, Prandaj, vetëm All-llahun adhuroje dhe bëhu mirënjohës!” [Kuran:39:65:66]

Le ta dimë çfarë Muhammedi, pejgamberi, njeriu i cili e njohu Allahun më mirë, ka thënë: “O Allah, unë kërkoj strehim tek Ti për kënaqësinë tënde dhe kundër dënimit Tënd dhe në faljen Tënde dhe kundër ndëshkimi Tënd dhe tek Ti nga Ti, unë nuk mund të të Lavdëroj ashtu siç Ti mundtë Lavdërosh veten”, [Muslimi, Ebu Davudi, et- Tirmidhi dhe Ibën Maxhe]

“Unë e kam dorëzuar veten tek Ti, unë e kam drejtuar fytyrën nga Ti, unë i kam besuar punët e mija Ty, unë e kam lënë shpindën në strehim tek Ti, me dëshirë dhe frikë tek Ti, nuk ka furnizim dhe mbijetesë përveç se tek Ty, Unë kam besim në librin Tënd të cilin e zbrite dhe në të Dërguarin Tënd që ti dërgove”, (Buhari, Muslim)

Kur ne lexojmë në Kur’an që: “Atë që All-llahu ua dhuron njerëzve nga mëshira e Tij, nuk ka kush që mund ta pengojnë, e atë që Ai e ndal, nuk ka kush që mund ta lirojë pos Tij; Ai është Ngadhnjyesi, i Gjithdijshmi”, [Kur'an 35:2]

Dhe kur ne lexojmë: “Nëse Allahu ju dëmton me ndonjë gjë nuk ka kush që mund ta heq atë përveç Tij, dhe nëse Ai të sjell ndonjë të mirë nuk ka kush që mund t’ia heq këtë të mirë që Ai ia jep kujdo nga robërit e Tij dhe Ai është Shumëfalës, Mëshirues”, [Kur'an 10:117]

Ne duhet të motivohemi për tu kthyer tek Ai, në kohë të mira dhe në kohë të vështira. Kur’ani e shpie njeriun tek një çlirim i vërtetë nga çdo lidhje e shtrembër. Zemrës i sjell paqë. Ndihmon besimtarin kundër hipokrizisë dhe të pandershmes. Imagjino për shembull një besimtar që përballet me një problem në punë; Ai shikon të keqen dhe përballet me praktika të palejuara, ai nuk frikësohet për ta refuzuar çfarë është e keqe, ai e di që puna është vetëm një mënyrë për të fituar furnizimin e Tij, ndërsa ai nuk mund të jetë i aftë për ta korigjuar çfarë është e keqe, ai e di mirë se Allahu është ai që furnizon, Nëse ai e lë punën për hir të Allahut, Allahu do ti jap një punë më të mirë, Allahu thotë: “… e kush iu përmbahet dispozitave të All-llahut, atij Ai i hap rrugë, dhe e furnizon atë prej nga nuk e kujton fare, Kush i mbështetet All-llahut, Ai I mjafton atij, All-llahu realizon dëshirën e vet dhe All-llahu çdo gjëje ia ka caktuar kohën (afatin)”, [Kur'an 65:2-3]

E mësipërmja e bën të nevojshme që njeriu duhet të varet tek Allahu duke i kërkuar vetëm Atij ndihmë. Gjithashtu që njeriu duhet ta doj Allahun dhe ta adhuroj Atë, një, të vetëm, për të fituar kënaqësinë e Tij dhe ndihmën e Tij. A nuk është e vërtetë që njerëzit të cilët e konsiderojnë jetën si një “Qëllim final” përfundojnë në adhurimin e shumë gjërave në të? Ju i shikoni ata kështu aq të kujdesshëm për ta pasë të gjitha. Ata torturojnë vetet e tyre: dhimbje, vështirësi dhe shqetësim të vazhdueshëm, duke i mbajtur duart e tyre në banka; kredi pas kredie për tu mbajtur me “kërkesat për zhvillim”.

Ata janë nën kërcënim të vazhdueshëm, dështim, e shikojnë vafërinë në sytë e tyre. Pejgamberi salallahu alejhis ua selam ka thënë: “Allahu thotë: “O bir i Ademit; mbushe kohën tënde me adhurimin Tim dhe unë do ta mbush zemrën tënde me pasuri dhe përfundoi varfërinë Tënde, Por nëse ti nuk bëni kështu unë do t’i bëjë duart tuaja të zëna dhe unë nuk do ta ti jap fund varfërisë tënde”, [Et- Tirmidhi ka thënë që është një hadith hasen (I mirë)]

Qëllimi jonë i ekzistimit në tokë është më I kuptueshëm sesa të qënurit rob i fitimeve të kësaj bote. Nuk ka jetë të kuptueshme më të mire sesa atë të cilën e ka përshkruar Krijuesi ynë, Allahu. Çdo vepër e bërë sipas rrugës së Allahut është një vepër adhurimi. Njeriu ka nevojë ndërsa Allahu nuk ka nevojë për asgjë: “O ju njerëz, ju keni nevojë për All-llahun e All-llahu është I Pasur (nuk ka nevojë për ju); Ai është i Falënderuari” [Kur'an 35:15]

Shejh Salah es-Salih

Përktheu: (Ammar) Ardit Kraja

Falenderimi dhe i tërë suksesi i takon vetëm All-llahut subhanhu ue teAla.


Baza të Sunnetit dhe Akides

Baza të Sunnetit dhe Akides

Sipas të parëve tanë të devotshëm Selefu-s-Salihin

EBU ZUR’A DHE EBU HATIM ER–RRAZIJ

Allahut i takon falenderimi. Paqja dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të Zgjedhurin, Muhamedin alejhi selam mbi familjen e tij, shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që ndjekin rrugën e tij deri në ditën e gjykimit.

Ka thënë Abdurrahman ibnu Ebi Hatim:
“Kam pyetur babain tim dhe Ebu Zur’an – Allahu qoftë i kënaqur me të dy – për medhhebin e Ehli Sunetit ne bazat e fesë dhe se çfarë mendimi kanë pasur dijetarët para tyre të çdo ane qofshin ata dhe se cila është akidja e tyre?

Mu përgjigjën:
“Dijetarët e të gjitha anëve, të Hixhazit, të Irakut, Egjiptit, Shamit e të Jemenit i kemi gjetur me këtë akide, ata besojnë se:[1]

1. Besimi është fjalë dhe punë, shtohet (rritet) dhe pakësohet (ulet).[2]

2. Kurani është fjala e Allahut e pa krijuar në asnjë aspekt.[3]

3. Kaderi (caktimi), i miri dhe i keqi, është nga Allahu i Madhëruar.[4]

4. Më i miri i këtij Umeti pas Profetit – Sal-lAllahu alejhi ue selem – është Ebu Bekër Es Sidiku, pastaj Umer ibnul Hatabi, pastaj Uthman ibnu Afani, pastaj Ali ibnu ebi Talib – radijAllahu anhum -

Ata janë Halifet ( prijësat ) e drejtë dhe të udhëzuar.

5. Dëshmojmë për dhjetë të përgëzuarit me Xhenet ashtu siç ka dëshmuar për ta i Dërguari i Allahut – Salallahu alejhi ue selem – dhe fjala e tij është e vërtetë.[5]

6. Biem rahmet mbi të gjithë sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem – e mbi familjen e Tij, dhe nuk flasim për atë që ka ndodhur mes tyre.[6]

7. Besojmë se Allahu i Madhëruar është i ndarë nga krijesat, ashtu siç e ka cilësuar Vetveten në Librin e Tij dhe në Sunetin e Profetit – Salallahu alejhi ue selem –, e dëshmojmë këtë pa caktuar mënyrën se si. Ai ka përfshirë gjithçka me dijen e Tij. Nuk është si Ai asgjë dhe Ai është Dëgjuesi e Shikuesi i gjithçkaje.[7]

8. Allahu – Azeuexhel-le – shikohet në Ahiret. Do ta shikojnë Atë banorët e Xhenetit me sytë e tyre dhe do të dëgjojnë Fjalët e Tij ashtu siç Ai dëshiron.[8]

9. Xheneti dhe Xhehenemi janë hak (të vërtetë). Ata të dy janë të krijuar dhe nuk do të zhduken kurrë. Xheneti është shpërblim për të dashurit e Allahut dhe të bindurit ndaj Tij, ndërsa zjarri dënim për kundërshtarët, përveç atyre që do ti mëshirojë Allahu i Madhëruar.[9]

10. Sirati (Ura mbi Xhehenem) është hak (e vërtetë).

11. Peshorja e cila ka dy anë (krahë) e që do të peshohen me të veprat e robërve, të mirat dhe të këqiat, është hak.

12. Haudi (liqeni) me të cilin do të nderohet Profeti ynë – Salallahu alejhi ue selem – është hak.

13. Shefati (ndërmjetësimi) është hak.

14. Dalja e disa njerëzve njësuesa nga zjarri me ndërmjetësim është hak.

15. Dënimi i varrit është hak. Munkeri dhe Nekiri janë hak. Kiramul Katibunët janë hak.[10]

16. Ringjallja pas vdekjes është hak.

17. Gjynahqarët që kanë bërë gjynahe të mëdha do të jenë në mëshirën e Allahut të Madhëruar, prandaj nuk bëjmë qafir ndokë prej muslimanëve për shkak të gjynaheve, ndërsa të fshehtat e tyre ja lejmë Allahut të Lartësuar.[11]

18. Kryejmë Xhihadin dhe Haxhin me të parët e muslimanëve, në çdo kohë dhe nuk kemi mendimin e daljes kundër prijësave por, e dëgjojmë dhe i bindemi atij që Allahu na e ka bërë të parë tonin, e nuk heqim dorë nga bindja ndaj tyre.

19. Pasojmë Sunetin dhe Xhematin dhe largohemi nga kundërshtimet, kundërvëniet dhe përçarjet.

20. Xhihadi ka ekzistuar që kur Allahu dërgoi të Dërguarin e Tij – Salallahu alejhi ue selem – dhe do të ekzistojë deri në ditën e Kijametit. Ai kryhet me prijësat e muslimanëve. Atë nuk e zhvlerëson asgjë.

21. Kështu edhe haxhi, dhe pagesa e zekatit për bagëtitë tek prijësat e muslimanëve.

22. Njerëzit janë besimtarë në gjykimet ndaj tyre dhe në çështjen e trashgimisë dhe nuk e dimë se çfarë janë ata tek Allahu i Madhëruar.[12]

23. Nëse dikush thotë – “Unë jam besimtar i vërtetë” atëherë, ai është bidatçi.

24. Nëse dikush thotë – “Unë tek Allahu konsiderohem besimtar” atëherë ai është prej gënjeshtarëve.

25. Ndërsa kush thotë – “Unë besoj Allahun” ky është i saktë.

26. Murxhiet janë bidatçinj të humbur.[13]

27. Kaderiet janë bidatçinj të humbur. Prej tyre ka që thonë se Allahu nuk e di diçka para se të ndodhë, të tillët janë qafira.

28. Xhehmijet janë qafira.[14]

29. Rrafidat (shiat) kanë refuzuar Islamin.[15]

30. Hauarixhët janë të rrëshkitur.[16]

31. Kush pretendon se Kurani është i krijuar, ai është mohues ndaj Allahut të Madhëruar. Kufri i tij është që e nxjerr atë nga Islami, madje i tillë është edhe kushdo që dyshon në kufrin e tij, nëse është njeri që kupton.

32. Kush dyshon në fjalët e Allahut duke mos dhënë gjykim e duke thënë : “Nuk e di se si është i krijuar apo jo i krijuar!” atëherë, ai është Xhehmij.[17]

33. Nëse dikush e bën këtë gjë për shkak të injorancës, atëherë, ai mësohet. Ai mund të quhet bidatçi por jo qafir.

34. Kush thotë “Shqiptimi im i Kuranit është i krijuar” është Xhehmij. Kështu është edhe ai që thotë se “Kurani sipas shqiptimit tim është i krijuar”

35. Ka thënë Ebu Muhamedi:
Kam dëgjuar babanë tim duke thënë: “Shenjë e bidatçinjve është sharja që ata bëjnë kundër pasuesve të sunetit.[18]

36. Shenjë e zindikëve është shpifja që bëjnë kundër ehli sunetit duke thënë se ata janë “të tepërt” (pa vlerë). Me këtë ata kanë për qëllim zhvlerësimin e transmetimeve.

37. Shenjë e xhehmijeve është se ata e etiketojnë ehli sunetin si mushebiheh (përngjasues të Cilësive të Allahut me të krijesave) dhe të paformuar.

38. Shenjë e kaderijeve është etiketimi i tyre ndaj ehli sunetit si muxhbireh (që besojnë se njeriu është i detyruar të zbatojë gjëra të caktuara pa pasur fuqi dhe dëshirë për të zgjedhur vetë).

39. Shenjë e murxhinjve është se ehli sunetin e quajnë kundërshtarë dhe të mangët.[19]

40. Shenjë e rrafidave është etiketimi i tyre ndaj ehli sunetit si nasibeh (urrejtës të familjes së Profetit)

41. Por nuk meritojnë ehli suneti veçse një emërtim, ndërsa këto etiketime nuk u mvishen atyre”

42. Na ka treguar Ebu Muhamedi se ka dëgjuar të atin dhe Ebu Zur’an që urdhëronin për braktisjen e bidatçinjve dhe në këtë pikë nuk ishin aspak tolerantë.

43. Ata e urrenin përpilimin e librave duke u mbështetur vetëm në mendim dhe pa u mbështetur mbi argumente dhe transmetime.

44. Ata e ndalonin shoqërimin me Ehli Kelamin {filozofët} dhe leximin e librave të tyre dhe thoshin: – Nuk shpëton kurrë ai që merret me filozofi.

45. Ka thënë Ebu Muhamedi: – Ky, është edhe besimi im.

46. Ka thënë Ebu Ali bin Habeshil Mukri’: – Ky, është edhe besimi im.

47. Ka thënë shejhu ynë Ibnul Mudhafer: – Ky, është edhe besimi im.

48. Ka thënë autori {El-Lalekai}: – Ky, është edhe besimi im.[20]

Përshtati në shqip:
Mirand Shehaj.

Fundshënime
[1] Këto çështje që do të përmendë janë akidja e Ehli Sunetit, prandaj kush i kundërshton ato ka rrëshkitur nga Ehli Suneti për aq sa ka kundërshtuar.

[2] Besimi është pranimi me bindje dhe nënshtrim. Ai është: pranimi i zemrës, fjala e gjuhës dhe puna e zemrës e gjuhës dhe e gjymtyrëve.

Besimi shtohet dhe ç’do gjë që pranon të shtohet pranon edhe të pakësohet.

Ata që thonë se kufri bëhet vetëm duke përgënjeshtruar kanë hyrë në fjalën e Xhehmijve Murxhi.

[3] Si ai që është në Kuranë edhe ai që lexojnë lexuesit edhe ai që zbriti me të Xhibrili – alejhi selam – pasi dëgjoi Fjalët e Zotit të Madhëruar.

[4] Kjo nuk do të thotë që ne mund të tregohemi të pa edukatë me Allahun e Lartësuar nëse na bien fatkeqësi. Le të bëjmë si Ibrahimi – alejhi selam – që tha: “Dhe kur unë sëmurem Ai më shëron”

Argumentimi me caktimin për gjynahet që bën është prej bazave të kufrit. Këtë e ka përmendur Allahu në Kuran ku thotë: “Do të thonë ata që bënë shirk, sikur të donte Allahu ne nuk do të kishim bërë shirk, e as prindërit tanë..” (EnAmë: 148)

[5] Kështu dëshmojmë për këdo që ka dëshmuar për të Profeti – Salallahu alejhi ue selem – me Xhenet.

Dhjetë të përgëzuarit me Xhenet janë: “Kater Halifet e drejtë, Seid ibnu Zejd, Sa’d ibnu ebi Uekas, Abdurrahman ibnu Auf, Talha ibnu Ubejdil Lah, Ebu Ubejde Amir ibnul Xherrah, Zubejr ibnul Auam”

[6] Kërkojmë falje për ta dhe për gjithë besimtarët “Zoti ynë, na fal neve dhe fali vëllezërit tanë të cilët na paraprinë në besim”

Urrejtja e tyre do të thotë përgënjeshtrim i dëshmisë së Profetit – Salallahu alejhi ue selem – ndaj tyre me Xhenet. Ka thënë Ebu Zur’a “Nëse shikon dikë që nenvleftëson sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem – dije se ai është zindijk, kjo për shkak se i Dërguari i Allahut tek ne është hak (i vërtetë) dhe Kurani është hak, dhe këtë Kuran dhe Sunetin na i kanë transmetuar sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem –, kështu që ata duan të na akuzojnë dëshmitarët tanë për të zhvlerësuar Kuranin dhe Sunetin, prandaj akuzimi i tyre është më përparësor dhe ata janë zindika”

Pastaj, a nuk është ky veprim gijbe?!!

[7] I veçuar dhe i ndarë nga krijesat, pra Ai i Madhëruari nuk ndodhet në ç’do vend! Selefët i kanë pohuar shprehjet “I ndarë” dhe “Vetvete”

[8] Prandaj kush e mohon këtë në dynja do ti bëhet haram në Ahiret!

[9] Pra janë të krijuara tani. Në këto fjalë pohohet se gjynahu i madh psh: si Pirja Alkoolit apo Zinaja nuk e bën qafir vepruesin e tij.

[10] Dënimi i varrit është theksuar me argument të prerë, (muteuatir). Argumenti është nga Kurani “Ju bashkangjit familjes së Faraonit dënimi i keq, zjarri, tek i cili pozohen para tij në mëngjes e në mbrëmje, e ndërsa ditën që do të ndodhë kijameti (do të thuhet) futini familjen e Faraonit në dënimin më të dhembshëm” Gafir: 45-46. Edhe hadithet që dëshmojnë për këtë janë të shumta dhe të padiskutueshme.

Munkeri dhe Nekiri janë përmendur nga Profeti – Salallahu alejhi ue selem – në fjalën e Tij: “Kur varroset njeriu, i vijnë dy engjëj të zinj në të blujtë, njëri quhet Munker dhe tjetri Nekir…..” Tirmidhiu; Hasen.

[12] Ky është rregull i Islamit, prandaj, të akuzuarit e vetvetes të shtyn për punë të mira, ndërsa akuzimi i të tjerëve është fjalë që nuk buron nga dija dhe që nuk jep fryte e nuk shpërblehet, por çon në mosmirënjohje ndaj njerëzve dhe në përçmimin e tyre në sytë e akuzuesit.

[13] Murxhiet janë ai grup që thonë se besimi është pranimi me zemër dhe shqiptimi me gjuhë, ndërsa punët nuk kanë lidhje me të. Ka edhe ekstremistë të tyre që thonë se besimi është vetëm pranim me zemër.

[14] Në disa thënie të tyre bashkohen me ta edhe Mu’tezilitë, si në çështjen e Kuranit që thonë se është i krijuar dhe jo fjalë e Zotit, ashtu edhe në disa bidate të tjera.

[15] Ata në kohën tonë quhen Shia. Janë batinije (që fshehin besimin e tyre të vërtetë) dhe si qëllim të tyre kanë shkatërrimin e Islamit nga brenda. Më të këqinjtë e tyre janë dy grupet e humbura Druzët dhe Nusajrijet.

[16] Adhurimi i tyre është i shumtë dhe ata janë zbatues të mëdhenj të rregullave të Islamit, por, adhurimi i tyre është i ndërtuar mbi injorancë dhe nxitim ose mbi kënaqjen me vetveten dhe nënçmimin e të tjerëve, madje nganjëherë mbi të gjitha këto!

[17] Fjala e këtyre njerëzve që dyshojnë është e njëjtë me atë të atyre që thonë se është i krijuar, sepse rrugët që të çojnë në një vepër marrin gjykimin e vet veprës.

[18] Ashtu siç sot shejtani i mashtron disa muslimanë që të shajnë ehli sunetin me qëllim që të largojnë njerëzit prej tyre, ashtu siç bëjnë duke folur kundër imamëve të spikatur të hadithit në këtë kohë e në kohët e mëparshme, duke thënë se ata nuk e duan Profetin (paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të), ose se ata nuk e marrin në konsideratë fare Kuranin! Sa e keqe është kjo fjalë që del nga gojët e tyre, ata nuk thonë veçse shpifje!

[19] Kjo për shkak se ehli suneti thonë se besimi shtohet dhe pakësohet.

[20] Thotë përkthyesi i këtyre fletëve Ebu Umer Usame Shehaj: – Ky, është edhe besimi im.

Lutja jone e fundit ështe : Falenderimi dhe i tëre suksesi  i takon vetem All-llahut subhanhu ue teAla.


Shfaqje të shirkut në teuhidin rrububije

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij.
“O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)
“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)
“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)
Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem.
Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje të çon në zjarr.

Me emrin e Allahut, të Gjithmëshirshmit Mëshirëplotit.

Shfaqje të shirkut në teuhidin rrububije


Me të vërtetë falënderimet i takojnë Allahut, vetëm Atë e falënderojmë dhe vetëm prej Tij ndihmë dhe falje kërkojmë. I lutemi Allahut të na ruajë prej të keqes së punëve dhe vetveteve tona. Atë që e udhëzon Allahu nuk ka kush ta humbasë dhe atë që e humbet nuk ka kush ta udhëzojë përveç Tij. Dëshmoj e deklaroj se nuk meriton të adhurohet veçse Allahu dhe dëshmoj e deklaroj se Muhamedi është rob dhe i Dërguar i Tij.

O vëllezër, robër të Allahut!
Folëm në xhumanë e kaluar për teuhidin rrububije, dhe thamë : Është detyrë për muslimanin të besojë me bindje të plotë se Allahu është Krijuesi i çdo gjëje, Ai është Mbreti dhe Rregulluesi i gjithçkaje, Ai është Furnizuesi, Dhënësi i jetës dhe Marrësi i saj. Ai është që drejton të gjitha çështjet e njerëzve dhe të gjitha ato kthehen tek Ai. Ky besim duhet të jetë i ngulitur në zemër, që edhe nëse njeriu vdes, të jetë besimtar i këtyre pikave. Dhe kemi thënë të xhumanë e kaluar se shumë prej njerëzve bëjnë shirk në këtë lloj të teuhidit, madje për këtë sollëm edhe shembuj, siç edhe Allahu i Madhëruar thotë në Kuran : “Dhe shumica e tyre nuk besojnë në Allahun veçse duke i bërë atij ortak (në adhurim)” [Jusuf : 106]

Vëllezër muslimanë!

Për shkak se shirku është murtajë për atë që e punon, si në dynja ashtu edhe në ahiret, vendosëm – që me lejen e Allahut – edhe këtë xhuma të flasim për disa shfaqje të shirkut në teuhidin rrububije, për të tërhequr vërejtjen me qëllim që njerëzit të mos bien në to, edhe pse shumë prej tyre kanë rënë, veç atyre që ka mëshiruar Allahu.

Robër të Allahut!
Prej veprave që konsiderohen shirk në këtë lloj të teuhidit është : “Falli, besëtytnitë dhe frika nga tersllëku”
Ky është një zakon i trashëguar që nga injoranca para Islamit. Njerëzit e asaj kohe, kur dikush prej tyre donte të nisej për udhëtim apo për kryerjen e ndonjë pune të rëndësishme dhe shikonte ndonjë zog që fluturonte nga ana e djathtë duke shkuar në të majtë, kthehej nga rruga e tij i mbushur me pesimizëm, ndërsa kur dilte dhe shikonte që ndonjë zog fluturonte nga ana e majtë duke shkuar në të djathtë, atëherë, vazhdonte punën e tij plot optimizëm. Pastaj u dërgua Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} me këtë fe të madhe, me këtë dritë të qartë, tek njerëzit të cilët përpëliteshin në errësirat e injorancës, për ti hedhur poshtë këto besëtytni, dhe për tu sqaruar atyre se këto gjëra nga të cilat bëheshin pesimistë nuk posedojnë as dëm e as dobi kundrejt tyre. Ai u sqaroi njerëzve se falli është shirk duke thënë : “Falli është shirk, falli është shirk, e nuk ka prej nesh njeri veçse, por Allahu e largon atë me mbështetjen tek Ai” [Ebu Daudi : 2/158, Sahiha : 430] Dhe thotë : “(Pa lejen e Allahut) Nuk ka : Ngjitje te sëmundjes (nga i sëmuri tek i shëndetshmi), as zogjte nuk kane ndikim, e as kukuvajka, e as muaji Sefer nuk sjell tersëllëk” [Muslimi : 2222]
Dhe thotë : “Nuk është prej nesh ai që hedh fall apo i hidhet atij, as ai që bën magji apo i bëhet atij (me dëshirën e tij)” [Sahihul Xhami' : 5435]

Dikush mund të pyesë; Pse falli apo pesimizmi i shkaktuar prej tij është shirk?
Themi; sepse ai që ka hedhur fall apo është bërë pesimist për atë shkak beson në zemrën e tij se kjo gjë nga e cila u bë pesimist është në gjendje të bëjë dëm, prandaj kjo bie ndesh me bazat e teuhidit dhe me bazat e besimit. Besimtari besnik, i sinqertë dhe njësues, e di se ajo fatkeqësi që mund ti ketë rënë nuk mund të mos e godiste, dhe çfarë nuk i ka rënë nuk mund ta godiste! Madje e di se çdo gjë është në Dorën e Allahut të Madhëruar. Prandaj është detyrë për çdo musliman që nëse niset për kryerjen e një vepre dhe i ndodh diçka që e bën pesimist, atëherë le ta vazhdojë punën duke ju mbështetur Allahut dhe të mos kthehet prapa, sepse nëse kthehet atëherë ka bërë shirk.

Falli dhe pesimizmi kundërshtojnë mbështetjen tek Allahu i Madhëruar dhe punimin me shkaqet.

Shumë njerëz kur dëgjojnë ndonjë qen që leh me vajtim besojnë se ai lajmëron për dikë që do të vdesë! Madje shumë të tjerë besojnë se nëse kukumjaçka qëndron afër ndonjë shtëpie dhe këndon, atëherë dikush nga ata do të vdesë, dhe kjo i bën ti mbulojë ata stresi dhe pesimizmi për jetën! Ky është besim i kotë dhe i shtrembër. E nëse këta njerëz do të besonin se çdo çështje është në Dorën e Allahut dhe gjithçka kthehet tek Ai, nuk do të bëheshin pesimistë e as do të stresoheshin, prandaj Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë :

“Ai njeri që falli (besëtytnia) e kthen nga realizimi i punës së tij, ka bërë shirk.

I thanë : – E si dëmshpërblehet kjo?

Tha : Le të thotë : – O Allah, nuk ka mirësi veç mirësive të Tua dhe nuk ka gjë që ndodh veçse me lejen Tënde, e nuk meriton të adhurohet askush përveç Teje!” [Ahmedi : 2/220, Sahiha : 1065, Sahihul Xhami' : 6214]

Vëllezër muslimanë!
Jo vetëm që falli dhe tersllëku janë shirk, por ato janë edhe moral i keq prej moraleve të mushrikëve, mohuesve dhe armiqve të të Dërguarve të Zotit. Nëse lexojmë Kuranin do të shohim se si mushrikët e Mekës u bënë pesimistë dhe e quajtën tersllëk dërgesën e Profetit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} në mesin e tyre. Për këtë na lajmëron Allahu i Madhëruar në Fjalën e Tij : “Nëse atyre u jepet ndonjë mirësi, thonë se kjo është nga Allahu, e nëse i godet ndonjë e keqe thonë se kjo është për shkakun tënd! Thuaj : – Të gjitha janë nga Allahu! Por, ç’është me ata njerëz që gati nuk kuptojnë asgjë?!” [Nisa : 78]

Gjithashtu populli i Profetit Salih {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i thanë atij : “Thanë : – Ne ndjejmë tersllëk nga ti dhe nga ata që janë me ty. Tha : – Ndjellja e tersllëkut tuaj është tek Allahu {do të llogaritet nga Ai}, por ju jeni njerëz që ngatërroheni” [Neml : 47]

Edhe banorët e fshatit që përmendet në suren Jasin iu drejtuan të Dërguarve të Zotit tek ata duke u thënë : “Thanë : – Ne parandiejmë fatkeqësi për shkakun tuaj, prandaj nëse nuk tërhiqeni, atëherë do t’iu gurëzojmë dhe do të përjetoni ndëshkim të hidhur prej nesh” [Jasin : 18]


Pra, falli dhe parandjenja e tersllëkut janë shirk dhe moral i ulët!

Vëllezër besimtarë!


Prej veprave të tjera që konsiderohen shirk janë “Rukjet, hajmalitë dhe nuskat”

Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “S’ka dyshim se rukjet, hajmalitë dhe nuskat janë shirk” [Sahihul Xhami' : 1632]

Çfarë janë rukjet?

Ato janë këndimet dhe fryrjet që i bëhen një të sëmuri. Një pjesë e tyre lejohet në sheriat, ndërsa një pjesë tjetër konsiderohet shirk. I Dërguari i Allahut {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}ka thënë : “Nuk ka gjë nëse bëhet rukje, që nuk përmban brenda saj shirk” [Muslimi : 2200]

Madje është theksuar se Xhibrili {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} i ka bërë rukje Profetit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} dhe Profeti u ka bërë Sahabëve, e edhe Sahabët i kanë bërë rukje njëri-tjetrit. Për këto arsye dijetarët janë të mendimit unanim se rukja lejohet por duhet të përmbushë tre kushte, siç e ka përmendur këtë Imam Neueuiju dhe të tjerë përveç tij. Prandaj tregohuni të vëmendshëm o robër të Allahut, sepse në këtë kohë ka shumë njerëz që këto punë i kanë kthyer në biznes. Ata kanë marrë emër mes njerëzve për këto vepra, madje ndoshta edhe i dëgjon se si mburren dhe thonë paturpësisht : – Unë fryj, unë nxjerr xhinët, unë shëroj etj! Nuk e di ky i mjerë se ky është lavdërim i vetes, ndërsa Allahu thotë : “Dhe mos i lavdëroni vetvetet” E nuk është turp nëse gabon, por turp është të qëndrosh kokëfortë në gabim.

Vëllezër muslimanë!


Rukja e lejuar duhet të përmbushë tre kushte :

Kushti i parë : Të jetë me Fjalët e Allahut [pra të ketë pjesë të Kuranit] si Fatihaja, ajeti kursi, dy suret e fundit. Nëse është kështu atëherë lejohet t’i bësh rukje vetvetes dhe të tjerëve sepse Kurani është Fjala e Allahut dhe në të ka shërim për besimtarët.

Kushti i dytë : Të jetë në gjuhën arabe të qartë dhe me fjalë që kuptohen, sepse çfarëdo qoftë ndryshe, me fjalë jo të qarta, me shkrime apo vizatime që nuk kuptohen, duhet ditur se këto janë prej veprimeve të magjistarëve dhe fallxhorëve të cilat nuk lejohen.
Në Sunet ka transmetime që e theksojnë këtë veprim ; është saktësuar se Xhibrili {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka ardhur tek i Dërguari i Allahut dhe e ka pyetur : – O Muhamed, a po ankohesh? Tha – Po. Atëherë Xhibrili, për ti bërë rukje Profetit {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} dhe për të mësuar ne se si të veprojmë në këto raste tha: “Me emrin e Allahut të bëj rukje, nga çdo gjë që të shqetëson apo të dëmton, nga e keqja e çdo shpirti apo syri ziliqar. Allahu të shëroftë! Me emrin e Allahut të bëj rukje” [Muslimi : 2187]

Mësoni o robër të Allahut, sepse e kemi lënë fenë tonë dhe marrim mësim nga televizioni! Sa prej nesh e dinë këtë dua, që me të ti bëjë rukje vetes dhe fëmijëve të tij, në vend që të shkojë tek fallxhorët dhe magjistarët?! Secili bën kujdes që të shtojë kanalet e televizorit në shtëpi, ndërsa për të mësuar fenë, jo! Por s’ka ndryshim e fuqi për ndryshim veçse nga Allahu!

Është theksuar se Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} u ka bërë rukje Hasanit dhe Husejnit [Allahu qoftë i kënaqur me të dy] dhe ka thënë : “U mbroj juve me Fjalët e plota të Allahut nga çdo shejtan dhe cytje e tij, dhe nga çdo sy i keq” [Buhari : 4/191]


Si mundet dikush prej nesh ti bëjë rukje vetvetes?

Thotë {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} : “Kur ndokush nga ju ndjen dhembje në trupin e tij, atëherë le të vendosi dorën mbi vendin që ndjen dhimbje e pastaj të thotë : “” tre herë. Pastaj të thotë “Mbrohem me Allahun dhe me Fuqinë e Tij nga e keqja që ndjej dhe që ruhem prej saj” shtatë herë. [Muslimi : 2202]


Pra, çdo njeri mundet ti bëjë rukje vetes, sepse Ai që bën dobi dhe që shëron, është Allahu. Prandaj nuk ka nevojë që të dalë dikush prej nesh e të posaçërojë veten e tij për rukje, sepse Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} na ka mësuar se si çdokush nga ne mund ti bëjë rukje vetvetes dhe fëmijëve të tij. Ndërsa kur të kërkohet, apo kur shikon dikë që është sëmurë, nuk ka problem nëse i bën atij rukje, pa ta kërkuar ai, por këtë gjë duhet ta bësh me sinqeritet për Allahun dhe shpërblimin ta presësh për në botën tjetër.

Kushti i tretë : Të besojë si ai që bën rukjen ashtu edhe ai që i bëhet rukja se rukja në vetvete nuk është shëruese, sepse Shëruesi është Allahu, ndërsa rukja është sebep ashtu si ilaçet. Allahu është Shëruesi, ndërsa ilaçet janë sebepi, po kështu edhe rukja është sebep, sepse përfundimi është në Dorën e Allahut!

Shirk konsiderohen edhe hajmalitë :
Hajmali quhen ato që u lidhen fëmijëve, që vendosen në makina, nëpër shtëpitë e njerëzve apo kafshët e tyre dhe që janë të ndryshme si : dorë, sy, këpucë, hudhër, patkua, brirë, flamur, kukulla etj etj.
Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Ai që lidh një hajmali ka bërë shirk” [Sahihul Xhami' : 6270]

Pra ai që var një këpucë ka bërë shirk, ai që var një hudhër në makinë apo në shtëpi, ka bërë shirk! Sa ka prej grave që mbartin me vete hajmali?! Ndërsa tregohet për një grua se sa herë që lindte i vdisnin fëmijët, dhe injorantët i thanë : – Shko tek filani –magjistar- që të të bëjë një hajmali për të mos vdekur fëmijët! Atëherë shkoi dhe ai i bëri një hajmali të cilën ia vari fëmijës së sapolindur. Allahu i Madhëruar kishte caktuar për këtë fëmijë që të mos vdiste, ndërsa nëna besonte se jeta ishte e varur nga hajmalia, nëse e hiqte prej tij ai do të vdiste menjëherë! Besim i shtrembër dhe shirk. E nëse kjo grua vdes me këtë besim, nuk mund të shpëtojë kurrë, sepse ajo beson se magjistari dhe hajmalia janë posedues të dëmit dhe dobisë!

Po ashtu shirk konsiderohen edhe nuskat :
Nuskat janë një lloj prej llojeve të magjisë që gjenden shumë mes njerëzve, e që i përgatisin ato magjistarët dhe fallxhorët.
Nëse një grua mendon se burri i saj nuk e do, nxiton për tek magjistarët me qëllim që ti përgatisin diçka, që duke e varur atë, ajo do të fitojë dashurinë e burrit të sajë!

Ndërsa Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} ka thënë : “S’ka dyshim se rukjet, hajmalitë dhe nuskat janë shirk” [Sahihul Xhami' : 1632]
Dhe thotë : “Ai që var apo lidh diçka, mbështetet tek ajo” [Sahihut Tirmidhij : 2074]

Sqaruam se falli është shirk, ashtu edhe rukjet, hajmalitë dhe nuskat janë shirk.


Shirku, o robër të Allahut, është errësirë mbi errësirë, murtajë e keqe si në dynja ashtu edhe në ahiret. Ai është gjynahu më i madh; ka thënë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} “A t’iu tregoj për gjynahun më të madh? T’i bësh shirk Allahut, mosrespektimi i prindërve dhe fjala e gënjeshtërt”[Sahihul Xhami' : 2625]

Shirku është gjynahu më i tmerrshëm ; Ibnu Mes’udi ka pyetur Profetin {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} se : – Cili është gjynahu më i tmerrshëm? Iu përgjigj : – t’i bësh Allahut ortak, duke ditur se Ai të ka krijuar!” [Buhari ]

Pra, ti bësh shirk Allahut edhe pse e di që vetëm Ai të ka krijuar.


Shirku shkatërron veprat. Dikush përpiqet gjatë gjithë jetës së tij për vepra të mira, derisa mund ti ketë ato sa malet, por kur vjen Ditën e Gjykimit nuk gjen aspak shpërblim për to tek Allahu për shkak se ka qenë mushrik.

Ka thënë Allahu i Madhëruar : “Ne paraqitëm veprat që ata punuan dhe i bëmë ato hi e pluhur” [Furkan : 23]
Dhe ka thënë : “Edhe sikur ata (Profetët) të bënin shirk, atëherë do tu shkatërroheshin veprat e tyre” [EnAmë : 88]
Dhe ka thënë : “Dhe të është shpallur ty, e edhe atyre para teje se : “Nëse i bën shok (Allahut), veprat e tua do të asgjësohen dhe ti do të jesh prej të humburve” [Zumer : 65]

Shirku nuk falet veçse me pendim të sinqertë ; ka thënë i Madhëruari : “Është e vërtetë se Allahu nuk fal (mëkatin) që ti bëhet shok Atij, e veç këtij mëkati, të tjerat ia fal atij që dëshiron. Ai që i përshkruan shok Allahut, ai ka humbur në një humbje të madhe” [Nisa : 116]


Shirku ja bën haram xhenetin atij që e vepron, madje e fut atë në zjarr. Thotë i Madhëruari : “Bënë kufër (mohuan të vërtetën) ata që thanë : “Allahu është Mesihu biri i Merjemes” e vetë Mesihu tha : “O beni israil, adhurojeni Allahun, Zotin tim dhe Zotin tuaj, sepse ai që i përshkruan Zotit shokë, Allahu ia ka ndaluar (ia ka bërë haram) atij Xhenetin dhe vendi i tij është zjarri. Për mizorët nuk do të ketë ndihmës “ [Maide : 72]

Ai që posedon dëmin dhe dobinë është Allahu, prandaj besimtari që mbart besim të pastër dhe është njësues, jeton një jetë të qetë dhe të rehatshme. Thotë Profeti {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të}: “Është e habitshme çështja e besimtarit, ajo gjithmonë është në të mirën e tij, dhe nuk është kështu për askënd tjetër veç tij. Nëse atë e godet ndonjë e mirë, ai falënderon, dhe kjo është më mirë për të, e nëse e godet ndonjë e keqe, atëherë ai duron, e edhe kjo është më mirë për të”[Muslimi : 2999]

Dhe i ka thënë {Paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të} Ibnu Abasit {Allahu qoftë i kënaqur me të} : “O djalosh! Unë po të mësoj disa fjalë; Ruaje Allahun që të të ruajë Ai ty, ruaje Allahun që ta gjesh Atë pranë! Kur të lutesh lutju Allahut, e kur të kërkosh ndihmë, kërkoi Atij, dhe dije se sikur gjithë umeti të bashkohet me qëllim që të të bëjnë dobi, nuk do të të bëjnë veçse aq sa Allahu ka caktuar për ty! Madje edhe nëse të gjithë ata bashkohen për të të dëmtuar, nuk do të munden veçse aq sa Allahu ka caktuar kundër teje. Penat janë ngritur dhe fletët janë tharë” [Tirmidhiu : Hasen Sahih].


O Allah, ne të kërkojmë dije të dobishme, punë të pranueshme, zemra të frikësuara, gjuhë që të përmendin dhe trupa që durojnë ndaj sprovave!

Marrë nga libri me hutbe i shejhut të nderuar
Salih bin Taha Abdul Uahid ( Ebu Islam)
Nxënës i shejh Albanit Allahu e mëshiroftë.

“El Akidetu Euelen”
1/84-90

Përktheu:
Mirandi Shehaj

Ta njohim iblisin

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij.
„O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!“ (Ali Imran: 102)
„O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.“ (En-Nisa:1)
„O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.“ (El-Ahzab:70:71)
Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, çdo shpikje është bid’at dhe çdo bid’at është lajthitje, e çdo lajthitje çon në zjarr.

Ta njohim iblisin

Emri i tij: Iblis

Feja: Kafir, Fasik. Thotë Allahu “Vërtet shejtani (Iblisi) qe kafir ndaj Zotit të tij” (El-isra:27)

Miqët e tij: Kafirat. Thotë Allahu “Ne i kemi bërë shejtanët miq të atyre që nuk besuan” (El-A’raf:27).

Shokët e tij: Të distancuarit nga adhurimi i Allahut. Thotë Allahu “Atij që shmanget nga Këshilla e të Gjithëmëshirshmit (Kurani), Ne do t’ia caktojmë një djall (shejtan), që do t’i bëhet shok i pandashëm” (Zuhruf:36).

Vëllezërit e tij: Teprimtarët në shpenzime. Thotë Allahu “Teprimtarët me të vërtetë janë vëllezërit e shejtanve…” (EL-Isra:27).

Përfundimi i tij dhe i pasuesve të tij: Xhehennemi. Thotë Allahu “Për Zotin tënd! Ne do t’i tubojmë ata dhe djajtë, pastaj do t’i sjellim të gjunjëzuar rreth Xhehenemit!” (Merjem:68).

Metodat e mashtrimit: Vesveset, shpresat e kota, tekat dhe dyshimet. Thotë Allahu “Ai (djalli) u premton atyre dhe i josh me shpresa, por ato që premton djalli, janë vetëm mashtrime”. (En-nisa:120).

Vendqëndrimi i tij: Mes diellit dhe hijes. “Ka ndaluar Pejgamberi alejissalatu vesselam nga të qëndruarit në një vend mes diellit dhe hijes duke thënë se: “Është vendqëndrimi i Shejtanit”. (Transmeton Ahmedi me sened sahih:14874).

Vendngritja e flamurit të tij: Tregjet. Pejgamberi alejisselam ka thënë: “Mundësisht kursesi mos u bo i pari që hyn në treg (kur hapet) dhe as i fundi (kur mbyllet), sepse këtu qëndron beteja e shejtanit dhe ngritja e flamurit të tij” (Muslimi:4489).

Vendstrehimi: Vendet të cilat nuk përmendet Allahu.

Ushqimi: Çdo ushqim dhe pije që nuk përmendet Allahu para ngrënies apo pirjes.Thotë Muhammedi alejhissalatu vesselam: “Nëse njeriu kur të hynë në shtëpin e tij dhe kur ta haj ushqimin e tij përmend Allahun, shejtani do të thotë: Nuk ka vendstrehim as ushqim për ju (d.m.th iu drejtohet me këto fjalë shejtanve tjerë)”. Muslimi (3762).

Premtimet e tij: Varfëria. Thotë Allahu “Djalli ju premton me skamje e varfëri…” (El-bekareh:268).

Urdhërat e tij: Amoraliteti dhe çdo e keqe tjetër. Thotë Allahu “Kush ndjek gjurmët e djallit, do të nxitet nga ai të bëjë amoralitet dhe vepra të këqija…” (En-nur:21).

Kohëzgjatja e ndikimit të tij: Deri në ditën e gjykimit. Thotë Allahu “Zoti tha: “Sigurisht që do të të jepet afat. Deri në një ditë të caktuar” (El-hixhr:37-38)

Rezultati i të miqësuarit me të: Devijimi i qartë dhe dëshpërimi në dy botrat. Thotë Allahu:…Ata janë pala e djallit; në të vërtetë, pala e djallit janë humbësit” (El-muxhadeleh:19).

Pushteti i tij: Kafirat, mushrikët dhe mëkatarët. Thotë Allahu: “Pushteti i djallit është vetëm mbi ata, që i binden atij dhe adhurojnë zota të tjerë veç Allahut” (En-nahl:100).

Rezultati i dinakëris së tij: I dobët. Thotë Allahu: “… vërtet, dinakëria e djallit është e dobët!” (En-nisa:76).

Rezultati i respetimit të tij: Mashtrim i qartë. Thotë Allahu “Në të vërtetë, shejtani gjithmonë për njeriun ka qenë mashtrues” (El-furkan:29).

Gjërat që e pengojnë atë: Ezani dhe namazi. Pejgamberi alejhissalatu vesselam ka thënë: “Kur të thirret Ezani, shejtani ikën (nga ndëgjimi i tij)…”(Buhariu dhe Muslimi).

Thirrjet devijuese të tij: Këngët dhe muzika. Pejgamberi alejhissalatu vesselam ka thënë: “Cingërimat (muzikore) dhe këngët janë thirrjet e shejtanit”. (Ahmedi me sened sahih:8428).

Cak i devijimit: Të gjithë njerëzit pa dallim. Thotë Allahu “Ai (shejtani)tha: “Betohem në madhërinë Tënde se unë do t’i mashtroj ata të gjithë.” (Sad:82).

Pas gjithë këtyre mashtrimeve, kurthave, cytjeve të tija djallëzore iblisi i mallkuar prap se prap detyrohet të pranoi qëllimin e krijimit të tij mashtrues që e posedon para gjithë njerëzve dhe distancimin e plotë të tij ndaj gjithë atyre që kan pasuar, duke iu drejtuar atyre me këto fjalë:

“Dhe, kur të marrë fund puna, shejtani do të thotë: “Vërtet, Allahu ju dha një premtim të vërtetë. Edhe unë(iblisi) ju premtova, por ju mashtrova. Unë nuk kam pasur kurrfarë pushteti mbi ju. Unë thjesht ju thirra e ju m’u përgjigjët. Prandaj, mos më qortoni mua, por qortoni veten! Unë nuk jam shpëtimtari juaj e as ju nuk jeni shpëtimtarët e mi. Unë (iblisi)tani e mohoj që më bëtë ortak me Allahun (në adhurim). Vërtet, keqbërësit do të kenë një denim të dhembshëm” (Ibrahim:22).

Andaj ti o musliman dhe muslimane që Allahu iu ka nderuar me islam dhe iman, a nuk ka ardhur koha të vetdijsoheni njëherë e përgjithmon se rruga e vetme e shpëtimit, udhezimit, lumturis, kënaqësis është në adhurimin e Allahut tënd dhe pasimit të dërguarit të Tij Muhammedit alejisselam.

Pendohu nga mëkatet sa më shpejt që është e mundur, sepse e keqja e vdekjes është e tillë që vie befas, nuk të pret për asgjë, mjaft për Zotin më me kryeneçësi, padituri dhe arsyetime boshe, koha për të pranuar këshillat e Allahut dhe të Muhammedit alejisselam moti ka ardhur dhe ka shkuar.

Vallahi nuk ka mundësi të udhëzohesh, pa u interesuar për udhëzim. Interesohu pak të lutem, do të vëresh se si menjëher do ta kesh Allahun afër, i gëzuar për interesimin tënd për udhëzim dhe pendim.

Falenderimet e pandërprera qofshin Allahut pastaj të dërguarit të tij që na treguan se kush është armiku yn më i madh dhe çfarë cilësish posedon ai.

Historia ka vërtetuar se strategjia më e sukseshme për të triumfuar kundër armikut është kur njeriu posedon njohuri mbi qëllimet e tij, dobësit e tij,…. Pra tani ty veç tu mundësua të posedosh një strategji pak a shumë të përgjithsme për ta përdorur kundër shejtanit të mallkuar dhe të triumfosh përgjithmon ndaj tij.

Fjala ime përfundimtare është: Qoftë Allahu gjithmonë në ndihmë dhe përkrahjen tuaj. AMIN.

Përgaditi:
Revista: El-iman, nr:120

Përktheu:
Abdulmelik-Besfort Maxhuni.

Jordani-Zerka
20.12.2009.

Të drejtat e All-llahut .s.u.t.

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij.
“O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)
“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)
“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)
Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje çon në zjarr.

Të drejtat e All-llahut .s.u.t.

Të drejtat që duhet të kihen parasysh më shumë se gjithçka janë të drejtat e All-llahut s.u.t. mbi krijimin Tij. All-llahu s.u.t. është Krijuesi dhe Furnizuesi i Vetëm i universit. Ai është i Plotfuqishmi i Cili krijoi ç`do gjë me një mençuri absolute. All-llahu s.u.t. është i Vetmi i Cili krijoi ç`do gjë nga asgjëja. Ai është i Vetmi që mbron qëniet njërëzore në mitrat e nënave të tyre, të porsalindurit, fëmijët e të rriturit. Ai është i Vetëm, furnizon të gjithë qëniet njerëzore me ushqim dhe i mbron në ç`do aspekt të jetës.

Thotë All-llahu s.u.t:
All-llahu ju nxorri nga barqet e nënave tuaja (si foshnje) që nuk dinit asgjë. Ju pajisi me (shqisa për) të dëgjuar, me të parë dhe me zemër, ashtu që të jeni falënderues. Nahl: 78.

Sikur All-llahu s.u.t. t’i refuzojë furnizimin ndokujt ai do të shkërrohej menjëherë, por është Mëshira e All-llahut s.u.t. ajo e cila i mban të gjalla qëniet njerëzore e ç`do gjallesë tjatër. Kontrolli i All-llahut s.u.t. mbi robërit e Tij është i përkryer dhe mirësit e Tij janë të panumërta. Nëse është ky roli i All-llahut s.u.t. në jetën e njerëzve, atëherë janë të drejtat e Tij subhanehu ue teala të cilat duhet të kihen parasysh para ç`do gjëje.

All-llahu s.u.t. nuk ka nevojë për furnizim nga robërit e Tij.

All-llahu s.u.t. thotë:
Urdhëro familjen tënde të falë namaz, e edhe ti vetë zbatoje atë, ngase ne nuk kërkojmë prej teje ndonjë furnizim (për ty as për familjen tënde), Ne të furnizojmë ty (dhe ata), ardhmëria e mirë është e atij që ruhet.

All-llahu s.u.t. do vetëm një gjë nga robërit e Tij:
Unë nuk i krijova xhinët dhe njerëzit për tjetër pos që të më adhurojnë. Unë nuk kërkoj prej tyre ndonjë furnizim e as dëshiroj të më ushqejnë ata. Dharijat: 56-57.

Pra All-llahu s.u.t. do që njerëzit ta adhurojnë vetëm Atë dhe të mos i përshkruajnë Atij shok në adhurim dhe të jenë të sinqertë në këtë. Ai dëshiron që ata t’i dorëzohen Vullnetin të Tij ashtu siç i dorëzohen kontrollit të Tij për nevojat e jetës. Pra duhet që njëriu të falenderojë All-llahun s.u.t, i Cili i Vetëm e furnizoi atë duke e adhuruar Atë të vetëm.

Thotë All-llahu subhanehu ue teala:
Dhe ç`do të mirë që e keni, ajo është prej All-llahut, madje edhe kur ju godet e keqja, ju vetëm te Ai e ngritni zërin (me lutje).
Nahl: 53.

Ajo ç`ka All-llahu s.u.t. i kërkon robërve të Tij të bëjnë, është e lehtë. Ai nuk dëshiron vështërsi ndaj tyre.

Kjo nga thënia e Tij:
Luftoni me një luftë të denjë për hir të All-llahut, se Ai ju zgjodhi ju (ju përcaktoi për të luftuar për rrugën e Tij) dhe nuk ju obligoi në fé me ndonjë vështirësi, në fenë e babait tuaj, Ibrahimit. Ai edhe më parë, e edhe ky (Kur’an) ju quajti myslimanë, e për të qenë i dërguari dëshmitar juaji dhe për të qenë ju dëshmitarë ndaj njerëzve, pra falni rregullisht namazin, jepni zeqatin, përmbahuni me All-llahun se Ai është ndihmëtari juaj. Sa mbrojtës i mirë dhe sa Ndihmëtar i madh që është. Haxhxh: 78.

Ajo ç`farë All-llahu s.u.t. dëshiron nga ne është që ta adhurojmë Atë me sinqeritet dhe t’i realizojmë detyrat fetare: pesë namazet e ditës të cilat sjellin faljen e tij dhe pastërtinë e zemrës.
Muslimanët duhet të përpiqen ta realizojmë mamazin në formën më të mire.

Andaj, sa të keni mundësi ruanu prej dënimit të All-llahut ………..” Tegabun: 16.

Thotë Profeti (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem):
Bëhu i qëndrueshëm në namazin tend, n.q.s nuk mundesh në këmbë falu ndenjur dhe n.q.s nuk mundesh ndenjur falu shtrirë.
Tra: Bukhari.

All-llahu s.u.t. gjithashtu dëshiron nga robërit e Tij t’i japin zekat të varfërve dhe nevojtarëve, të huajve të cilët nuk kanë para, borxhlijëve dhe të tjerëve të cilët e kanë të lejuar marrjen e parave nga zekati, një sasi nga pasuria e të pasurve. Zekati është aq i vogël saqë nuk e dëmton të pasurin dhe i sjell të mira shumë të mëdha të varfërit.

All-llahu s.u.t. gjithashtu kërkon agjërimin e muajit hënor të Ramazanit:
Muaji i Ramadanit që në te (filloi të) shpallet Kur’ani, që është udhërëfyes për njerëz dhe sqaruesi i rrugës së drejtë dhe dallues (i të vërtetës nga gënjeshtra). E kush e përjeton prej jush këtë muaj, le të agjërojë, ndërsa kush është i sëmurë ose në udhëtim, le të agjërojë aqë ditë nga ditët e mëvonshme. All-llahu me këtë dëshiron lehtësim për ju, e nuk dëshiron vështërsim për ju. (të agjëroni ditët e lëshuara më vonë) Që të plotësoni numrin, të madhëroni All-llahun për atë se u udhëzoi dhe që të falenderoni.

Gjithashtu Haxhi në Mekke një herë në jetë është i detyrueshëm për ç`do musliman që e ka mundësinë.

Në përgjithësi ne e kemi detyrim t’i bindemi të gjithave urdhërave të All-llahut s.u.t., dhe largimin nga gjithçka që Ai na ka ndaluar. Këto që përmendëm më sipër janë detyrat e robërve të All-llahut s.u.t. ndaj All-llahut s.u.t. dhe nuk janë të vështira në praktikim.

Nga Shejkhu Bujar:
Muhammed Ibn Salih El-Uthejmin (All-llahu s.u.t. e meshirofte).

Ndersa lutja jone e fundit eshte:

Falenderimi i takon vetem All-llahut subhanhu we teAla.

Ndikimi i Akides Në Qëndrimin Në Rrugën e Drejtë

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij.
“O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)
“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)
“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)
Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem.
Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje çon në zjarr.

Ndikimi i Akides Në Qëndrimin Në Rrugën e Drejtë.

Ky material është përkthyer nga libri: ” Tarikul Usuli Ilal Ilmi Me`mul Bi Marifetil Kauaidi Ued-Da`uabitil Usul ”
Këtë libër e ka mbledhur dijetari i madh në këtë shekull një prej shtyllave të dijes në tokë në këtë kohë, Abdurrahman ibn Nasir Es-Sadi (rahimehullah).
Ka mbledhur në të rregulla dhe baza në fusha të ndryshme të dijes dhe jetës, të shkëputura këto të gjitha, prej librave të Shejkhul Islam Ibn Tejmijje dhe nxënësit të tij Ibnul Kajjimit (rahimehumullah).

Ky rregull ndodhet në librin e lartpërmendur me nr 628, në fq, 195 dhe është shkëputur nga fjala e Shejkhul Islam Ibn Tejmijje (rahimehullah).

E përktheva këtë fjalë të Shejkhul Islamit pasi pashë dhe dëgjova shumë nga të rinjtë musliman shqiptar, të harxhojnë kohët e tyre dhe të shkaktojnë përçarje në mesin e Muslimanëve duke provokuar Muslimanët, se ç`farë mendimi ke për filanin dhe ç`farë për tjetrin e nëse nuk përputhet mendimi yt me të tijin atëhere vendoset pikëpyetja edhe mbi ty. Edhe pse nijeti i tyre është i mirë kjo gjë nuk mjafton e sa njerëz ka humbur nijeti i mirë kur puna ishte e gabuar. Prej dijetarëve të mëdhenj të kësaj kohe që ka bërë të qartë disa herë në mësimet e tij, se kjo vepër dhe rrugë është haram është, edhe dijetari i madh, Muhadithi, Fekihu, Abdulmuhsin Ibn Hamed El-Abad (All-llahu s.u.t. e ruajt), mësues në xhaminë e Profetit (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem). Për këtë arsye këshilloj vëllezërit që të mos harxhojnë kohën e tyre me gjëra të ndaluara dhe dëmëprurëse, por të preokupohen me dije dhe punë.

Ka thënë Shejkhul Islam Ibn Tejmijje (rahimehullah):
Nuk lejohet provokimi i njerzve me emra të cilat nuk gjenden në Kur’an dhe as në Sunnet.
Me të vërtetë kjo gjë është në kundërshtim me atë ç’ka ka urdhëruar All-llahu s.u.t. dhe i dërguari i Tij (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem), dhe është shkak për krijimin e fitneve dhe përçarjes mes ummetit.

Robi më i nderuar tek All-llahu s.u.t. është më i devotshmi i tyre, prej ç`do grupi qoftë ai.
Tekste të shumta nga Kur’ani dhe Sunneti kanë ardhur të nxisin ummetin për bashkim dhe tu tërheqin vërëjtjen prej përçarjes. E megjithë këtë si i lejohet ummetit të Muhammedit (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem), që të përçahen, saqë personi miqëson një grup dhe armiqëson një tjetër, me paramendime dhe teka, pa patur argument prej All-llahut s.u.t. All-llahu s.u.t. e ka pastruar dhe e ka konsideruar të largët Profetin e Tij (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem), prej atyre që janë në këtë gjendje.
Këtë gjë e kanë praktikuar bidatçinjtë, si shëmbulli i khauarixhëve të cilët përçanë xhematin e Muslimanëve dhe i bënë të lejuara gjakërat e tyre.

E keqja më e vogël që ndodhet në këtë gjë është se, personi vlerson dikë, për shkakun se ai është dakord me të, në epshet dhe tekat tij edhe pse dikush tjetër është më i devotshëm se ai.
Obligim është që të paraprihet ai të cilin All-llahu s.u.t. dhe i Dërguari i Tij (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem), e kanë paraprirë.

Ndërsa kjo përçarje e cila ka ndodhur prej ummetit, qoftë ajo prej dijetarëve të tij, apo udhëheqsave dhe njerzve me pozitë të tij, është ajo e cila e ka bërë të obligushme sundimin e armiqve ndaj nesh dhe kjo për shkak se ummeti e ka lënë punën me bindjen ndaj All-llahut s.u.t. dhe të Dërguarit të Tij (salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem).

Dhe atëhere kur njerzit lënë disa urdhëra të All-llahut s.u.t. dhe te Dërguarit të Tij(salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem), ndodh në mesin e tyre armiqësia dhe përçarja.
E një popull kur përçahet prishet dhe shkatërrohet e nëse bashkohen rregullohen dhe sundojnë.

Me të vërtetë bashkimi është mëshirë dhe përçarja është dënim.

Gjithashtu ka thënë:
Dënimi i tejkaluesve të padrejtë dhe nderimi i të devotshmëve, është ky prej shkaqeve më madhore që kënaqin All-llahun s.u.t. dhe të Dërguarin e Tij(salall-llahu alejhi ue ala alihi ue sel-lem). dhe rregullojnë çështjet e Muslimanëve.

DHE DUAJA JONE E FUNDIT ESHTE:

FALENDERIMI I TAKON ALL-LLAHUT S.U.T. ZOTIT TE BOTRAVE.

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm

Ndiqe

Merreni çdo postim të ri drejt e te email-et tuaja.