Die Stellung der Frau im Leben

Die Stellung der Frau im Leben

Von Imam Ibn Baz rahimehullah


Dies ist die Antwort von Imam Ibn Baz, auf eine Frage, die al-Djil Magazin, in Bezug auf die Stellung der Frau im Islam, an ihn stellte:

Alles Lob ist Allahs, mögen Salaah und Salaam auf dem ehrenwerten Gesandten, seiner Familie, seinen Gesandten und ihren Nachfolgern bis zum jüngsten Tag sein.
Frauen haben einen hohen Status im Islam. Sie beeinflussen das Leben jedes Muslims, denn sie repräsentieren die erste Schule im Aufbau einer reinen Gesellschaft, speziell, wenn sie durch den Qur’an und der Sunna’ geleitet sind. Denn diese Prinzipien, im Qur’an & der Sunna’ schützen die Muslime vor jedweder Verirrung. Die Verirrung in den Nation dieser Erde, entstehen aus dem ablassen, von diesem Manhadj Allahs und den Lehren des Gesandten Allahs (sallallahu alaihi was sallam). Der Prophet (sallallahu alaihi was sallam) sagte: „ Ich verließ euch mit zwei Dingen, wenn ihr daran haltet, dann werdet ihr nicht Irre gehen. Es ist das Buch Allahs & meine Sunna’.“

Viele Verse des Qur’an, zeigen den hohen Status der Frauen, seien es Mütter, Ehefrauen, Schwestern, oder Töchter. Diese Verse enthüllen ihre Rechte & Pflichten. Die Sunna’ zeigt es uns dann detailliert.
Die ehrenwerte Stellung der Frau ist besonders durch die Schwierigkeiten die sie stets geduldig erträgt, untermauert, es sind Dinge die ein Mann nicht tragen könnte. Deshalb muss man der Mutter stets dankbar, behilflich und freundlich mit ihr sein. Das gehorchen gegenüber der Mutter, ist höher, als der Gehorsam gegenüber dem Vater. Allah sagt:

“Und Wir haben dem Menschen im Hinblick auf seine Eltern anbefohlen – seine Mutter trug ihn in Schwäche über Schwäche, und seine Entwöhnung erfordert zwei Jahre “Sei Mir und deinen Eltern dankbar. Zu Mir ist die Heimkehr.” [31:14]

Er der Erhabene sagt in Sura’ 46: 15 „Und Wir haben dem Menschen anbefohlen, gegen seine Eltern gütig zu sein. Seine Mutter trug ihn wider Willen, und wider Willen brachte sie ihn zur Welt. Und ihn zu tragen und ihn zu entwöhnen erfordert dreißig Monate, bis er dann, wenn er seine Vollkraft erlangt und vierzig Jahre erreicht hat, sagt: “Mein Herr, sporne mich an, dankbar zu sein für Deine Gnade, die Du mir und meinen Eltern erwiesen hast, und (sporne mich an,) Rechtes zu wirken, das Dir Wohlgefallen mag. Und lass mir meine Nachkommenschaft rechtschaffen sein. Siehe, ich wende mich zu Dir, und ich bin einer der Gottergebenen.“

Ein Mann kam zum Propheten (sallallahu alaihi was sallam): Oh Rasulullah, wer hat unter den Menschen am meisten Recht auf gute Behandlung von mir?

Der Gesandte Allahs (sallallahu alaihi was sallam) sagte: Deine Mutter.

Er fragte erneut: Wer noch?

Da sagte Rasulullah: Deine Mutter.

Er fragte: Wer dann?

Er erwiderte erneut: Deine Mutter.

Der Mann fragte nochmals: Wer dann?

Da sagte Rasulullah: Dein Vater.”

Eine Mutter ist dreimal höher als der Vater.

Der Status der Frau und ihr Effekt auf die Glückseligkeit und Stabilität der Familie ist klar im Qur’an gefestigt, Allah sagt in Sura’ 30:21:

„ Und unter Seinen Zeichen ist dies, dass Er Gattinnen für euch aus euch selber schuf, auf dass ihr Frieden bei ihnen finden möget; und Er hat Zuneigung und zwischen euch gesetzt. Hierin liegen wahrlich Zeichen für ein Volk, das nachdenkt.“

Al-Hafiz Ibn Kathir (rahimahullah) sagt in der Erklärung des Verses, der Worte Allahs, „Zuneigung & Barmherzigkeit“. Zuneigung heißt Liebe und Barmherzigkeit heißt Nachsicht. Ein Mann heiratet aufgrund, dieser beiden Gefühle. Er liebt sie und ist nachsichtig mit ihr, sie bring seine Kinder zur Welt.

Khadija’ war das wichtigste Element im Leben des Propheten (sallallahu alaihi was sallam) als Jibril ihn erstmals besuchte und ihm offenbarte, denn sie stütze ihn. Als er zitternd heimkehrte und rief: „ Deck mich zu. Deck mich zu, Ich fürchte mich! Antwortete Khadija’: Beruhige dich, denn ich schwöre bei Allah, dass Er dich nie bestrafen würde. Bei Allah, du hast gute Beziehung zu den Verwandten, du bist stets wahrhaft, du milderst die Sorgen der Menschen, du hilfst den Schwachen, du bewirtest den Gast und du suchst das Recht des Unterdrückten.“

Wir sollten Aischa’ Einfluss niemals vergessen, die Ahadith zu anderen hohen Gefährten weitergab und viele weibliche Sahabiyat lehrte, damit sie die Ahkam an-Nisa’ verstanden.

Die Frau von Muhammad Ibn Sa’ud riet ihm, die Dawa’ des Imam Muhammad Ibn Abd al-Wahhab zu akzeptieren. Als der Imam ihn aufsuchte um ihn Dawa’ zu machen, da riet seine Frau ihm, diese Dawa’ mit uneingeschränkt zu stützen und dabei zu helfen. Und alles Lob ist Allahs, wir sehen den großen Nutzen heute in der Aqida’ der Menschen auf der arabischen Halbinsel.

Meine Mutter war der beste Segen für mich, ewig. Sie stütze mich in meinem Studium und sie war mir stets behilflich, Allah möge ihren Lohn verdoppeln und ihr das Beste geben.

Behausungen in denen Liebe, Nachsicht und islamische Erziehung herrschen, werden ohne Zweifel Auswirkungen auf die Männer haben, es wird zu Erfolg in allen führen, Bildung, Versorgung, Wirtschaft und Taten. Ich bitte Allah darum uns erfolg zu verleihen und mit uns zufrieden zu sein. Möge Allahs Salaah und Salaam auf dem Gesandten Allahs, seiner Familie und seinen Gefährten sein.

Übersetzer Abdullah Nicolai

Advertisements

Urtësia e Martesës

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij. “O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)

“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)

“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)

Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje të çon në zjarr.

Urtësia e Martesës


Para se ta shqyrtojme këtë çështje në hollësi, është e domosdoshme që ta kemi më se të qartë se të gjitha dispozitat e legjistlaturës islame përmbajnë urtësi në vetvete dhe që të gjitha këto dispozita janë me vend dhe se asgjë nuk është përcaktuar më kot apo gabimisht.

E si mund të ndodhë ndryshe, pasi që dihet se ato janë përcaktim i të Urtit, të Mirënjohurit?! Mirëpo, a thua vallë se këto urtësi janë të perceptueshme për të gjitha krijesat?

Njeriu është i kufizuar në dijen, mendjen dhe perceptimin e tij. Është e pamundur për të që të jetë në gjendje t’i kuptojë dhe t’i dijë të gjitha gjërat. Allahu i Madhëruar thotë: “Juve nuk ju është dhënë prej dijes, veçse pak.” [El Isra 85].

Pra, është detyrë për ne që të jemi të kënaqur me dispozitat e sheriatit, pa marrë parasysh faktin nëse e dimë apo jo urtësinë e tyre. Nëse ne nuk e kemi të qartë urtësinë e ndonjërës prej këtyre dispozitave, kjo kurrësesi nuk do të thotë se në të nuk ka urtësi, por e vërteta është se mangësia qëndron në mendjet dhe të kuptuarit tonë në lidhje me perceptimin e asaj urtësie. Prej urtësive të ligjshmërisë së martesës përmendim:

1. Ruajtja e moralit dhe nderit të dy bashkëshortëve.

I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ka thënë: “O ju të rinj, kush prej jush është në gjendje të martohet le të martohet, sepse martesa ndihmon për shmangien e shikimit (prej harameve) dhe bëhet shkak për ruajtjen e nderit. Ndërsa ai i cili nuk është në gjendje të martohet le të agjerojë, sepse agjërimi e dobëson epshin e tij.”E transmeton Buhariu, kapitulli i martesës, tema: Ndërsa ai i cili nuk është në gjendje të martohet le të agjeroime nr. 5066 dhe Muslimi, kapitulli i martesës, tema: “Kush prej jush është në gjendje të martohet le të martohetme nr. 1400

2. Ruajtja e shoqërisë prej të këqijave dhe imoralitetit.

Sikur të mos ishte martesa do përhapeshin mes njerëzve ndyrësitë dhe shthurjet.

3. Martesa mundëson të kënaqurit e ndërsjelltë midis dy bashkëshortëve.

Ajo përcakton qartë të drejtat dhe detyrimet e tyre karshi njëri-tjetrit. Është detyrë e burrit që të përkujdeset për bashkëshorten e vet duke shpenzuar prej pasurisë së tij, sipas mundësisë që ka, në plotësimin e nevojave të domosdoshme të saj, siç janë: banesa, ushqimi, veshja etj.

I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ka thënë: “Është e drejtë e tyre (grave) ndaj jush që t’i ushqeni dhe vishni, sipas mundësisë që keni.E ka transmetuar Ahmedi [vell. 5, faq. 73], Ebu daudi, kapitulli El Menesik- Dispozitat e Haxhit, tema: Forma e Haxhit të Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!, me nr [1905] dhe Ibën Maxhe, kapitulli El Menesik- Dispozitat e Haxhit, tema: Haxhi i Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!, me nr [3074]

Po ashtu edhe gruaja i vjen burrit në ndihmë duke kryer detyrimet që ka karshi tij, duke u kujdesur për mbarëvajtjen e shtëpisë dhe kujdesin ndaj familjes.

I Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) ka thënë: “… kurse gruaja është bareshë (përgjegjëse) në shtëpinë e bashkëshortit të saj dhe mban përgjegjësi për atë që ka në ngarkim.”E ka transmetuar Buhariu, kapitulli i martesës, tema: Ruajeni vetveten dhe familjet tuaj prej një zjarri…”, me nr. 5188 dhe Muslimi, kapitulli El Imaratu(Pushteti), tema: “Vlerat e prijësit të drejtë” me nr. 1829

4. Martesa është shkak për lidhjen dhe afrimitetin e njerëzve.

Sa e sa familje të cilat as që njiheshin me njëra-tjetrën, bashkohen për shkak të martesës dhe formojnë lidhje ndërmjet tyre?! Ashtu siç edhe e kemi përmendur më lart, Allahu i Madhëruar e ka vendosur martesën  në të njëjtin nivel me lidhjen farefisnore si formues të lidhjeve familjare.

5. Martesa mundëson ekzistencën normale të racës njerëzore.

Pra, është martesa ajo e cila siguron trashëgiminë dhe rigjenerimin e brezave. Allahu i Madhëruar thotë: “O ju njerëz! Frikësojuni Zotit tuaj i Cili ju krijoi prej një veteje(njeriu) dhe nga ai krijoi palën (shoqen) e tij, e prej atyre dyve u shtuan burra shumë e gra.” [En Nisa 1].

Po të mos ishte martesa, me siguri që do të ndodhte njëra prej dy gjërave:

a) Zhdukja e njerëzimit.

b) Ekzistenca e disa njerëzve të ardhur në jetë si pasojë e imoralitetit dhe shthurjes. Njerëz të cilëve nuk u dihet origjina dhe që nuk e njohin moralin.

Në mbyllje të kësaj nënteme dëshiroj të bëj të qartë gjykimin e sheriatit në lidhje me të ashtuquajturin kufizim të lindjeve. Kufizimi i lindjeve, pra kufizimi dhe përcaktimi i numrit të fëmijëve bie ndesh me natyrën dhe kërkesat e sheriatit. I Dërguari i Allahut(Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) i urdhëroi besimtarët që të martohen me gratë  e dashura, të cilat lindin shumë fëmijë, duke na treguar se ai do lavdërohet me numrin tonë para popujve ose profetëve.

Juristët islamë kanë thënë: “Preferohet për martesë ajo femër për të cilën mendohet se lind shumë. Kjo mund të vihet re nëse ajo ka qenë më parë e martuar dhe njihet për lindje të shpeshta, apo mund të vihet re tek të afërmet e saj si nëna apo motrat, nëse nuk ka qenë e martuar më parë.”

Pastaj, me të drejtë lind pyetja: Cila është arsyeja e cila e bën të nevojshëm kufizimin e lindjeve?!

A është frika se mos po pakësohet rrizku e furnizimi?!

Apo është mendimi se numri i madh i fëmijëve e vështirëson edukimin e tyre?

Nëse është e para, atëherë ky  do të ishte një mendimi i keq për Allahun e Madhëruar. I Madhërishmi nuk i ka krijuar krijesat, veçse u ka përcaktuar atyre furnizim. Ai thotë: “Nuk ka asnjë gjallesë në tokë që Allahu të mos ja ketë garantuar furnizimin e saj.” [El Hud 6].

Në një ajet tjetër, i Lartësuari thotë: “Sa e sa gjallesa janë që nuk kanë mundësi për furnizimin e vet. Allahu i furnizon ato edhe juve. Ai është Dëgjuesi i Dijshmi.” [El Ankebut 60].

Ndërsa në lidhje me ata të cilët fëmijët e tyre i vrasin prej frikës së varfërisë thotë: “Ne ua sigurojmë furnizimin atyre dhe juve.” [El Isra 31].

Nëse ekziston mendimi se numri i madh i fëmijëve e vështirëson edukimin e tyre, atëherë themi se ky mendim është i gabuar. Sa e sa fëmijë të pakët në numër i lodhin prindërit e tyre gjatë përpjekjes së tyre për t’i edukuar?! Ndërsa në të kundërt, janë të shumta ato familje me shumë fëmijë të cilat e përsosin edukimin e fëmijëve të tyre. Nuk duhet harruar se vështirësia apo lehtësimi në lidhje me edukimin e fëmijëve është në varësi të suksesit që Allahu i Madhëruar i jep robërve të Tij.

Sa më i devotshëm të jetë njeriu dhe sa më shumë kujdes të tregojë në zbatimin e dispozitave dhe kërkesave të sheriatit, aq më tepër Allahu ia lehtëson çështjet. Allahu thotë: “E kush i frikësohet Allahut, Ai atij ia lehtëson çështjet.” [Et Talak 4].

Pasi që u bë e qartë se kufizimi i lindjeve bie ndesh me dispozitat e sheriatit, lind pyetja: A është planifikimi familjar, duke e shtyrë shtatzaninë për shkak se gjendja e gruas nuk është e përshtatshme për të, i njëjtë me kufizimin e lindjeve?

Përgjigja është: Jo, nuk është planifikimi familjar në këtë rast aspak i ngjashëm me kufizimin e lindjeve. Ajo që kam për qëllim me planifikimin familjar është që të përdorin bashkëshortët, apo vetëm njëri prej tyre ndonjë mënyrë e cila bëhet pengesë për shtatzaninë në ndonjë periudhë të caktuar kohe (jo përherë).

Pra, ky lloj veprimi është i lejuar nëse bëhet me pëlqimin e të dy bashkëshortëve dhe është e nevojshme, siç është rasti kur gruaja është e dobët e shëndetligë dhe shtatzania do t’ia përkeqësonte edhe më tepër shëndetin. Në këtë rast i lejohet asaj përdorimi i medikamenteve apo tabletave të cilat e pengojnë shtatzaninë, kjo pasi të ketë marrë edhe pëlqimin e burrit.

Pra, përdorimi i këtyre medikamenteve të cilat e pengojnë shtatzaninë për një periudhë kohe, është i lejuar. Është transmetuar se në kohën e të Dërguarit (Paqja dhe bekimi i Allahut qofshin mbi të!) sahabët ndonjëherë e bënin jashtë mitrës ejakulimin dhe nuk u ndaluan nga ky veprim. Ejakulimi jashtë nga ana e mashkullit është pa dyshim prej shkaqeve që e pengojnë shtatzaninë.

Marrë nga Libri: Martesa , e Dijetarit të mirënjohur Muhamed ibën Salih el Uthejmin (Allahu e mëshiroftë!)

Ndersa lutja jone e fundit eshte: Falenderimi dhe i tërë suksesi qëndron vetëm me All-llahun subhanhu ue teAla.

Zwei Männer im Haus

Zwei Männer im Haus

Übersetzt von Abdullah Nicolai
Viele Frauen gehorchen ihrem Mann aufgrund des Feminismus nicht und dies ist eine Sünde. Viele Schwestern die praktizieren ,realisieren nicht, dass sie ihren Mann gehorchen müssen.
“Wenn ich jemanden befehlen würde, vor jemanden Niederwerfung zu machen, so würde ich der Frau befehlen sich vor ihrem Mann niederzuwerfen, aufgrund des enormen Rechts, was er auf sie besitzt.”
Es gibt zahlreiche Hadith die es aufzeigen.
Ein Nobelpreisträger sagte:
“Die ökonomischen und sozialen Krisen in den westlichen Erdteilen entstanden, weil die Eheleute nicht die Rolle ausfüllen, die ihnen gebührt.”
Bedeutung: Der Mann soll auf die Familie achten und die Frau soll dem Mann im Haushalt und bei der Erziehung und beim Erledigen der Hausarbeit behilflich sein (in dem sie diesen Part übernimmt).
Er sagte weiter: Der Mann soll seine Hauptrolle und die Frau ihre Hauptrolle übernehmen, in dem sie die Kinder erzieht und den Haushalt führt usw.

Wenn beide ihre Rolle ausfüllen, dann wird es eine komplette Beziehung werden. Der Mann ist der Beschützer und die Frau nutzt es um die Früchte wachsen zu lassen (d.h. die Kinder).
Die Frau als Gefährtin:

Es ist die Natur des Mannes; wenn er heimkehrt und frustriert und müde ist, dann wünscht er seine Frau bei sich, er wünscht sich, dass sie sich um ihn kümmert, ihn anlächelt und sich um ihn bemüht und ihm ihre Aufmerksamkeit schenkt.
Wenn er heimkehrt und seine Frau am Telefon und im Internet findet, oder sie schenkt ihm keinerlei Aufmerksamkeit – dann frustriert es ihn – Er wird denken, seine Frau passt nicht zu ihm und dies ist die Quelle, ALLEN ÜBELS. SOGAR KLEINE DINGE WERDEN DANN GROSS, ER WIRD WEGEN ALLEM DISKUTIEREN, DA ER FRUSTRIERT IST.
Manchmal werden Frauen denken, sie haben nichts falsch gemacht, weil sie diese Wurzel nicht erkennen. Männer haben Bedürfnisse und die werden erfüllt, wenn wir unsere Frauen bei uns sehen und sie uns unterstützen und dies
bringt uns Glückseligkeit.
Wenn man, dem Mann nicht gehorcht, dann denkt er, sie sei sein Feind, jemand der ihm das Leben schwer machen möchte, anstatt ihm, ein Partner zu sein.
Wer kontrolliert das Heim? Rational gesehen der Mann. Aber, in der Realität, haben die Frauen mehr Kontrolle im Haushalt. Sie merken es nur manchmal nicht.
Wie? Männer wollen von Natur aus ihren Frauen gefallen. Sie wollen keine nervenden Frauen. Sie wollen Frieden im Haus und in der Seele. Deshalb wird er alles machen, was ihr gefällt.

Ein Rat an die Frauen; wenn ihr etwas von euren Männern wollt, dann fragt sie sehr emotional. Denn ein Mann wird niemals erlauben, dass seine Frau wie ein Mann handelt.
Eine berühmte Rede heißt; Der Mann ist wie der Ring an der Hand der Frau, sie dreht ihn wohin sie will.
Die Frau wird den Mann nicht durch Befehle und Vorträge ändern – Er wird sie hassen (wenn sie so handelt). Aber, wenn sie ihn küsst, dann kriegt sie, was sie will.
Ihre Tränen bewirken beim Mann, mehr als anderes, aber Schreien bringt gar nichts, sie sollen ihn, in einem flehenden Weg bitten, denn dies bringt das Herz des Mannes zum schmälzen, es ist viel besser, so dem Mann eine Botschaft zu
vermitteln.
Unglaublich, viele Frauen wollen sich nicht auf diese Art benehmen und dies führt dazu, dass 2. Männer im Haus um die Herrschaft kämpfen – dies zerstört die Ehe.

[Quelle: ist der Unterricht “Warum Ehen scheitern” von Haissam Haddad]

Si të qaj nga frika e Allahut?

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij. “O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)

“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)

“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)

Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje të çon në zjarr.

Si të qaj nga frika e Allahut?


Pyetje: Unë jamë një burrë që kurr nuk qaj. Si ti bëjë sytë e mi që të qajn nga frika e Allahut në pajtueshmëri me hadithin: “Dy sy që nuk do të preken nga zjarri” në të cilin cekët “Syri që qan nga frika e Allahut”?

Allahu të shpërbleft me të mirë.

Përgjigje:


Falenderimi i qoft Allahut
Padyshim se ndjenja jote për keqardhje të mungesës së kësaj mëshire është shenjë shumë e mirë. Ti duhet ta dish se muslimani mund ta bëjë vetën të qajë nga frika e Allahut, duke vepruar këto:

1 – Ta bësh vetën që ta ndiej frikën e Allahut
Kjo qarje është si fryt i dituris së dobishme, siq thotë al-Kurtubi në komentin e ajetit (interpretimi i domethënies):
“Dhe ata hudhen me fytyra në tokë duke qajt”
[al-isra` 17:109]


Kjo është një përshkrim gjuhësor i tyre dhe lavdrim për ta. Eshtë obligim për gjdonjërin që fiton dituri ta arrit këtë shkall, pra që kur ta ndëgjoj Kuranin të jetë i mbushur me frik dhe butësi.

Në Musnad al-Daarimi është transmetuar prej Abu Muhamedit se al-Tajmi ka thënë: Kujt ju është dhënë dije dhe nuk qan, ai nuk meriton të ketë ndonjë dije, sepse Allahu i ka përshkru ata që kanë dije; dhe pastaj recitoi këtë ajet.
Al-Xhaami’ li Ahkaam il-Kur’aan, 10/341-342.


2 – Të lexuarit e Kuranit dhe të thelluarit në domethënien e tij

Allahu thotë (interpretimi i domethënies):

Thuaj: “I besuat ju atij ose nuk i besuat (atij nuk i bëhet dëm), e atyre që u është dhënë dijeni (nga librat e parë) para tij, kur u lexohet atyre, ata hudhen me fytyra (përdhe) duke i bërë sexhde”.

Dhe thonë: “I lartësuar është Zoti ynë, premtimi i Zotit tonë është i realizuar”.

Dhe duke qarë hudhen me fytyra (kur dëgjojnë Kur’anin) dhe ai ua shton edhe më përuljen (ndaj All-llahut)

[al-Isra’ 17:107-109]

Këta (të përmendur) ishin që All-llahu i gradoi nga pejgamberët pasardhës të Ademit, prej pasardhësve të atyre që i patëm bartur (në anije) bashkë me Nuhun, prej pasardhësve të Ibrahimit dhe të Jakubit (Israilët), dhe prej atyre që i udhëzuam dhe i bëmë të zgjedhur; kur u lexoheshin atyre ajetet e Zotit, binin në sexhde dhe qanin.
[Merjem 19:58]

Eshtë thënë se Ibn Masudi (qoft Allahu i kënaqur me atë) ka thënë: Pejgamberi (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoft mbi të) më tha mua: “Lexo Kuran për mua.”

Unë i thashë: “O Lajmëtar i Allahut, a të recitoj për ty kur ai të është shpallur ty?”

Ai tha:“Dëshiroj që ta ndëgjoj prej dikuj tjetër.”

Prandaj unë recitova Suren Al-Nisa` për të, dhe kur arrita te ky ajet – Dhe si do të jetë gjendja e atyre (që nuk besuan), kur Ne do të sjellim dëshmitarë për çdo popull, e ty do të sjellim dëshmitarë mbi ata (që nuk besuan)? [al-Nisa’ 4:41] – ai tha: “Kjo është mjaft për tani.” Une u ketheva nga ai dhe pashë sytë e tij se kishin vërshuar me lot. al-Bukhaari, 5050; Muslim, 800.

3 – Të diturit e madhështis së shpërblimit për të qajturit, veqanarish kur njeri është vetë.

Eshtë transmetu nga Abu Hurejra (qoft Allahu i kënaqur me atë) se ka thënë: Lajmëtari i Allahut subhanhu ue teAla ka thënë: “Njeriu që qanë prej frikës së Allahut nuk do të hyj në Xhehenem derisa qumshti të kthehet në gji, dhe pluhuri i shkaktuar (kur të luftohet) për hir të Allahut dhe tymi i Xhehenemit kurrë nuk do të bashkohen.” Transmetuar nga al-Tirmidhi, 1633; al-Nisaa’i, 3108; i klasifikuar si saheeh nga al-Albaani.

“derisa qumshti të kthehet në gji” është metafor për të qenurit e pamundur, sikurse në ajetin ku Allahu thotë(interpretimi i domethënies): “dhe nuk do të hyjnë në Xhennet deri të përbirojë devja nëpër vrimën e gjilpërës.[al-A’raaf 7:40]. Tuhfat al-Ahwadhi.

Dhe është transmetuar se ai ka thënë: Lajmëtari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoft mbi të) tha: “Janë shtat të cilët Allahu do ti vejë nën hijen e Tij në ditën ku nuk do të ketë hije tjetër përveq hijes së Tij: sundimtari i drejt; një i ri i cili rritet në adhurim ndaj Allahut; një person ku zemra e tij është e lidhur ngusht me xhami; dy persona që e dojn njëri tjetrin për hir të Allahut, takohen dhe ndahen në bazë të kësaj; një person që është thirrë (të bëjë gjunah) nga një grua e pozitës së lart dhe me bukuri të madhe dhe ai thotë, `Unë kam frik Allahun`; njeri që jep sadaka aq fsheht saqë dora e tij e majt nuk e din se qbënë dora e tij e djatht; dhe njeri i cili e kujton Allahun kur është vetë dhe syt e tij vërshojn me lot.” Transmetuar prej al-Bukhaari, 660; Muslim, 1031.

Të qajturit kur je vetëm është vequar për arsye se kur të jesh vetë është koha e nxitjes së zemrës që të bëhet më e fort dhe është motivi i fort për të bërë mëkat, dhe është larg asaj që të bëhet mendjemadhësi. Prandaj nëse personi mundohet që ta bëjë këtë, dhe e bënë vetën që ta ndiej madhështin dhe fuqin e Allahut, dhe syt e tij vërshojn me lot, atëhere ai meriton të jetë nën Fronin e Më Të Mëshirshmit në Ditën ku nuk do të ketë hije tjetër përveq hijes së Tij.

4 – Të mendosh për gjendjen dhe guximin tënd gjatë bërjes së mëkatit, dhe të kesh frik Allahun që ta takosh Atë në atë gjendje.

Njëri prej të devotshmëve e ka pas zakon që të qaj natë dhe ditë, dhe diq i është thënë në lidhje me atë. Ai tha: ” Unë kam frik se Allahu do të më sheh mua duke bërë gjunah dhe do të thotë: “Largohu prej Meje se Unë jam i hidhëruar në ty.”

Sidoqoft Sufjani e ka pas zakon të qaj dhe ka thënë: “Unë kamë frik se do të më mirret besimi në momentin e vdekjes.”

Ismaa’eel ibn Zakarija e përshkruajti Habib ibn Muhammad, që ka qenë fqij i tij. Ai tha: “Gjdo mbrëmje e kam dëgjuar duke qajtur dhe gjdo mëngjes e kamë dëgjuar duke qajtur, prandaj shkova te gruaja e tij dhe i thashë: “Qka është me të? Ai po qan në mbrëmje dhe ai po qan në mëngjez!`

Ajo më tha mua: `Pasha Allahun, kur vie mbrëmja ka frik se nuk do të jetoj deri në mëngjez dhe kur vie mëngjezi ka frik se nuk do të jetoj deri në mbrëmje.”

Selefët e kanë pas zakon që të qajn shumë.

Kur Jazid al-Rakaashi është kritikuar se po qanë shumë dhe i është thënë, Po të ishte krijuar zjarri veqanarisht për ty, ti nuk kishe për të qar më shumë se kaq,”

ai tha:Mos është kriju zajrri për dikend tjetër përveq meje dhe për shokët e mi dhe vëllezërit e mi nga mesi i xhinëve dhe njerëzve?”

Kur ‘Ata’ al-Sulajmi është pyetur: “Qka është kjo brengosje?”

Ai tha: “I mjeri ti! Vdekja është afër para duarve, varri është shtëpia ime, në Ditën e Ringjalljes unë do të qëndroj dhe rruga ime kalon përmbi urën përgjat Xhehenemit, dhe nuk di se qka do bëhet nga unë.”


Faddalah ibn Sajfi e ka pas zakon të qaj shumë. Një njeri hyri te ai kur ai ishte dukë qar dhe i tha gruas së tij: “Qka është puna me të?”

Ajo tha: “Ai thotë se po dëshiron që të marrë rrugë të gjatë dhe se nuk ka furnizim te duhur për atë.”

Një natë al-Hasani u zgju duke qajt, dhe i bezdisi antarët e tjerë të shtëpis me qarjen e tij. Ata e pyetën atë qka është puna dhe ai tha: “Mu kujtua një gjunah që e pata bërë dhe qajta.”


Eshtë transmetuar prej Tameem al-Daari (qoft Allahu i kënaqur me atë) ka lexuar këtë ajet (interpretimi i domethënies): A menduan ata, të cilët vepruan në të këqija, se në jetën e tyre dhe në vdejken e tyre do t’i bëjmë të barabartë me ata që besuan dhe bënë vepra të mira? Sa i shëmtuar është gjykimi i tyre! [al-Xhaathijah 45:21] dhe filloj ta perserit atë dhe ka qajt deri sa erdhi mëngjezi.

Hudhajfah (qoft Allahu i kënaqur me atë) e ka pas zakon me qajt me vrull, dhe i është thënë atij: “Pse po qan?”

Ai tha: “Nuk e di se qka ka në të ardhmën time – kënaqësi e Shenjët ose mallkim i shenjët.”

Sa’d ibn al-Akhram ka thënë: Isha duke ecur me Ibn Masudin dhe ai kaloi pran farkatarëve, që e kishn nxjerr jasht një copë të hekurit nga zjarri. Ai u ndal dhe e shikonte hekurin e shkrir dhe qante.

5 – Ta bëshë vetën që të ndiesh keqardhje dhe të ndiesh se ke mangësi ndaj obligimeve tuaja ndaj Allahut.

Lotët e penduesit natën e fik etjen dhe shëron smundje, siq thotë Sheiku i Mufasirineve, Abu Xha’far al-Tabari, në komentimin e këtij ajeti thotë (interpretimi i domethënies):

A prej këtij ligjërimi (Kur’ani) po çuditeni?

60. E po qeshni dhe nuk po qani?!
[al-Naxhm 53:59-60]

Mos qaj për vërejtjen që i bëhet aty atyre që janë të pandëgjueshëm ndaj Allahut, kur ju jeni njerëz që bëni mëkate, Duke e humbur kohën e jetës suaj (të vlershme) në kalim kohe dhe dëfrime (këndim)” [al-Najm 53:61] – ju nuk merrni mësim nga mësimet dhe përkujtimet që përfshihen aty, duke u kthyer mbrapa nga ajetet e tyre.
Xhaami’ al-Bajaan ‘an Ta’weel Aaji al-Kur’aan, 27/82.

6 – Të qajturit nga frika e përfundimit të keq

Eshtë transmetuar se Ibn Umeri (qoft Allahu i kënaqur me atë) ka thënë: Kur Lajmëtar i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoft mbi të) kur kaloi pran al-Hixhrit ( vendi i popullit të Themudit) ai tha: “Mos hyni në vendbanimet e atyre që i bënë keq vetvetës, përndryshe qka i ka gjet ata do të gjej edhe ty, vetëm nëse qanë.” Atëhere Lajmëtari i Allahut (paqja dhe shpëtimi i Allahut qoft mbi të) e mbuloj kokën e tij dhe eci shpejt derisa e kaloi luginën.Transmetuar nga al-Bukhaari, 3380; Muslim, 2980.

Al-Neveviu e ka përfshi këtë hadith në kaptinën e quajtur “Të qajturit dhe të ndiesh frik kur të kalosh pran varreve të keqbërësve vende ku ata ishin mbytur, dhe të shprehurit e nevojës për Allahun, dhe të jesh i kujdesëshëm që mos të bëhesh i pakujdesëshëm në atë.” Rijaad al-Saaliheen, p. 373.

7 – Të ndëgjuarit e ligjëratave prekëse dhe ligjëratave që ta zbusin zemrën.

Eshtë transmetuar al-‘Irbaad ibn Saarijah (qoft Allahu i kënaqur me atë), që ka qenë njëri prej atyre që ka pas zakon të qaj, ka thënë: “Lajmëtari i Allahut ka zhvilluar një ligjërat shumë prekëse në të cilën syt e tonë filluan të vershojn dhe zemrat tona filluan të shkrihen.” Transmetuar prej al-Tirmidhiut, 2676; Abu Dawoodit, 4607; Ibn Maaxhah, 42; që është klasifiku si sahih nga al-Albaani.

Allahu na ndihmoft neve dhe juve që ta bëjmë atë që Zoti jonë e don dhe që është i kënaqur me të.Më të vërtet që  i tërë suksesi qëndron vetëm me All-llahun subhanhu ue teAla.

S’po më kupton burri im!

S’po më kupton burri im!

Gruaja e mirë është thesari më i çmuar për një besimtar.


Për raportet familjare duhet të kujdesemi dhe duhen mbrojtur, pasi prishja e tyre është pikësynimi i shejtanit fillimisht, por edhe i pasuesve dhe i ushtarëve të tij, xhind apo njerëz, që janë djaj po ashtu.
Puna më “madhështore” për djallin dhe shoqërinë e tij është të jenë shkaktarë të ndarjes midis burrit dhe gruas së tij.

Në hadithin që e shënon Muslimi në Sahihun e tij, i Dërguari, paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të, thotë: “Iblisi e vendos fronin e tij mbi ujë dhe pastaj i dërgon punëtorët e tij. Më i afërt me të është ai që ka bërë fitnen më të madhe, i afrohet njëri dhe i thotë: Kam bërë këtë e këtë.S’paske bërë gjë – ia kthen ai, ndërsa vjen tjetri dhe i thotë: Nuk u ndava nga një njeri derisa arrita ta ndaj nga gruaja e tij! Atë e merr pranë tij dhe i thotë: Sa i mirë që je!”.

Problemet në raportet familjare vijnë si rezultat i disa gjërave, por vetëm njërën prej tyre do të mundohemi ta ndriçojmë në këtë trajtim dhe ajo është: moskuptimi nga bashkëshortët i natyrës së njëri-tjetrit.

Prandaj sjellja e papërshtatshme midis bashkëshortëve për të zgjidhur problemet vjen si rezultat i natyrave të ndryshme të tyre, moskuptimit të kësaj ndryshueshmërie, rëndësisë së saj dhe shkallës së ndikimit, dhe mosrespektimi i kësaj ndryshueshmërie. Sa më shumë t’i kuptojmë këto dallime e ndryshime midis burrit e gruas dhe mënyrën e sjelljes, aq më tepër na bëhet e qartë mënyra e sjelljes me gjininë tjetër.
Të kesh një pasqyrim të qartë për tjetrin dhe ta kuptosh atë, këto janë hapat e parë për të shëruar një problem midis tyre.

Ekzistojnë karakteristika ku bëjnë pjesë shumica e burrave, po ashtu edhe e grave. Secili prej tyre ka një botë të vetën dhe një kanun me të cilin sundon, prandaj kushdo që dëshiron të bashkëpunojë me tjetrin, atij i duhet t’i nënshtrohet kanunit të asaj bote, ashtu që ta kuptojë dhe të vazhdojë rrugëtimin me hapa të qartë dhe të jetë i kujdesshëm për rreziqet dhe vështirësitë e asaj rruge.

Thuajse çdoherë burri logjikon në një mënyrë të ndryshme dhe bën veprime që korrespondojnë me logjikën e tij. Kështu është edhe me gruan, prandaj është e domosdoshme që secili prej tyre ta kuptojë tjetrin, në mënyrë që të arrijnë në pika të përbashkëta.

Burri sipas natyrës së tij anon prirja që të shfaqë fuqinë dhe aftësinë e tij për t’i zgjidhur problemet, ai ka një bindje të thellë se rezultatet janë të lidhura ngushtë me sukseset. Ai ngopet vetëm kur sheh suksesin, prandaj kujdeset shumë pak që të flasë me të shoqen për këto gjëra.
Muhabetet, te shumica e burrave janë llafe jo të pëlqyera, prandaj shumica e tyre parapëlqejnë heshtjen, nuk bisedojnë për problemet e tyre, lodhjet madje as sukseset, sepse mendojnë që vetë dukja e rezultateve është argumenti më i madh për punën e tij. Prandaj mund të mos ketë ndonjë interesim që gruas së tij t’i shprehë dashurinë dhe t’i tregojë asaj, se ai është i gatshëm të sakrifikojë për familjen me gjithë çfarë ka, por këtë do ta tregojë vetë puna.

Në vend të llafeve, që ndoshta i duken të thata dhe të pavlera, ai argumentohet me punë konkrete. Punon për të përmirësuar gjendjen ekonomike dhe për t’i shtuar të mirat, duke e llogaritur këtë si argumentin më të mirë për të treguar sinqeritetin ndaj gruas dhe familjes. Ai kërkon që këtë gjë ta kuptojë edhe shoqja e tij dhe i ngushtohet qielli kur ka ndjesinë, se ajo nuk është mirënjohëse për mundin e tij. Madje paramendon se kushedi çfarë do të bëjë, ajo nuk do të kënaqet dhe nuk do të jetë mirënjohëse. Atëherë bën pyetjen: Çfarë mund të bëj më shumë se kaq?

Ndërkohë që gruaja sipas natyrës së saj është krejt emocione, kupton me të dëgjuar dhe me shqisa e ndjenja të buta.
Ajo nuk i vlerëson punët sipas rezultateve siç bën burri, por i vlerëson sipas mundit të harxhuar në atë punë, prandaj ajo dëshiron çdoherë të dëgjojë sesa është lodhur, tregon kujdes për imtësitë, madje sa më shumë që lodhet për ndonjë punë, aq më shumë e arrin kënaqësinë, edhe nëse nuk janë realizuar rezultatet e pritura. Gruaja e çmon shumë sasinë e lodhjes, prandaj duhet t’ia shprehim atë.

Këtu pra, kemi një pikë të madhe dalluese mes burrit dhe gruas, e cila duhet të fshihet, detyrimisht ata duhet të gjejnë pikën e përbashkët, duke e kuptuar burri se e shoqja ka nevojë për njoftime të imtësishme, që pastaj të respektojë mundin e harxhuar të burrit dhe në anën tjetër gruaja duhet ta kuptojë se punët e mëdha që bën i shoqi nuk realizohen ndryshe veçse me mundime, lodhje dhe brenga të mëdha.
Ajo po ashtu dëshiron që nga i shoqi të dëgjojë fjalë miradije dhe plot lëvdata për çdo të re që ndodh përreth saj. Ajo ka nevojë që i shoqi të ulet me të dhe të dëgjojë ankesat e saj dhe të tregojë interesim për to.
Në ato çaste ndodh që ajo nuk i vëren sukseset dhe veprat e të shoqit, sepse në çastet kur ajo ka nevojë për mbështetje dhe për ta dëgjuar, ajo nuk sheh asgjë edhe pse këtë nuk e bën me qëllim.

Pastaj mund të ndodhë që gruaja të përsërisë të njëjtat fjalë dhe të njëjtat ankesa, të cilat i shpreh përherë, gjë prej të cilës burri bezdiset duke i dëgjuar të njëjtat muhabete, ku njëherësh ajo nuk kërkon ndonjë zgjidhje konkrete, por kërkon nga i shoqi që edhe ai të emocionohet me te, të shfaqë edhe ai brengën për ankesat e saj, ta përkrahë atë dhe t’i ofrojë ndihmë.

Prandaj gruaja vlerëson çdo punë pozitive me të njëjtin vlerësim, te shumë gra blerja për të e një byzylyku prej diamanti është e barabartë me dhurimin e një karafili, apo me një buzëqeshje të ngrohtë. Ndërkohë që qëndrimi i burrit është krejt ndryshe, sepse ai i vlerëson gjërat sipas vlerës materiale që kanë dhe sasisë së mundit që është derdhur për t’i arritur ato.

Kështu që do të ishte mirë që burri t’i shtojë ca gjeste të vogla, por të bukura, që nuk kushtojnë ndonjë kohë a pasuri, dhe për të njëjtat gjëra të kërkojë nga e shoqja mirënjohje për punën dhe lodhjen që ai derdh për te dhe për shtëpinë, ku ai dëshiron të ndjejë krenari për ato suksese, meqë është munduar shumë…

Gabojnë ato gra që i bëjnë burrat e tyre të ndjehen se puna dhe lodhja e tyre është detyrim, dhe ata janë përgjegjësit e familjes, se në këtë rast burrat do ta ndjejnë veten të dështuar…

Ai nuk kërkon më shumë se një fjalë mirënjohjeje apo një shikim ngazëllues, i mjafton t’i thuash: Allahu të shpërbleftë me të mira. Dhurata më e mirë që një grua mund t’i bëjë burrit është vetëbesimi, të cilin ajo duhet t’ia përkrahë, vetëbesim në vendime dhe vetëbesim në zgjedhjet e ndryshme.
Nuk i prish punë debati që nuk e bën të ndjehet i lehtë, apo ta konsiderojë si fëmijën e tij, duke menduar se ai gjithmonë paska nevojë për këshillat dhe udhëzimet e saja.

Ndërsa dhurata më e pëlqyer që burri mund t’ia dhurojë të shoqes është përkrahja, ndihma, qëndrimi në anën e saj dhe dëgjimi i muhabetit të saj, sidomos në çastet kur ajo fillon të flasë për problemet që e shqetësojnë.
Ki durim derisa të zbrazë qesen e saj, ndihmoje, përmbaje veten dhe harroje ç’ka thënë gjatë atij revolucioni dhe mos ia përmend më pastaj.

Sepse pas këtij muhabeti dhe pas atij revolucioni ajo kthehet në natyrën e saj dhe ta njeh ty për respekt kujdesin, respektin dhe përkrahjen që pate për të, madje s’do ta harrojë asnjëherë dhe do të rikthehet e jotja siç ishte, bile edhe më e mirë.

Po ashtu duhet kuptuar edhe një pikë tjetër, që është pjesë e jetës së gruas, kjo duhet kuptuar mirë nga ana e burrit.
“Ka ditë të caktuara gjatë muajit, kur ndërron jeta normale e saj, gjendja shpirtërore i përkeqësohet, mërzitet shpejt, është gati për të qarë dhe shumë shpejt bie në provokime, nga cilido që e provokon sadopak, i cili duhet të durojë pastaj vrerin e mbledhur brenda saj.
Kjo periudhë është pak para ciklit mujor dhe gjatë tij, por jo edhe pas tij, përveç në raste të rralla. Gjatë kësaj periudhe burri duhet të mos hyjë në konflikt me të dhe të mos i përgjigjet revolucionit me revolucion… ”

Nga kjo kuptojmë edhe diçka prej urtësisë pse shkurorëzimi në këtë periudhë nuk konsiderohet si i tillë, prandaj në gjuhën e sheriatit njihet “talak elbid’ij – shkurorëzim i shpikur”…

Përktheu:O. B.

Nuk je ti i verbër, por unë isha i verbër!

Nuk je ti i verbër, por unë isha i verbër!


Nuk i kisha kaluar të tridhjetat kur gruaja ime lindi fëmiun tonë të parë. Akoma vazhdoj dhe kujtoj atë natë me shokët e mi, në një prej vendeve të pushimit ku kalonim natën, të mbushura me fjalë dhe biseda të kota, madje edhe me pergojime dhe harame të tjera.
Isha unë ai që e mbaja fjalën më së shumti në mesin e shokëve duke përgojuar dhe u tallur me njerëz, kurse shoket e mi qeshnin dhe kenaqeshin me këtë.

Këtë natë kam qeshur shumë. Posedoja talent të çuditshem në imitimin e njerëzve, saqë edhe zërin e ndryshoja sikur zëri i personit që e imitoja. Tallesha me secilin, saqë edhe shoket e mi nuk i kurseja nga kjo.

Kujtoj këtë natë, ku u talla me një të verbër që lypte në treg. Ia vura këmbën përpara, zuri në kembën time dhe u rrezua. Më tha diçka por nuk e mora vesh se ç’foli. Shokët dhe të gjithë njerëzit që ishin në treg qeshnin.

U ktheva ate natë shumë vonë në shtëpi si gjithherë dhe gjeta gruan time duke më pritur. I vinte keq për gjendjen time, me pyeti me zë të ulet dhe të dobësuar: Rashid, ku ishe? Ia ktheva me shaka: Në Mars, tek shoket si zakonisht.

Ishte tepër e lodhur. Mori të flasë por lotët e kishin ngulfatur: Rashid, jam lodhur shumë, dhe me duket qartë se më është afruar koha e lindjes.

Ndjeva në vetën time se kam qenë i pakujdesur për të. Ka qenë e duhur të jam me i kujdesur për të dhe me afër saj, dhe te rrij më pak natën jashte shtepisë, veçanerisht në muajin e saj të lindjes.

E dergova në spital me shpejtësi, hyri në dhomen e lindejs dhe filloi t’i ndjejë dhimbjet e lindjes. Me orë të tëra prita lindjen, derisa më humbi durimi duke pritur dhe thash të shkojë në shtëpi, dhe lashë numrin e telefonit tek përgjegjësit, që të më thërrasin kur të lindë .U ktheva në shtëpi të pushojë.

Pas një ore më lejmëruan për të më përgezuar për lindjen e djalit, Salimit. Shkova në spital mënjëherë. I pari që më takoi me pyeti për numrin e dhomës dhe informatet tjera për shoqën time. Kërkuan prej meje të paraqitësha së pari të doktoresha, që ishte kujdesur për shoqën time. Bertita me vrazhdësi: Çfarë doktoreshe! Me rëndesi është ta shohë djalin tim. Por me detyruan që të shkoj tek doktoresha.

Hyra tek ajo dhe me lejmeroi se lindja e djalit tuaj është me të meta. Më këshilloi që të pajtohem me caktimin e All-llahut, pastaj me tha se djali juaj ka deformim të madh në të dy sytë e tij dhe kjo konkludon se djali juaj është i verbër. E ula kokën dhe u mundova t’i ndali lotet dhe mënjëherë kujtova lypsin e verbër, të cilin e kisha rrezuar në treg dhe qeshen njerezit me te. Thashë: Subhanallah ç’ka të mbjellësh korrë. Qëndrova kështu për një çast dhe nuk dija se çka të thoja. Mu kujtua gruaja dhe djali. Falënderova doktoreshen për butesinë dhe sjelljen e saj dhe shkova ta shoh gruan dhe djalin.

Gruaja nuk ishte e deshpëruar për atë që na kishte goditur, ishte besimtare e forte në caktimin e All-llahut dhe e kënaqur me te. Shpesh me këshillonte që të mos tallem me njerëz, dhe e perseriste shpesh mos i përqesh njerëzit!

Dolem prej spitalit, doli edhe Salimi i vogël me ne. Në të vërtetë, nuk u kujdesësha shumë për Salimin. E konsideroja sikur të mos ishte prezent në shtëpi, saqë kur qante shumë ikja nga dhoma e fjetjes dhe dilja në sallon dhe flija. Ndërsa gruaja ime kujdesej shumë për te dhe e donte shumë. Kurse unë, jo që e urreja, mirëpo nuk mund ta doja, nuk e di pse…?!

Rritej salimi dhe filloi të zvarritej. Kur mbushi afër gjashtë vjetë filloi të mundohej të ecte. Vërejtem tek ai se ishte edhe i gjymtë në kembë.

Pas Salimit, që ishte fëmiu ynë i parë, lindi dhe Umeri dhe Halidi. Kalonin vitet, rritej Salimi dhe rritëshin edhe vëllezërit e tij.

Nuk e pelqeja te rrija në shtëpi, si gjithmonë isha me shokët e mi. Në të vërtet, isha bërë si loder në duart e tyre. Nuk shpresonte gruaja ime se unë mund të përmisohesha. Porse ajo gjithmonë lutej që të më udhëzonte All-llahu dhe nuk hidherohej prej veprimeve të mija të pamatura. Hidherohej vetëm kur shihte moskujdesjen time ndaj Salimit dhe interesimin tim te madh për vëllezërit e tij.

Rritej Salim por rritej edhe brengosja ime për te, nuk e refuzova kërkesën e gruas sime që ta regjistroj Salimin në një shkollë për të nxënësit me të meta.
Isha i pakujdesshem ndaj kohës dhe vitet shkonin, ditet me ishin bërë të njëjta, punë-gjumë, ushqim dhe qendrim im në orët e vona të natës, kjo ishte dita dhe jeta ime.

Ishte ditë e xhuma, u zgjova në ora njembedhjetë të drekës, për mua ishte akoma herët. Kisha një takim, në një gosti me kishin ftuar, u vesha bukur, u parfumosa dhe vendosa të dal.

Duke kaluar nëpër koridorin e shtëpisë, papritmas ma tërhoqi vërejtjen Salimi duke qarë shumë me një zë të madh. Ishte hera e parë që vërejta Salimin duke qarë, që prej kur ishte i vogel. Dhjete vite kishin kaluar e unë nuk i jam afruar atij. U mundova ta injoroj sikurse nuk po e dëgjoj, mirëpo nuk u mbajta, dëgjova zërin e tij duke thirrur nënë e tij kurse unë isha prezent. Ktheva koken kah ai, pastaj u afrova tek ai dhe i thashë: Salim, pse qanë? Çfarë ke?

Sapo dëgjoi zërin tim u ndal nga të qajturit dhe kur ndjeu se jam afër tij filloi të prekë përreth tij me dy duart e tija të vogla. E kuptova se po mundohet të lergohet nga unë, sikur don të me thonte: , “Tash gjete kohë të interesohesh për mua, ku ishe që dhjete vite?!” Hyri në dhomën e tij e unë i shkova nga pas. Në fillim refuzoi të më tregonte shkakun se pse qante. U mundova te sillem butë me te deri sa filloi te me tregoi problemin.

Ishte vonuar Umeri, i cili e dërgonte atë në xhami për namaz të xhumasë, ishte frikuar se nuk do te gjente vend në saffin e parë, thirri Umerin dhe thirri nënën e tij, porse nuk i përgjigjej askush dhe qau. I shikoja lotët e tija, që i rridhnin nga sytë e verbër. Subhanallah thashë, une isha i verber e jo ai!

Nuk e mbajta dot vetën deri në fund të fjalës së tij, vendosa doren time mbi gojën e tij dhe i thash: Për këtë ke qarë, o Salim? Ma ktheu: Po.

I harrova shoket e mi, e harrova gostinë, që kisha për të shkuar, dhe i thash: O Salim, mos u hidhero! A e din se kush do të dërgojë ty sot në xhami? Tha: Sigurisht Umeri porse ai vonohet gjithmonë. Ia ktheva: Jo Umeri, por unë do të dërgoj sot në xhami.

U habit Salimi, nuk e besonte këtë, mendoi se po bëja shaka me te dhe filloi të qajë. Ia fshiva lotët e tija me dore dhe e kapa për dore. Desha ta dërgojë me veturë, porse refuzoi duke me thënë: Xhamia është afër dhe kam dëshirë të eci deri në xhami.

Nuk e kujtoja herën e fundit që kam hyrë në xhami, porse ishte hera e parë që ndjeva frikë dhe pendim për ato vite të gjata, që me kishin shkuar pa falur namaz.

Kishte qënë xhamia e mbushur me besimtarë, por, për Salimin gjeta një vend në rreshtin e parë. Dëgjuam hutben e xhumasë së bashku dhe u fal Salimi afër meje. Në fakt unë u fala afër tij.

Pasi mbaroi namazi, kërkoi prej meje që t’ia afroi Kuranin. U habita! Si do të lexon kurse ai është i verbër?! Ne fillim e injorova kërkesën e tij, mirëpo u frikova mos po i shkaktoj plagë në vetën e tij dhe ia dhashë Mus’hafin. Kërkoi prej meje që t’ia hapi Mus’hafin tek sureja Kehf. Fillova ta shfletojë Mus’hafin deria sa e gjeta në përmbajtje suren Kehf. E mori, e vendosi përpara vetës dhe filloi ta recitojë surën me sy të mbyllur.

O All-llah! – thash i çuditur. Ai e ka mësuar tërë suren Kehf.

U turperova prej vetës, e kapa një Mus’haf që të lexoj, ndjeva një dridhje në vete nga frika. lexova e lexova dhe e luta All-llahun të më falë dhe të më udhëzojë. Fillova të qajë i penduar me një zë sikur fëmijë. Disa njerëz akoma ishin të pranishëm në xhami duke falur nafile, u turpërova prej tyre dhe u mundova të mos e marrin vesh që po qajë.

Paspak ndjeva dorën e vogël të Salimit duke prekur fytyren time, duke m’i fshirë lotët, që më kishin mbuluar. E afrova dhe e shtërngova për gjoksi duke e përqafuar, e shikova njëherë dhe tash në vete: Ti nuk je i verbër, por unë jam i verbër.

U kthyem në shtëpi. Grauja ime ishte brengosur shumë për Salimin. Mirëpo, kur mori vesh se unë kam qenë me të në xhami dhe kam falur namazin me te, brenga e saj u kthye në gëzim. Nga kjo ditë nuk kam lënë namaz pa falur në xhami.

Braktisa shoqërinë e shfrenuar të natës dhe bëra shoqëri më të mirë, shokë të xhamisë, të cilët i njoftova në xhami dhe shijova ëmbelsinë e imanit me ta.
Mësova shumë gjëra prej tyre, që dunjaja m’i kishte harruar.

Nuk leja ligjërate, që mbahej në xhami e që nuk prezentoja në to, e bëra hatme edhe Kur’anin disa herë në muaj, u lidh gjuha ime me permendjen e All-llahut në çdo kohë, me shpresë që të më falë All-llahu për përgojimet dhe gjynahet tjera që i kisha bërë.

U afrova me afer familjes si kurrë më parë.

Një ditë, vendosen shokët e mi të mirë të shkojnë në një vende largë nga shtëpia ime, për të bërë thirrje në Islam. Në fillim, nuk isha i vendosur të shkojë me ta, por pasi fala namaz istihare dhe lajmërova bashkëshortën time, që mendova se do të refuzonte, por përkundrazi u pajtua me vendimin tim dhe me nxiti në këtë qëllim. Ishte hera e parë që e lajmeroja gruan time për shkuarje në një vend jo të shfrenuar dhe te urrejtur e të mbushur me harame.

U drejtova kah Salimi, i tregova për udhëtimin tim, me kapi me dy krahet e tij të vegjël dhe më përqafoj duke u lutur për mua.

Mungova në familje afërsishte tre muaj e gjysëm. Gjatë kësaj kohe thirrja në telefon sa herë që më jepej mundësia, bisedoja me bashkeshorten dhe femijet.

Filloi të më kapë një mallë i madh. Ah… sa me mori malli për Salimin.

Kisha dëshirë ta ndegjoja zërin e Salimit, ai ishte i vetmi qe nuk kisha biseduar me te prej që kisha udhëtuar. Nuk e dija shkakun, ose është në shkollë mendoja ose në xhami ne kohen kur thirrja.

Sa herë që bisedoja me bashkëshortën, i tregoja për mallin që me kishte marrur për Salimin, kurse ajo qeshte e gëzuar dhe duke me përgezuar për te. Vetem se në herën e fundit kur bisedova , nuk e dogjoja të qeshuren e saj, si zakonisht, për habi kishte ndërruar zërine saj. I thash t’i dërgonte selam Salimit nga unë. Ma ktheu: Inshallah, dhe pushoi.

Pasi që erdhi koha e kthimit në shtëpi u gëzova shumë. Kur u ofrova derës së shtëpisë trokita dhe shpresoja që ta hapë deren Salimi. Papritmas, e hapi derën Halid, i cili akoma nuk i kishte mbushur katër vite. E përqafova dhe e barta me krahet e mi, kurse ai bertiste: Babi… babi…! Nuk e di, sa hyra në shtëpi ndjeva një ngushtim në vetën time, kërkova ndihmë nga All-llahu prej shejtanit të mallkuar.

Ndejta me gruan time, pashë se ishte e vërenjtur në fytyrë, nuk ishte sikur herave të tjerave. U mundua të paraqitej si e gëzuar për ardhjën time. E pyeta se çka ndodhur? M’u përgjigj: Asgjë!

Në çast m’u kujtua Salimi. I thashë: Ku është Salimi? Uli kokën e saj dhe nuk m’u përgjigj, ndërsa në fytyrën e saj filluan t’i rrjedhin lotët. Bërtita prap: Ku është Salimi? Nuk foli askush. Më pas m’u afrua Halidi i vogël duke belbezuar dhe tha: Baba, Salimi ka shkuar në xhenet tek All-llahu. Gruaja filloi të qajë me të madhe gati sa nuk u perplas për tokë dhe dola nga dhoma e pikëlluar për ndarjen e Salimit.

Pas kësaj, mora vesh se dy javë para se të mbërrija Salimin e kishte goditur një temperaturë e madhe dhe ethe dhe bashkëshortja e kishte dërguar në spital. Mirëpo, sëmundja i ishte rënduar u nda nga kjo botë.

Salimi nuk ishte i verbër por unë isha i verbër.

O All-llah, sa kënaqësi është ta shijosh ëmbëlsinë e imanit!

All-llahu e mëshiroftë Salimin! E njohu All-llahun edhe pse ishte i verbër. Sa e sa njerëz sot posedojnë shqisa të shëndosha por nuk shohin dhe nuk e njohin All-llahun [subhanehu ve teala].

Dr. Muhammed El-Arifi

Për ty princesha ime

Për ty princesha ime


(Thuhet te jete nje ngjarje e vërtet e një Muxhahidi në letren që i shkruan bashkëshortes së tij)


As njëher nuk je anku edhe atëherë kur asgjë nuk kemi pasur..Asnjëher nuk e ke nënqmuar edhe atë pak që e kemi pasur.Derisa të tjerat e kishin braktis dhe kishin qajtur, ti asnjëherë as lotin nuk e ke derdhur.

E ke kuptuar atë qka është e shkruar (Kader), edhe prej asaj se qka do të ngrënim.

Asnjëherë nuk jam ankuar për atë se qka ke shtrirë përpara meje ,e kam ditur se duart e tua ma kan sjellur.Kur nuk kam pasë asgjë, të kam pas ty…Kemi qesh, kur kemi vëzhguar rrënimet përreth nesh,duke ditur se këta njerëz  nuk janë të vërtetë.

Asnjëherë nuk i ke simpatizu armiqët përreth teje.Ti ju ke bind fejes tënde në Zotin Tënd dhe me atë më ke përcjellur mua.

Asnjëher nuk kam mundur të kërkoj nga ti, për atë që fshehtësirat e mia, nderi , dhe feja ime kan qenë të sigurt me ty.

Është gjëja e vogel të bëhesh person e ti e ke bërë të lehtë të më dërgosh me kohën e jetës.

E kam dashur xhelozinë tënde…Kam dashur të ngacmoj me mendime për të tjera, veqse ta shof se sa i rëndësishëm jam për ty…Mënyra se si më ke shikuar me zjarr në sy, kan tregu se jam i vetëm për ty.E ke vjedhur zemrën dhe e ke mshehur larg.Ti e din që vendi yt është afër meje.

Kam dashur kur më ke urdhëruar në fshehtësinë e agjërimit vullnetar.

E kam dashur atë që HAKKU (E verteta) ka qen më i dashur(per ty) se sa jeta ime dhe dijamantëve tonë (fëmijëve tonë).

Duke të shikuar ty kam qeshë me vullnet të plotë.Kursesi nuk mund të deshiron tjetër derisa të shikoj se si e ushqen fëmiun tim, si e vesh atë pas pastrimit, si e fshin hundën e saj të vogël dhe fytyrën e stërpikur.

Ti asnjëherë nuk mund ta gjeshë diamantin në duart e të varfërve, në të njetën mënyre se si diamanti ynë meriton të jetë i ruajtur në dorën tënde.

Ne mundemi ta kemi gjithë atë e dashura ime por…Kush e kishte shitur Xhennetin për një orë të knaqësisë kalimtare?!NE JO !!!

Unë ty të kam zgjedhur UMMU (nënë), me dije se fruti ynë është i sigurt me ty.

Asnjëherë nuk do të mërzitem për edukimin e fëmijeve të mi,Ata do ta duan Atë qe edhe ne e duam, ata do ta dojnë Allahun, më të Bukurin, të Madhërishmin !Ata do ti donin Pejgamberët dhe Ashabët,ata do te donin ata që kur nuk i kan takuar, por do ti takojnë.Ata do të dojnë këtë më mire se sa ne, do të jetojnë me nder për urdhërim.Te tyre do të kërkojnë, fjalët do të mahniten,e duart e tyre do të mbrojnë.

Mos mendo se do të braktisi…Mos mendo se në këtë botë diqka është më knaqësi për mua se sa ardhja në shtëpi…duke ditur se atje pas dyerve të mbyllura je duke më pritur.

Po shkoj për të gjetur vendin më të mirë për ne. Po shkoj për ta plotësuar më të mirën nga luftimi. Po shoh është e shënuar se nëse e dhuron jetën atyre,e amshueshmja do të jet e jona !!

Po shoh se , atje dikund është e shkruar se e tërë kjo ka qenë vetem se një sprovë, dhe unë aspak nuk dyshoj se Ai i Cili na ka premtu dhe fjalët e Tij janë të vërteta !Me siguri Më ka dasht shum që më ka dhuru ty..!!

Ata thonë mendja nuk mund ta paramendon qka na pret.Ata thuan që vuajtja do të jetë e haruar…Thojnë ata që sytë e saj ende duhet të shikojnë dhe se veshët e saj ende duhet të ndëgjojnë, bukurit që na presin në shtëpinë tonë të re !

Ata thojnë lumenjë prej mjaltës e dashura ime…Ata thonë lumenjë prej qumshtit, Ata thojnë lumenjë prej veres,ata thonë perla e thesarë të qmuarë,thonë ata moshusi (misku) dhe ndjenjë e mirë !!

A nuk është e meritushme pse po shkoj ta vizitoj këtë botë?Për të mar ty e fëmijet e mi, po frigohem se dyert e pranimit do të mbyllen para meje e dashura ime…Po frigohem se të tjerët mund të ndëgjojnë atë qka kam ndëgjuar une, e të shpëtojnë atje e une nuk do të kamë atëherë qka t’ju jap.

E di që do ti dërgon djemtë tanë, për ta kërkuar babain e tyre.Thuaj atyre që do më gjejnë në qdo betejë, në qdo luftë, ku flamuri i zi do të flateron !!! Thuaj se vuajtja , do të ndërpritet dhe do të shohin atëherë qka po shoh edhe unë.Thuaj atyre që zogjët e rinjë do të dëshirojnë ti takojnë…Thuaj që engjujt (melaqet) do ti quajnë me emra më të bukura dhe më e mira prej gjithve është se i Vetëmi Allah i Përhershmi do të jetë i kënaqur me të !!!

Kam thënë njëherë qe vetëm dy gjëra do më posedojnë, ti dhe vdekja !!!

Jeta ime ka qenë me ty por tash duhet prap të martohem…Duhet ta martoj atë që më është premtuar prej momentit që kam lindur.U dashtë të martoj ty, (të caktumen time) dhe duhet që ta martoj vdekjen time !!

Pas vdekjes do të vjen llogaria dhe nëse do të jem i ringjallur me vepra të mira, do të kërkoj premtimin nga Allahu Krijuesin e Qijeve dhe Tokës…Do ta kërkoj dorën tënde (për të martuar përsëri) .

Askush nuk e ka merituar qëndrimin afër meje në këtë botë , pse atëherë ta kërkoj tjetren në botën tjetër ?

FUND

p.s/Dashuria në emër të Allahut (pa interes tjetër) është dashuri e vërtetë, është sikur të shikosh në yje , nëse e zgjedhë nje yllë nga miliarda yje dhe e shikon vetëm atë për një kohë të gjatë , të gjitha yjet tjera do të zhduken !!!

Zërat Më të Vjetër të Mëparshëm