Policia terroriste e Kosovës në gjueti kundër muslimanëve.. .

Policia terroriste e Kosovës në gjueti kundër muslimanëve.. .

Njëri prej tyre (prej policëve) me ironi më ka pyetur: ”Ku i vendos ti duart (në namaz) këtu apo këtu, duke treguar duart në gjoks, e herën e dytë në organin gjenital.” Ka pasuar një qeshje e pandalshme e kolegëve të tij. Tjetri me atë urrejtje më tha se ne jemi spiun serb…

Edhe pse nga burgosja e 5 muslimanëve në Prizren kanë kaluar disa ditë, muslimanët në Prizren janë ende në shok dhe në huti. T’ua përkujtojmë se të premten më 21 maj 2010 rreth orës 20:30, forcat e policisë speciale të Kosovës kanë kryer aksion në territorin e Prizrenit dhe rrethinës dhe me këtë rast kanë burgosur 5 musliman.

Arsyeja e burgosjes është, se si thonë përfaqësuesit e qeveris, është se “vehabistët” në fillimin e javës së kaluar e kanë rrahur një punonjës te administratës tatimore, i cili në kohë të lire (?) ka shpërnda Bibla nëpër Prizren. Më vonë zyrtarët e policisë e kanë mohuar këtë duke thënë se grupa është duke u përcjell ka disa muaj”.

Edhe pse prezantuesit e ligjit nuk kanë sjell asnjë argument së inspektorin me të vërtet e kanë rrahur “vehabistët” e lëre më të flasin për ata që janë burgosur, është kryer operacion i gjerë i burgosjeve të “vehabistëve të cilët janë në zë për të keq”.

Rreth 120 polic të njësisë speciale të Kosovës, të cilët trajnimet fizike i kane kryer tek instruktorët amerikan dhe ideologjikisht të “potkuar” nga ana e urrejtësve të islamit dhe muslimanëve, kanë marrë pjesë në aksionin e madh të burgosjes sipas modelit të aksionit në Gornja Maoq. Megjithatë, edhe pse këto dy aksione janë dirigjuar nga lloji i njëjtë i njerëzve, të planifikuara në të njëjtën mënyrë, prapë ndërmjet tyre ekziston një dallim i madh. Për dallim nga aksioni në Maoq, ku policët në përgjithësi janë sjellë në mënyrë korrekte me banorët e burgosur të Maoqes, operacioni në Prizren, konkretisht aksioni në rrethinën e Prizrenit në Kurill, ka qenë shembull klasik i operacioneve të kaubojve amerikan sikurse në Bagdad dhe Kandahar.

“Spektakli” i parë policor është zhvilluar para syve të disa dhjetëra banorëve të rrethinës së Prizrenit-Kurilit, ku gjenden objektet e organizatës humanitare “Sinqeriteti”.

Rreth 20 polic të njësisë speciale me çorapë të vrimuar në kokë janë mbledhur rreth dhjetëra muslimanëve të cilët para objektit të “Sinqeriteti” kanë pritur për fillimin e ligjëratave islame.

Policëve shumë “inteligjente” nuk u erdhi aspak vështir ta njohin figurën e Idriz Bilibanit, profesorit të fikut, i cili ka qenë qëllimi kryesor në aksionin në Kuril. Kështu që dy gorilla, nga radhët e policisë të njësisë speciale, u ndeshën me siluetën e Idriz Bilibanit, kështu që e shtrinë për toke, duke e goditur me dorë, pikërisht ashtu siç kanë bërë inspektorët e tyre amerikan me civilët në Irak dhe Afganistan. Asgjë më mirë nuk kanë kaluar as disa musliman të tjerë, të cilët në atë moment janë gjetur para objektit të “Sinqeriteti”.

Shumë prej tyre pas demonstrimit janë rrëmbyer me dhunë prej njësisë speciale dhe janë hedh në kombin e policisë, ku i kanë pritur policët tjerë me kërcënime fizike dhe verbale.

Sipas dëshmisë se një muslimani i cili ka qenë i goditur në këtë aksion, i burgosur e pastaj e kanë liruar, dhe i cili nga frika për shkak të sigurisë së tij ka dëshiruar të mbetet anonim, forcat e njësitit special të Kosovës gjatë rastit të burgosjes në lagjen e Kurilit kanë thyer disa të drejta themelore njerëzore.

“Atë natë kam dëshiruar ta vizitoj motrën time në lagjen Kurill. Shtëpia e saj ishte afër vendit të burgosjes. Pasi që kam vërejtë “guzhmën”, sulmin e policisë mbi muslimanët e mbledhur para “Sinqeritetit”, jam afruar të shoh më mirë se çka po ndodh” tregon N.N.1 një ditë pas aksionit, ndërsa fytyra e tij dukej e brengosur dhe në huti.

“Në atë moment jam rrëmbyer dhe shtrirë për toke nga ana e njësisë speciale. Ashpër më kanë dredhur dorën, gjë që kam ndier dhembje të madhe. Kam filluar të bërtas se ndieja dhembje të madhe. Pas disa momenteve jam shpie në automjetin e policisë, ku njësia speciale më ka provokuar në baza fetare dhe të nacionalitetit. Njëri prej tyre me ironi më ka pyetur: ”Ku i vendos ti duart (në namaz) këtu apo këtu, duke treguar duart në gjoks, e herën e dytë në organin gjenital.” Ka pasuar një qeshje e pandalshme e kolegëve të tij. Tjetri me atë urrejtje më tha se ne jemi spiun serb, që, sikur të kishte thënë ty këtë, do të kishe ikur nga Kosova duke mos e pritur as mëngjesin”, thotë N.N.1, i cili është i gatshëm ta zbuloj identitetin e tij nëse rasti sillet para disa organizatave për të drejtat e njeriut, sepse në organet shtetërore dhe ato lokale nuk ka besim, duke e ditur se si mediat e Kosovës publikisht e kanë lajmëruar burgosjen.

N.N.1 gjithashtu është dëshmitar se njësia speciale e kanë goditur profesorin Idriz Bilibanin për arsye se nuk e ka ditur gjuhën shqipe. Këtë e dëshmojnë edhe muslimanët e tjerë të cilët janë burgosur pra objektit “Sinqeriteti”. Disa nga të burgosurit janë shtyrë në lokalin e “Sinqeritetit” ku njësiti special ka vazhduar me maltretimin ndaj të burgosurve, larg nga masa prizrenase e cila ishte mbledhur para shoqatës.

Njëri nga muslimanët i cili atë natë kur po kryhej operacioni kishte qenë në rrugë drejt “Sinqeritetit” në mënyrë që të merr pjesë në ligjëratën e profesor Idriz Bilibanit, i cili nga frika për sigurinë e tij dëshiron të mbetet anonim, duke dëshiruar të dijë se a ka filluar ligjërata, e kishte thirrur në telefon shokun e tij i cili në atë moment kishte qenë objekt i maltretimit brenda objektit të “Sinqeritetit”. Pasi që telefonat ishin marr nga ana e njësisë speciale, në vend që të shtypet pulla e “kuqe” dhe të pamundësohet biseda, polici i obliguar për ruajtjen e telefonit ka shtyp pullën e “gjelbër” dhe është hapur biseda.

“Në vend të, Alo” kam dëgjuar goditje të mëdha dhe zëra të pa-artikuluar. Duke mos e ditur se çfarë po ndodh, e kam mbajtur telefonin edhe më tutje hapur. Pas një kohe kam dëgjuar fjalët e policit drejtuar kolegut të tij ”Kujdes, mund të na akuzojnë për këtë!”, thotë N.N.2, i cili gjithashtu është i gatshëm ta zbuloj identitetin e tij në rast se kyçet ndonjë organizatë për të drejtat e njeriut.”

Dramën e cila u zhvillua para objektit të “Sinqeritetit” e dëshmuan disa dhjetëra prizrenas, banorë të lagjes Kurili, gjithashtu kanë vërejtur dy xhipa të “Euleksit”, të cilët gjithashtu kanë qëndruar në afërsi të vendit të incidentit.

Në fund të aksionit të “suksesshëm” policor janë marrë pesë persona, 3 boshnjak, në mesin e tyre edhe Idriz Bilibani, profesor i fikut, dhe 2 shqiptar, gjithashtu profesor të mësimeve islame. Zyrtarët e policisë nëpër ekranet e TV-s, me fytyra të shëmtuara janë lavdëruar për zënien e “e një arsenali të plotë të armëve,” ku ia kanë mvesh muslimanëve sikurse që ka qenë në rastin e Gornja Maoqes.

Familja e afërt e të burgosurve dhe e të akuzuarve për mbajtje të armëve, në mënyrë kategorike refuzojnë pohimin se të afërmit e tyre kanë poseduar armë, por armët janë vënë nga ana e njësiti special policor.

Të informuarit mirë për ngjarjen e ndodhur thonë se policia ka pasur për qëllim frikësimin e muslimanëve dhe thirrësve të islamit, dhe që ti diskreditojnë para masës.


Qëllimi i dytë është i karakterit global, sepse qeveria e Kosovës, po ashtu sikurse ajo e Bosnje-Hercegovinë s në aksionin në Maoq, me këtë dëshirojnë tu tregojnë zotave të tyre Perëndimor se çfarë luftëtaresh janë ata duke bërë kundër ekstremizmit islam dhe terrorizmit, mos ndoshta pranohen në “regjimin pa viza”.

Kështu që muslimanët e Ballkanit edhe njëherë u shitën turpërisht nga ana e qeveritarëve të tyre, nga ana e atyre që do të duhej që më së shumti të brengosen për ta.

Familja e të burgosurve paralajmërojnë se gjërat nuk do të përfundojnë me këtë, kështu që mundohen të kontaktojnë me organizatat botërore për të drejta e njeriut, sepse në institucionet e shtetit nuk kanë besim.

E si do të kishin kur shteti i ka sulmuar të afërmit e tyre.

Se të gjithë dushmanët e islamit janë sikurse një komb fletë vetë fakti që aksioni policor në Prizren ku janë argëtuar me muslimanët e Prizrenit, ku kjo ka gjetur përkrahje edhe tek mediat serbe. Ashtu që, fashistët serb të televizionit shtetëror (RTS) lajmërojnë për “ gjuetinë mbi vehabistët”. Do të thotë se fjala, gjueti, përdoret kur është fjala për shtazët, nuk është vështir të përfundosh se “aksioni arriti ta kënaq edhe Serbin. Teksti i cili ende gjendet në faqen e shtetit të televizionit të Serbisë edhe sot nuk e ka penguar askënd, dhe asnjë nga mediat serbe dhe deklaruesit e tyre nuk e kanë komentuar titullin nacist dhe përmbajtjen me plot gënjeshtra qesharake.

Ashtu që edhe një herë doli haptas fjala e Zotit të botrave se të gjithë mosbesimtarët janë një milet (popull). Me këtë, përfundimisht u mbyt besimi i popullit se macja edhe miu nuk mund të rrinë bashkë. Munden edhe si, kur luftojnë kundër islamit dhe muslimanëve.

Advertisements

Krijesat janë ato që kanë nevojë për Allahun

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij. “O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)

“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)

“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)

Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje të çon në zjarr.

Krijesat janë ato që kanë nevojë për Allahun

Njeriut gjithmonë i intereson ajo çfarë i jep  dobi atij dhe çfarë e mbron atë nga dëmi. Sidoqoftë për të përmbushur këtë njeriu duhet të jetë i aftë të kuptoj se çfarë është e dëmshme për te. Ai duhet të dijë për atë që ka nevojë, të besoj dhe ta doj kështu që ai mund të marrë atë çfarë është e dobishme, gjithashtu të ndjehet mirë në zgjedhjen e tij. Ai gjithashtu duhet të dij vështrimin e saktë dhe të mirë që do ta bëjë atë të arrijë  qëllimin e tij. Kjo e fundit kërkon që njeriu:

1. Ta dij dëmin

2. Çfarë rrugësh duhet përdorur për t’iu  shmangur atij

Sigurisht njeriu nuk mund të ketë udhëzimin  më të mirë se ajo që vjen nga Ai (Allahu). Nuk ka më të mirë se Ai që nuk ka nevojë për askënd, Ai që është i pasur, Ai (Allahu) që jep, Ai (Allahu) që kontrollon shpirtin e njeriut.  Njeriu është aq i varfër përkundrejt Atij, Ai është Allahu Zoti i vërtetë dhe i Vetëm. Njeriu vetëm se I sjell dëm vetes nëse kërkon ndihmë nga të tjerë përveç Allahut, Allahu është Ai i cili mund ta ndihmojë njeriun për t’iu shmangur çdo dëmi, sepse nuk mund të kryhet kjo pa vullnetin dhe fuqinë e Tij.  Allahu dërgoi librat e Tij dhe zgjodhi profetët e Tij për ta udhëzuar njeriun;

• Ta njohë Zotin e tij ashtu siç Ai e ka përshkruar veten e Tij dhe

• Të kërkojë ndihmë vetëm prej Tij, duke jetuar sipas ligjeve të Tij

Njohja e emrave të Allahut dhe atributeve të Tij e çlirojnë njeriun nga adhurimi i çdo forme të shpifur sepse krijesa është e dobët dhe ka nevojë për Krijuesin, Allahun. Dija rreth Allahut e çon njeriun të njoh që ai është krijuar për të jetuar sipas rrugës së Allahut siç është shpallur të dërguarit të fundit Muhammedit salallahu alejhis ua  selam, Kjo shpallje përmban një kod të kompletuar jetese, çdo gjë që është e dobishme ose e dëmshme është vendosur, kështu që njeriu mund të përqëndroj jetën e tij rreth kësaj shpalljeje.

Nëse njeriu kryen gabime dhe e di që Allahu është shumë Falës ai do t’i kthehet Atij dhe vetëm tek ai të kthehet për falje: “Dije pra që nuk ka të adhuruar përveç Allahut dhe kërko falje për mëkatet tuaja” [Kur’an: 47:19]

Është gabim të mendohet ose besohet që Allahu ka krijuar zota të tjerë krahas tij, kështu që njeriu t’i kërkojë atyre për ndihmë t’i dojë dhe t’u frikësohet atyre, Ai është i njëjti Zot për të gjitha kombet dhe popujt, Ai nuk ka urdhëruar që njerëzit ti bëjnë yjet, zjarrin, Jezusin dhe Moisin etj , , , si zota krahas Tij, Ai subhane ua teala nuk mund të jetë kontradiktor, Ai ka një rrugë (islamin) që i thërret njerëzit për ta nënshtruar vullnetin e tyre vetëm Atij, Ai paralajmëroi se nëse (edhe Muhammedi do të bënte shirk pra do të besonte në Zota të tjerë pos Allahut atëherë puna e tij do të jetë e dështuar):

“Pasha Allahun, ty të është shpallur, e edhe atyre para teje: “Nëse i bën shok (All-llahut), veprat tua janë të asgjësuara dhe ti do të jesh prej të humburëve, Prandaj, vetëm All-llahun adhuroje dhe bëhu mirënjohës!” [Kuran:39:65:66]

Le ta dimë çfarë Muhammedi, pejgamberi, njeriu i cili e njohu Allahun më mirë, ka thënë: “O Allah, unë kërkoj strehim tek Ti për kënaqësinë tënde dhe kundër dënimit Tënd dhe në faljen Tënde dhe kundër ndëshkimi Tënd dhe tek Ti nga Ti, unë nuk mund të të Lavdëroj ashtu siç Ti mundtë Lavdërosh veten”, [Muslimi, Ebu Davudi, et- Tirmidhi dhe Ibën Maxhe]

“Unë e kam dorëzuar veten tek Ti, unë e kam drejtuar fytyrën nga Ti, unë i kam besuar punët e mija Ty, unë e kam lënë shpindën në strehim tek Ti, me dëshirë dhe frikë tek Ti, nuk ka furnizim dhe mbijetesë përveç se tek Ty, Unë kam besim në librin Tënd të cilin e zbrite dhe në të Dërguarin Tënd që ti dërgove”, (Buhari, Muslim)

Kur ne lexojmë në Kur’an që: “Atë që All-llahu ua dhuron njerëzve nga mëshira e Tij, nuk ka kush që mund ta pengojnë, e atë që Ai e ndal, nuk ka kush që mund ta lirojë pos Tij; Ai është Ngadhnjyesi, i Gjithdijshmi”, [Kur’an 35:2]

Dhe kur ne lexojmë: “Nëse Allahu ju dëmton me ndonjë gjë nuk ka kush që mund ta heq atë përveç Tij, dhe nëse Ai të sjell ndonjë të mirë nuk ka kush që mund t’ia heq këtë të mirë që Ai ia jep kujdo nga robërit e Tij dhe Ai është Shumëfalës, Mëshirues”, [Kur’an 10:117]

Ne duhet të motivohemi për tu kthyer tek Ai, në kohë të mira dhe në kohë të vështira. Kur’ani e shpie njeriun tek një çlirim i vërtetë nga çdo lidhje e shtrembër. Zemrës i sjell paqë. Ndihmon besimtarin kundër hipokrizisë dhe të pandershmes. Imagjino për shembull një besimtar që përballet me një problem në punë; Ai shikon të keqen dhe përballet me praktika të palejuara, ai nuk frikësohet për ta refuzuar çfarë është e keqe, ai e di që puna është vetëm një mënyrë për të fituar furnizimin e Tij, ndërsa ai nuk mund të jetë i aftë për ta korigjuar çfarë është e keqe, ai e di mirë se Allahu është ai që furnizon, Nëse ai e lë punën për hir të Allahut, Allahu do ti jap një punë më të mirë, Allahu thotë: “… e kush iu përmbahet dispozitave të All-llahut, atij Ai i hap rrugë, dhe e furnizon atë prej nga nuk e kujton fare, Kush i mbështetet All-llahut, Ai I mjafton atij, All-llahu realizon dëshirën e vet dhe All-llahu çdo gjëje ia ka caktuar kohën (afatin)”, [Kur’an 65:2-3]

E mësipërmja e bën të nevojshme që njeriu duhet të varet tek Allahu duke i kërkuar vetëm Atij ndihmë. Gjithashtu që njeriu duhet ta doj Allahun dhe ta adhuroj Atë, një, të vetëm, për të fituar kënaqësinë e Tij dhe ndihmën e Tij. A nuk është e vërtetë që njerëzit të cilët e konsiderojnë jetën si një “Qëllim final” përfundojnë në adhurimin e shumë gjërave në të? Ju i shikoni ata kështu aq të kujdesshëm për ta pasë të gjitha. Ata torturojnë vetet e tyre: dhimbje, vështirësi dhe shqetësim të vazhdueshëm, duke i mbajtur duart e tyre në banka; kredi pas kredie për tu mbajtur me “kërkesat për zhvillim”.

Ata janë nën kërcënim të vazhdueshëm, dështim, e shikojnë vafërinë në sytë e tyre. Pejgamberi salallahu alejhis ua selam ka thënë: “Allahu thotë: “O bir i Ademit; mbushe kohën tënde me adhurimin Tim dhe unë do ta mbush zemrën tënde me pasuri dhe përfundoi varfërinë Tënde, Por nëse ti nuk bëni kështu unë do t’i bëjë duart tuaja të zëna dhe unë nuk do ta ti jap fund varfërisë tënde”, [Et- Tirmidhi ka thënë që është një hadith hasen (I mirë)]

Qëllimi jonë i ekzistimit në tokë është më I kuptueshëm sesa të qënurit rob i fitimeve të kësaj bote. Nuk ka jetë të kuptueshme më të mire sesa atë të cilën e ka përshkruar Krijuesi ynë, Allahu. Çdo vepër e bërë sipas rrugës së Allahut është një vepër adhurimi. Njeriu ka nevojë ndërsa Allahu nuk ka nevojë për asgjë: “O ju njerëz, ju keni nevojë për All-llahun e All-llahu është I Pasur (nuk ka nevojë për ju); Ai është i Falënderuari” [Kur’an 35:15]

Shejh Salah es-Salih

Përktheu: (Ammar) Ardit Kraja

Falenderimi dhe i tërë suksesi i takon vetëm All-llahut subhanhu ue teAla.


Baza të Sunnetit dhe Akides

Baza të Sunnetit dhe Akides

Sipas të parëve tanë të devotshëm Selefu-s-Salihin

EBU ZUR’A DHE EBU HATIM ER–RRAZIJ

Allahut i takon falenderimi. Paqja dhe mëshira e Allahut qoftë mbi të Zgjedhurin, Muhamedin alejhi selam mbi familjen e tij, shokët e tij dhe mbi të gjithë ata që ndjekin rrugën e tij deri në ditën e gjykimit.

Ka thënë Abdurrahman ibnu Ebi Hatim:
“Kam pyetur babain tim dhe Ebu Zur’an – Allahu qoftë i kënaqur me të dy – për medhhebin e Ehli Sunetit ne bazat e fesë dhe se çfarë mendimi kanë pasur dijetarët para tyre të çdo ane qofshin ata dhe se cila është akidja e tyre?

Mu përgjigjën:
“Dijetarët e të gjitha anëve, të Hixhazit, të Irakut, Egjiptit, Shamit e të Jemenit i kemi gjetur me këtë akide, ata besojnë se:[1]

1. Besimi është fjalë dhe punë, shtohet (rritet) dhe pakësohet (ulet).[2]

2. Kurani është fjala e Allahut e pa krijuar në asnjë aspekt.[3]

3. Kaderi (caktimi), i miri dhe i keqi, është nga Allahu i Madhëruar.[4]

4. Më i miri i këtij Umeti pas Profetit – Sal-lAllahu alejhi ue selem – është Ebu Bekër Es Sidiku, pastaj Umer ibnul Hatabi, pastaj Uthman ibnu Afani, pastaj Ali ibnu ebi Talib – radijAllahu anhum –

Ata janë Halifet ( prijësat ) e drejtë dhe të udhëzuar.

5. Dëshmojmë për dhjetë të përgëzuarit me Xhenet ashtu siç ka dëshmuar për ta i Dërguari i Allahut – Salallahu alejhi ue selem – dhe fjala e tij është e vërtetë.[5]

6. Biem rahmet mbi të gjithë sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem – e mbi familjen e Tij, dhe nuk flasim për atë që ka ndodhur mes tyre.[6]

7. Besojmë se Allahu i Madhëruar është i ndarë nga krijesat, ashtu siç e ka cilësuar Vetveten në Librin e Tij dhe në Sunetin e Profetit – Salallahu alejhi ue selem –, e dëshmojmë këtë pa caktuar mënyrën se si. Ai ka përfshirë gjithçka me dijen e Tij. Nuk është si Ai asgjë dhe Ai është Dëgjuesi e Shikuesi i gjithçkaje.[7]

8. Allahu – Azeuexhel-le – shikohet në Ahiret. Do ta shikojnë Atë banorët e Xhenetit me sytë e tyre dhe do të dëgjojnë Fjalët e Tij ashtu siç Ai dëshiron.[8]

9. Xheneti dhe Xhehenemi janë hak (të vërtetë). Ata të dy janë të krijuar dhe nuk do të zhduken kurrë. Xheneti është shpërblim për të dashurit e Allahut dhe të bindurit ndaj Tij, ndërsa zjarri dënim për kundërshtarët, përveç atyre që do ti mëshirojë Allahu i Madhëruar.[9]

10. Sirati (Ura mbi Xhehenem) është hak (e vërtetë).

11. Peshorja e cila ka dy anë (krahë) e që do të peshohen me të veprat e robërve, të mirat dhe të këqiat, është hak.

12. Haudi (liqeni) me të cilin do të nderohet Profeti ynë – Salallahu alejhi ue selem – është hak.

13. Shefati (ndërmjetësimi) është hak.

14. Dalja e disa njerëzve njësuesa nga zjarri me ndërmjetësim është hak.

15. Dënimi i varrit është hak. Munkeri dhe Nekiri janë hak. Kiramul Katibunët janë hak.[10]

16. Ringjallja pas vdekjes është hak.

17. Gjynahqarët që kanë bërë gjynahe të mëdha do të jenë në mëshirën e Allahut të Madhëruar, prandaj nuk bëjmë qafir ndokë prej muslimanëve për shkak të gjynaheve, ndërsa të fshehtat e tyre ja lejmë Allahut të Lartësuar.[11]

18. Kryejmë Xhihadin dhe Haxhin me të parët e muslimanëve, në çdo kohë dhe nuk kemi mendimin e daljes kundër prijësave por, e dëgjojmë dhe i bindemi atij që Allahu na e ka bërë të parë tonin, e nuk heqim dorë nga bindja ndaj tyre.

19. Pasojmë Sunetin dhe Xhematin dhe largohemi nga kundërshtimet, kundërvëniet dhe përçarjet.

20. Xhihadi ka ekzistuar që kur Allahu dërgoi të Dërguarin e Tij – Salallahu alejhi ue selem – dhe do të ekzistojë deri në ditën e Kijametit. Ai kryhet me prijësat e muslimanëve. Atë nuk e zhvlerëson asgjë.

21. Kështu edhe haxhi, dhe pagesa e zekatit për bagëtitë tek prijësat e muslimanëve.

22. Njerëzit janë besimtarë në gjykimet ndaj tyre dhe në çështjen e trashgimisë dhe nuk e dimë se çfarë janë ata tek Allahu i Madhëruar.[12]

23. Nëse dikush thotë – “Unë jam besimtar i vërtetë” atëherë, ai është bidatçi.

24. Nëse dikush thotë – “Unë tek Allahu konsiderohem besimtar” atëherë ai është prej gënjeshtarëve.

25. Ndërsa kush thotë – “Unë besoj Allahun” ky është i saktë.

26. Murxhiet janë bidatçinj të humbur.[13]

27. Kaderiet janë bidatçinj të humbur. Prej tyre ka që thonë se Allahu nuk e di diçka para se të ndodhë, të tillët janë qafira.

28. Xhehmijet janë qafira.[14]

29. Rrafidat (shiat) kanë refuzuar Islamin.[15]

30. Hauarixhët janë të rrëshkitur.[16]

31. Kush pretendon se Kurani është i krijuar, ai është mohues ndaj Allahut të Madhëruar. Kufri i tij është që e nxjerr atë nga Islami, madje i tillë është edhe kushdo që dyshon në kufrin e tij, nëse është njeri që kupton.

32. Kush dyshon në fjalët e Allahut duke mos dhënë gjykim e duke thënë : “Nuk e di se si është i krijuar apo jo i krijuar!” atëherë, ai është Xhehmij.[17]

33. Nëse dikush e bën këtë gjë për shkak të injorancës, atëherë, ai mësohet. Ai mund të quhet bidatçi por jo qafir.

34. Kush thotë “Shqiptimi im i Kuranit është i krijuar” është Xhehmij. Kështu është edhe ai që thotë se “Kurani sipas shqiptimit tim është i krijuar”

35. Ka thënë Ebu Muhamedi:
Kam dëgjuar babanë tim duke thënë: “Shenjë e bidatçinjve është sharja që ata bëjnë kundër pasuesve të sunetit.[18]

36. Shenjë e zindikëve është shpifja që bëjnë kundër ehli sunetit duke thënë se ata janë “të tepërt” (pa vlerë). Me këtë ata kanë për qëllim zhvlerësimin e transmetimeve.

37. Shenjë e xhehmijeve është se ata e etiketojnë ehli sunetin si mushebiheh (përngjasues të Cilësive të Allahut me të krijesave) dhe të paformuar.

38. Shenjë e kaderijeve është etiketimi i tyre ndaj ehli sunetit si muxhbireh (që besojnë se njeriu është i detyruar të zbatojë gjëra të caktuara pa pasur fuqi dhe dëshirë për të zgjedhur vetë).

39. Shenjë e murxhinjve është se ehli sunetin e quajnë kundërshtarë dhe të mangët.[19]

40. Shenjë e rrafidave është etiketimi i tyre ndaj ehli sunetit si nasibeh (urrejtës të familjes së Profetit)

41. Por nuk meritojnë ehli suneti veçse një emërtim, ndërsa këto etiketime nuk u mvishen atyre”

42. Na ka treguar Ebu Muhamedi se ka dëgjuar të atin dhe Ebu Zur’an që urdhëronin për braktisjen e bidatçinjve dhe në këtë pikë nuk ishin aspak tolerantë.

43. Ata e urrenin përpilimin e librave duke u mbështetur vetëm në mendim dhe pa u mbështetur mbi argumente dhe transmetime.

44. Ata e ndalonin shoqërimin me Ehli Kelamin {filozofët} dhe leximin e librave të tyre dhe thoshin: – Nuk shpëton kurrë ai që merret me filozofi.

45. Ka thënë Ebu Muhamedi: – Ky, është edhe besimi im.

46. Ka thënë Ebu Ali bin Habeshil Mukri’: – Ky, është edhe besimi im.

47. Ka thënë shejhu ynë Ibnul Mudhafer: – Ky, është edhe besimi im.

48. Ka thënë autori {El-Lalekai}: – Ky, është edhe besimi im.[20]

Përshtati në shqip:
Mirand Shehaj.

Fundshënime
[1] Këto çështje që do të përmendë janë akidja e Ehli Sunetit, prandaj kush i kundërshton ato ka rrëshkitur nga Ehli Suneti për aq sa ka kundërshtuar.

[2] Besimi është pranimi me bindje dhe nënshtrim. Ai është: pranimi i zemrës, fjala e gjuhës dhe puna e zemrës e gjuhës dhe e gjymtyrëve.

Besimi shtohet dhe ç’do gjë që pranon të shtohet pranon edhe të pakësohet.

Ata që thonë se kufri bëhet vetëm duke përgënjeshtruar kanë hyrë në fjalën e Xhehmijve Murxhi.

[3] Si ai që është në Kuranë edhe ai që lexojnë lexuesit edhe ai që zbriti me të Xhibrili – alejhi selam – pasi dëgjoi Fjalët e Zotit të Madhëruar.

[4] Kjo nuk do të thotë që ne mund të tregohemi të pa edukatë me Allahun e Lartësuar nëse na bien fatkeqësi. Le të bëjmë si Ibrahimi – alejhi selam – që tha: “Dhe kur unë sëmurem Ai më shëron”

Argumentimi me caktimin për gjynahet që bën është prej bazave të kufrit. Këtë e ka përmendur Allahu në Kuran ku thotë: “Do të thonë ata që bënë shirk, sikur të donte Allahu ne nuk do të kishim bërë shirk, e as prindërit tanë..” (EnAmë: 148)

[5] Kështu dëshmojmë për këdo që ka dëshmuar për të Profeti – Salallahu alejhi ue selem – me Xhenet.

Dhjetë të përgëzuarit me Xhenet janë: “Kater Halifet e drejtë, Seid ibnu Zejd, Sa’d ibnu ebi Uekas, Abdurrahman ibnu Auf, Talha ibnu Ubejdil Lah, Ebu Ubejde Amir ibnul Xherrah, Zubejr ibnul Auam”

[6] Kërkojmë falje për ta dhe për gjithë besimtarët “Zoti ynë, na fal neve dhe fali vëllezërit tanë të cilët na paraprinë në besim”

Urrejtja e tyre do të thotë përgënjeshtrim i dëshmisë së Profetit – Salallahu alejhi ue selem – ndaj tyre me Xhenet. Ka thënë Ebu Zur’a “Nëse shikon dikë që nenvleftëson sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem – dije se ai është zindijk, kjo për shkak se i Dërguari i Allahut tek ne është hak (i vërtetë) dhe Kurani është hak, dhe këtë Kuran dhe Sunetin na i kanë transmetuar sahabët e Profetit – Salallahu alejhi ue selem –, kështu që ata duan të na akuzojnë dëshmitarët tanë për të zhvlerësuar Kuranin dhe Sunetin, prandaj akuzimi i tyre është më përparësor dhe ata janë zindika”

Pastaj, a nuk është ky veprim gijbe?!!

[7] I veçuar dhe i ndarë nga krijesat, pra Ai i Madhëruari nuk ndodhet në ç’do vend! Selefët i kanë pohuar shprehjet “I ndarë” dhe “Vetvete”

[8] Prandaj kush e mohon këtë në dynja do ti bëhet haram në Ahiret!

[9] Pra janë të krijuara tani. Në këto fjalë pohohet se gjynahu i madh psh: si Pirja Alkoolit apo Zinaja nuk e bën qafir vepruesin e tij.

[10] Dënimi i varrit është theksuar me argument të prerë, (muteuatir). Argumenti është nga Kurani “Ju bashkangjit familjes së Faraonit dënimi i keq, zjarri, tek i cili pozohen para tij në mëngjes e në mbrëmje, e ndërsa ditën që do të ndodhë kijameti (do të thuhet) futini familjen e Faraonit në dënimin më të dhembshëm” Gafir: 45-46. Edhe hadithet që dëshmojnë për këtë janë të shumta dhe të padiskutueshme.

Munkeri dhe Nekiri janë përmendur nga Profeti – Salallahu alejhi ue selem – në fjalën e Tij: “Kur varroset njeriu, i vijnë dy engjëj të zinj në të blujtë, njëri quhet Munker dhe tjetri Nekir…..” Tirmidhiu; Hasen.

[12] Ky është rregull i Islamit, prandaj, të akuzuarit e vetvetes të shtyn për punë të mira, ndërsa akuzimi i të tjerëve është fjalë që nuk buron nga dija dhe që nuk jep fryte e nuk shpërblehet, por çon në mosmirënjohje ndaj njerëzve dhe në përçmimin e tyre në sytë e akuzuesit.

[13] Murxhiet janë ai grup që thonë se besimi është pranimi me zemër dhe shqiptimi me gjuhë, ndërsa punët nuk kanë lidhje me të. Ka edhe ekstremistë të tyre që thonë se besimi është vetëm pranim me zemër.

[14] Në disa thënie të tyre bashkohen me ta edhe Mu’tezilitë, si në çështjen e Kuranit që thonë se është i krijuar dhe jo fjalë e Zotit, ashtu edhe në disa bidate të tjera.

[15] Ata në kohën tonë quhen Shia. Janë batinije (që fshehin besimin e tyre të vërtetë) dhe si qëllim të tyre kanë shkatërrimin e Islamit nga brenda. Më të këqinjtë e tyre janë dy grupet e humbura Druzët dhe Nusajrijet.

[16] Adhurimi i tyre është i shumtë dhe ata janë zbatues të mëdhenj të rregullave të Islamit, por, adhurimi i tyre është i ndërtuar mbi injorancë dhe nxitim ose mbi kënaqjen me vetveten dhe nënçmimin e të tjerëve, madje nganjëherë mbi të gjitha këto!

[17] Fjala e këtyre njerëzve që dyshojnë është e njëjtë me atë të atyre që thonë se është i krijuar, sepse rrugët që të çojnë në një vepër marrin gjykimin e vet veprës.

[18] Ashtu siç sot shejtani i mashtron disa muslimanë që të shajnë ehli sunetin me qëllim që të largojnë njerëzit prej tyre, ashtu siç bëjnë duke folur kundër imamëve të spikatur të hadithit në këtë kohë e në kohët e mëparshme, duke thënë se ata nuk e duan Profetin (paqja dhe lavdërimet e Allahut qofshin mbi të), ose se ata nuk e marrin në konsideratë fare Kuranin! Sa e keqe është kjo fjalë që del nga gojët e tyre, ata nuk thonë veçse shpifje!

[19] Kjo për shkak se ehli suneti thonë se besimi shtohet dhe pakësohet.

[20] Thotë përkthyesi i këtyre fletëve Ebu Umer Usame Shehaj: – Ky, është edhe besimi im.

Lutja jone e fundit ështe : Falenderimi dhe i tëre suksesi  i takon vetem All-llahut subhanhu ue teAla.


Scheich Muhammed Naşir ad-Din al-Albani

Scheich Muhammed Naşir ad-Din al-Albani

Der Gelehrte und Scheich Muĥammad Naşir ad-Din al-Albani gehört zu den markantesten Gelehrten der Muslime in unserer Zeit. Scheich al-Albani zählt außerdem zu den Gelehrten des Ĥadiths, die ausgeprägt und beispiellos im Bereich des Lobes und der Kritik (al-Djarĥ wa t-Ta’dil) sind. Scheich al-Albani dient auch als Beweisquelle für Fachbegriffe des Ĥadiths. Über ihn sagten die Gelehrten des Ĥadiths, er habe die glorreiche Zeit von Ibn Ĥadjar al-’Aşqalani, al-Ĥafith [1] Ibn Kathir und weitere Gelehrte des Lobes und der Kritik wieder zurückgebracht.

Geboren und aufgewachsen:

Scheich Muĥammad Naşir ad-Din Ibn al-Ĥadj Nuĥ al-Albani wurde im Jahre 1333 n.H. (1914 n.Ch.) in der Stadt Aschkodera, der damaligen Hauptstadt von Albanien, als Sohn einer armen, aber religiösen Familie geboren. Sein Vater war ein Prediger, der die Menschen zur Rückkehr zur Religion aufgerufen hat.

Scheich al-Albani wanderte dann mit seinem Vater nach Damaskus (Syrien) aus, um dort langfristig zu leben, nachdem der damalige König Albaniens, Aĥmad Zaĝu, zur laizistischen Zivilisation des Westens abgewichen ist.

Der Gelehrte al-Albani beendete seine primäre Schulausbildung in der Schule al-Iş’af al-Chayri in Damaskus mit Bravur.

Da sein Vater aus der Sicht der Religion Bedenken gegen die staatlichen Schulen hatte, beschloss er, dass sein Sohn sein Studium an den staatlichen Schulen beendet. Er legte ihm stattdessen einen straffen Lehrplan fest, mit diesem er erst einmal damit anfing den edlen Qur`an, den Tadjwid, die Wissenschaft der arabischen Sprache und die islamischen Rechtsnormen (Fiqh) der ĥanafitischen Schule zu lernen. Scheich al-Albani schloss dann auch das Auswendiglernen des Qur`an mit der Leseart Ĥafş ’an ’Aaşim unter der Aufsicht seines Vaters ab. Außerdem lernte er beim Scheich Şa’id al-Burhani Maraqi al-Fallaĥ die ĥanafitischen Rechtsnormen (Fiqh) und einige Bücher über die arabische Sprache und Rhetorik. Das war in der Zeit, als er außerdem auch sehr eifrig an den Sitzungen und Lehrveranstaltungen vom Gelehrten Bahdjah al-Baytar teilgenommen hat.

Er lernte darüber hinaus von seinem Vater die Kunst der Uhrmacherei und war auch darin besonders begabt. Er wurde dafür berühmt und bestritt damit sein Einkommen. Diese Tätigkeit beschaffte ihm einen enormen Zeitgewinn, um zu lesen und um zu studieren. Auch seine Auswanderung nach Syrien bescherte ihm einen enormen Vorteil, nämlich das Mächtigwerden der arabischen Sprache und die Kenntnis über die Lehren der islamische Rechtslehre (Schari’ah) in ihrem Ursprung.

Sein Ĥadith-Studium:

Scheich al-Albani wandte sich dann schließlich der Ĥadith-Wissenschaft zu und schenkte diesem Gebiet seine völlige Aufmerksamkeit:

Obwohl sein Vater stets versucht hat, ihn dazu zu drängen, der ĥanafitische Schule zu folgen und sich von der Wissenschaft des Ĥadiths und ihre Lehren fernzuhalten, hat er sich trotz alledem der Ĥadith-Wissenschaft im Alter von Zwanzig Jahren zugeschrieben, da er von den Studien der Zeitschrift al-Manar sehr beeindruckt war, die Scheich Muĥammad Raschid Rida – möge Allah mit ihm gnädig sein – herausgebracht hatte. Seine erste Arbeit auf dem Gebiet des Ĥadiths war das Übersetzten und Kommentieren des Buches „al-Muĝni ’an Ĥaml al-Aşfaar fi Tachridj ma fi l-Iĥya` mina l–Achbar“ von al-Ĥafith al-’Iraqi – möge Allah mit ihm gnädig sein.

Diese Arbeit hatte eine enorme Auswirkung auf Scheich al-Albani, da er sich nun der Ĥadith-Wissenschaft und ihrer Lehrer völlig zuschrieb und diesem Gebiet seine völlige Aufmerksamkeit schenkte. Er wurde in den Lehrkreisen von Damaskus dann auch schnell diesbezüglich bekannt. Das führte dann dazu, dass der Direktor der berühmten Bibliothek von Damaskus, die Maktabah ath-Thahiriyah, ihm einen speziellen Raum für seine nützlichen Studien zur Verfügung stellte und ihm dann auch einen Schlüssel gab, um auch außerhalb der Öffnungszeiten in die Bibliothek gelangen zu können. Was jedoch seine Publikationen und seine Gliederungen der Ĥadithe anbetreffen, so waren diese erst im zweiten Teil seines Lebens. Seine erste Publikation im Gebiet der islamischen Rechtsnorm, die sich auf die Erkenntnis über solide Beweisführung basierte, war sein Buch „Das dringliche Warnen vor der Tat, Gräber zu Gebetsplätzen zu nehmen.“ [2] Von diesem Buch existieren mehrere Auflagen. Seine ersten Publikationen im Gebiet des Ĥadiths war sein Buch „ar-Raud an-Nadier fi Tartieb wa Tachriedj Mu’djam at-Tabarani aş-Şaĝier“.

Das sich Beschäftigen des Scheichs al-Albani mit den Ĥadithen des Propheten – möge Allah ihn loben und Heil schenken – hatte enorme Auswirkungen auf seine şalafitische Orientierung. Der Grund für sein Festhalten und seine Standhaftigkeit auf diese şalafitische Methodik, war das Studieren der Bücher von Scheich des Islam Ibn Taymiyah und die seines Schülers Ibn al-Qayim, aber auch die Bücher der anderen Gelehrten der şalafitischen Schule.

Scheich al-Albani hielt bei seinem Ruf zum Islam (Da’wah) in Syrien stets die Fahne des Tauĥid und der Şunnah hoch, indem er viele Scheichs von Syrien besucht hat und zwischen ihnen dann zahlreiche Debatten über die Angelegenheiten des Tauĥid, über das fanatische Befolgen der Rechtsschulen und über die Neuerungen (Bida’) entfacht sind. Diesbezüglich fingen dann auch die Anfeindungen seitens der Märchenerzähler und der Neuerer gegen ihn an. Sie begannen sich ihm entgegenzustellen und die gewöhnlichen Leute gegen ihn aufzuhetzen, indem sie ihn einen „wahabitischen Abtrünnigen“ nannten. Das war in der Zeit, als die ehrenwerten Gelehrten, die in Damaskus bekannt waren für ihr Wissen und für ihre Religion, sich ihm in seinem Ruf zu dieser Methodik angeschlossen haben. Unter den Gelehrten, die ihn dazu ermutigt und gedrängt haben weiterzumachen, waren unter anderem Scheich Bahdjah al-Baytar, Scheich ’Abdul-Fattaĥ – der Vorsitzende der Vereinigung asch-Schubban al-Muslimin in Syrien –, Scheich Tawfiq al-Barzah aber auch andere Leute der Tugendhaftigkeit und der Geradheit – möge Allah mit ihnen gnädig sein.

Die Aktivitäten von Scheich al-Albani in der Da’wah:

Die Tätigkeiten von Scheich al-Albani in der Da’wah sahen wie folgt aus:

Erstens: Seine Lehrveranstaltungen, die er zweimal in der Woche gehalten hat und an diesem sowohl zahlreiche Studenten des Wissens (Tullab al-’Ilm), als auch einige Universitätsprofessoren teilgenommen haben. Die Bücher, die er dort gelehrt hat waren unter anderem: „Fatĥ al-Mudjid“ von ’Abdu-Raĥman Ibn Ĥaşan Ibn Muĥammad Ibn ’Abdul-Waĥab, „ar-Rawdah an-Nuddiyah Scharĥ ad-Darrar al-Bahiyyah“ von asch-Schaukani, mit der Erklärung von Şadieq Ĥaşan Chan, „Uşul al-Fiqh“ von ’Abdul-Waĥab Challaf, „al-Ba’ith al-Ĥathith Scharĥ Ichtişar ’Uluum al-Ĥadith“ von Ibn Kathir mit der Erklärung von Aĥmad Schakir, „Minhadj al-Işlam fi l-Ĥukm“ von Muĥammad Aşad und „Fiqh aş-Şunnah“ von Şayyid Şaabiq.

Zweitens: Er fing ebenfalls an, monatliche Da’wah-Reisen in verschiedene syrische und jordanische Städte zu organisieren. Nach Jordanien zog er dann auch schließlich am Ende seines Lebens. Einige Widerständer dieser engagierten Da`wah-Arbeit von Scheich al-Albani fingen deshalb dann an den Herrscher gegen ihn zu hetzten. Das führte dann schließlich auch zur Festnahme des Scheichs.

Sein geduldiges Ertragen von Leid und seine Auswanderung:

In den Anfängen von 1960 n.Ch. wurde der Scheich ständig von der syrischen Regierung observiert und das, obwohl sie genau wussten, dass er weit entfernt war von der Politik. Das brachte dann auch enorme Einschränkungen mit sich. Die Konsequenz war dann die, dass er dann schließlich auch zweimal verhaftet wurde. Das erste Mal war vor 1967, als er in der Festung von Damaskus für einen Monat inhaftiert wurde. Dies war auch dieselbe Festung, in der auch der Scheich des Islam Ibn Taymiyah inhaftiert wurde. Während des Krieges von 1967 sah die Regierung einen Nutzen darin, alle politischen Gefangenen freizulassen.

Doch, nachdem der Krieg immer stärker wurde, wurde der Scheich ein zweites Mal inhaftiert. Diesmal jedoch nicht in der Festung von Damaskus, sondern in einem Militärgefängnis nordöstlich von Damaskus. Dort saß er dann acht Monate ein. In dieser Zeit erarbeitete er die Kurzfassung von Şaĥiĥ Muslim von al-Munthiri und kam dort im mit sehr großen Persönlichkeiten zusammen.

Seine Arbeiten und Ausrichtungen:

Der Scheich hatte viele wissenschaftliche Anstrengungen und zahlreiche Arbeiten. Unter diesen waren unter anderem folgende:

Erstens: Unser Scheich – möge Allah mit ihm gnädig sein – besuchte die Lehrveranstaltungen vom Gelehrten, Scheich Muĥammad Bahdjah al-Baytar – möge Allah mit ihm gnädig sein – mit einigen Institutsprofessoren von Damaskus, wie ’Iz ad-Din at-Tanwiĥi – möge Allah mit ihm gnädig sein. Dort lasen sie „al-Ĥamaşah“ von Abi Timam.

Zweitens: Er wurde in den Ĥadith-Ausschuss einberufen, der in der Zeit der Einheit zwischen Ägypten und Syrien gegründet wurde, um die Bücher der Şunnah zu verbreiten und zu festigen.

Drittens: Die şalafitische Universität in Minaris (Indien) lud ihn ein, dort der Scheich für den Ĥadith zu werden. Doch er entschuldigte sich, da er enorme Schwierigkeiten darin sah, wenn seine Familie ihn dorthin begleiten würde, da in dieser Zeit ein erbitterter Krieg zwischen Indien und Pakistan herrschte.

Viertens: Der Minister für Wissen in Saudi Arabien, Scheich Ĥaşan Ibn ’Abdullah Aal asch-Scheich, berief ihn 1388 n.H. (1968 n.Ch.) in die Universität von Mekka, um dort an der Fakultät für höhere Islamstudien den Vorsitz zu übernehmen. Doch ungünstige Umstände verhinderten dies.

Fünftens: Er wurde in den höchsten Ausschuss der islamischen Universität von Medina einberufen und das von 1395 n.H. (1975 n.Ch.) bis 1398 n.H. (1978n.Ch.).

Sechstens: Er kam der Einladung der Vereinigung der muslimischen Studenten in Spanien nach. Dort hielt er einen wichtigen Vortrag, der dann auch mit dem Titel „Der Ĥadith ist selbst ein Beweis für die Angelegenheiten der Glaubenslehre (al-’Aqidah) und den Gesetzen“ [3] veröffentlicht wurde.

Siebtens: Er besuchte Katar (Emirat) und hielt dort ein Seminar mit dem Titel „Die Stellung der Şunnah im Islam.“ [4]

Achtens: Er wurde vom ehrenwerten Scheich ’Abdul-’Aziz Ben Baz – möge Allah mit ihm gnädig sein – zum Vorsitzenden des Ausschusses für wissenschaftliche Studien und islamische Rechtsprechungen (al-Ifta`) ernannt, um in den Ländern Ägypten, Marokko und Großbritannien für den Tauĥid und für das Festhalten am Qur`an, an der Şunnah und an die Schule des wahren Islam zu rufen.

Neuntens: Er wurde zu zahlreichen Lehrveranstaltungen eingeladen. Einige davon hat er besucht, doch die meisten davon musste er leider absagen, da er sehr mit den wissenschaftlichen Studien beschäftigt war.

Zehntens: Er besuchte Kuwait und die Emirate und hat dort zahlreiche Vorträge gehalten. Er besuchte auch zahlreiche europäische Länder. Er traf dort die islamische Gemeinde und die muslimischen Studenten. Auch dort hielt er wieder zahlreiche Vorträge, der sehr wichtig waren.

Elftens: Der Scheich verfasste zahlreiche und äußerst bedeutende Werke, deren Anzahl die Hundert längst überschritten haben. Das meiste davon wurde auch in mehreren Sprachen übersetzt. Vieles seiner Werke erschienen in mehreren Auflagen. Seine bekanntesten Werke sind: „Irwa` al-Ĝalil fi Tachridj Aĥadith Manar aş-Şabil“, „Die Serie der authentischen Ĥadithe und einiges zu ihrer Lehre und ihrem Nutzen“ [5], „Die Serie der schwachen und erlogenen Ĥadithe und ihre negative Auswirkung in der islamischen Gemeinschaft“ [6], „Das Gebet des Propheten, beschrieben vom Anfang (Takbiir) bis zum Ende (Taşliim), als ob du es sehen würdest“ [7].

Zwölftens: Es wurde im Jahre 1419 n.H. (1999 n.Ch.) ein Ausschuss gegründet, der den internationalen Preis des Königs Fayşal für islamische Studien vergeben sollte. Der Titel dieses Preis lautete: „Wissenschaftlicher Fleiß, für das sich Einsetzen für die prophetischen Ĥadithe, im Hinblick auf das Bekräftigen, das Herausbringen und das Lehren dieser“. Diesen bekam Scheich Muĥammad Naşir ad-Din al-Albani, der die syrische Staatsangehörigkeit besaß. Damit ehrten sie seinen enormen Einsatz in den Diensten der Ĥadith-Wissenschaft

Das Lob der Gelehrten auf ihm:

Der ehrenwerte Scheich ’Abdul-’Aziz Ben Baz – möge Allah mit ihm gnädig sein – hat gesagt: „Noch nie sah ich in dieser neuen Zeit unter der Haut des Himmels solch einen Gelehrten bezüglich des Ĥadiths, wie den Gelehrten Muĥammad Naşir ad-Din al-Albani.“

Der ehrenwerte Scheich ’Abdul-’Aziz Ben Baz wurde bezüglich des Ĥadiths, „Wahrlich, Allah sendet für die Ummah zu Beginn jedes Jahrhunderts einen, der den Glauben für sie erneuert.“ [8] gefragt: Wer ist der Erneuerer [9] (Mudjadid) dieses Jahrhunderts? Er – möge Allah mit ihm gnädig sein – antwortete darauf: „Der Scheich Muĥammad Naşir ad-Din al-Albani ist nach meiner Auffassung der Erneuerer dieses Jahrhunderts und Allah weiß es besser!“

Der Gelehrte Imam Muĥammad Şaliĥ al-’Uthaymin hat gesagt: „Das, was ich über den Scheich durch meine persönlichen Begegnungen mit ihm in Erfahren bringen konnte – und diese waren eher selten – ist, dass er sehr darauf geachtet hat, mit der Şunnah zu arbeiten und die Neuerungen (Bida’) zu bekämpfen, obgleich diese in der islamischen Rechtslehre (al-’Aqidah) oder in den Taten vorzufinden waren. Das, was ich jedoch durch das Lesen seiner Bücher in Erfahrung bringen konnte war genau das, was ich von ihm gehalten habe. Er besaß wahrlich ein enormes Wissen im Bezug auf die Ĥadithe, sei es aus der Sicht der Erzählung oder Seitens des Fachwissens. Der erhabene Allah ließ viele Menschen von dem Nutzen tragen, was er geschrieben hat, sei es im Hinblick auf Wissen, auf Methodik oder der Orientierung zur Ĥadith-Wissenschaft. Das ist eine großartige Frucht für die Muslime, dafür sei Allah dank. Betrachtet man ihn außerdem aus der Sicht der wissenschaftlichen Erkenntnisse über die Ĥadithe, so war er in diesem Gebiet ausgezeichnet.“

Scheich ’Abdul-’Aziz al-Hudh hat über den Tafşir-Gelehrten, Muĥammad al-Amin asch-Schanqiti, gesagt: „Der Gelehrte asch-Schanqiti brachte dem Scheich al-Albani stets eine große Würdigung entgegen. Diese ging so weit, dass wenn er ihn sah und er gerade eine Sitzung hielt, er dieses unterbrochen hat, aufstand und ihn begrüßte. Dadurch zeigte er ihm seinen hochachtungsvollen Respekt.“

Scheich Muqbil al-Wadi’i hat gesagt: „Das, was ich glaube und womit ich Allah bitte ist, dass Scheich Muĥammad Naşir ad-Din al-Albani – möge Allah ihn beschützen – zu den Erneuerern gehört, über die der Prophet – möge Allah ihn loben und Heil schenken – gesagt hat: „Wahrlich, Allah sendet für die Ummah zu Beginn jedes Jahrhunderts einen, der den Glauben für sie erneuert.““

Das letzte Vermächtnis des Ĥadith-Gelehrten:

„Ich beauftrage hiermit meine Ehefrau, meine Kinder, meine Freunde und alle die mich mögen, dass wenn sie über meinen Tod erfahren sollten, dass sie für mich um Vergebung und Barmherzigkeit bei Allah bitten sollen und dass sie folgendes beachten sollen:

Erstens: Sie sollen über meinen Tod weder jammern, noch klagen (an-Niyaĥah), noch laut weinen.

Zweitens: Sie sollen sich mit meiner Beerdigung beeilen und nur diejenigen von meiner Verwandtschaft und von meinen Geschwistern benachrichtigen, die notwendig sind zu benachrichtigen, damit sie mich zu Recht machen können. Mein Nachbar und treuer Freund ’Izzat Chidr Abu ’Abdullah soll mich dann waschen und nur denjenigen für diese Tätigkeit zu Hilfe nehmen, den er allein möchte.

Drittens: Ich suche für mich das Grab aus, was (bei meinem Tod) am Nächsten liegt, damit nicht derjenige, der meine Leiche tragen muss, gezwungen ist mich in einem Auto transportieren zu müssen und somit dann diejenigen, die sich dem Trauergefolge angeschlossen haben, auch gezwungen sind in Autos zu fahren. Das Grab soll sich jedoch in einem alten Friedhof befinden, wo man mit größter Wahrscheinlichkeit davon ausgehen kann, dass dieses nicht ausgegraben wird.

Diejenigen, die sich in dem Land befinden, indem ich sterbe, sollen davon absehen meine Kinder zu benachrichtigen, die sich im Ausland befinden, bis ich begraben werde, damit die Emotionen nicht die Oberhand gewinnen und dies dann dazu führt, dass meine zeitnahe Beerdigung verschoben wird.

Ich bitte den erhabenen Allah darum, dass ich Ihn treffe und Er mir all meine Sünden, die ich vorausgeschickt und zurückgestellt habe, bereits vergeben hat.

Ich beauftrage euch außerdem damit, dass meine gesamte Bibliothek, sei es das, was davon gedruckt, aufgenommen oder handschriftlich niedergeschrieben (von mir oder von einem anderen) wurde, der Bibliothek der islamischen Universität von Medina ausgehändigt wird, da mich mit dieser Universität schöne Erinnerungen im Bezug auf den Ruf zum Qur`an und zur Şunnah auf der Methodik der rechtschaffenen Şalaf verbinden, als ich dort gelehrt habe.

Ich hoffe dabei vom erhabenen Allah, dass Er diejenigen davon Nutzen tragen lässt, die sich damit beschäftigen, so wie Er auch damals den Besitzer dieser Werke bei seinem Studium davon hat Nutzen tragen lassen. Und möge Er mich von ihnen alle, von ihrer Aufrichtigkeit und von ihrer Da`wah profitieren lassen.

“Mein Herr, sporne mich an, dankbar zu sein für Deine Gnade, die Du mir und meinen Eltern erwiesen hast, und (sporne mich an,) Rechtes zu wirken, das Dir Wohlgefallen mag. Und lass mir meine Nachkommenschaft rechtschaffen sein. Siehe, ich wende mich zu Dir, und ich bin einer der Gottergebenen.” [10]

27. Djumada al-Awal, 1410 n.H. (25. Dezember 1989 n.Ch.)“

Sein Tod:

Der Gelehrte al-Albani starb am Samstag, den 22. Djumada al-Achirah 1420 n.H. (2. Oktober 1999 n.Ch.). Er wurde nach dem ’Ischa`-Gebet beerdigt.

Seine Beerdigung ging sehr zügig voran und dies aus zweie Gründen:

Erstens: Man kam seiner Bitte nach und hat ihn schnellstmöglich begraben, so wie er es wollte.

Zweitens: In den Tagen, an denen der Scheich – möge Allah mit ihm gnädig sein – starb, herrschte eine unerträgliche Hitze. Man hat dann befürchtet, dass die Temperaturen noch weiter ansteigen werden und somit eine Verspätung der Beerdigung einen Schaden oder zumindest Unannehmlichkeiten für die Menschen mit sich bringen würde, die an der Beerdigung teilnehmen. Deshalb hat man sich mit seiner Beerdigung sehr beeilt.

Obwohl niemand über den Tod des Scheichs benachrichtigt worden ist, außer die ihm nah standen, damit diese die Beerdigung durchführen konnten und obwohl er nach seinem Tod zügig bestattet worden ist, erschienen tausende Menschen zu seinem Totengebet, da jeder, der über den Tod des Scheichs – möge Allah mit ihm gnädig sein – erfahren hat, dies sofort dem Nächsten erzählt hat,

______________________________________________

[1] Al-Ĥafith (ein Titel in den Qur`an- und Ĥadith-Wsenschaft) ist jemand, der hunderttausend Ĥadithe mit ihren jeweiligen Überlieferungsketten und die Ĥadith-Texte selbst auswendig gelernt hat.

[2] Taĥthir aş-Şadjid min Ittichath al-Qubur Maşadjid

[3] „Al-Ĥadith Ĥudjah Binafşih fi al-’Aqa`id wa l-Aĥkam“

[4] „Manzilat aş-Şunnah fi l-Işlam“

[5] „Şilşilat al-Aĥadith aş-Şaĥiĥah“

[6] „Şilşilat al-Aĥadith ad-Da’ifah wa l-Mawdu’ah wa Athariha aş-Şayi` fi l-Ummah”

[7] „Waşf Şalat an-Nabiy Mina t-Takbiir Ila t-Taşlim Ka`annaka Taraha“

[8] Abu Dawud

[9] nicht zu verwechseln mit einem Neuerer (Mubtadi’)

[10]Sure 46, al-Aĥqaf, Vers 15

GJENDJA E SHQIPERISE PARA ARDHJES SE OSMANEVE (APO HYRJES SE ISLAMIT PER DISA)

GJENDJA E SHQIPERISE PARA ARDHJES SE OSMANEVE (APO HYRJES SE ISLAMIT PER DISA)

Shkruan Abedin Rakipi

Gjate shekujve te 10-13 duke qene se tokat shqiptareishin nje nga pikat kyçe kryesore te perandorisevenedikase, Venediku kishte zhvilluar ne tokat shqiptare nje sistem mbrojtjeje imperiale. Ky sistem konsistonte ne mbrojtjen e pikave kyçe sic ishin mbyllja e kalimit te sllaveve te cilet vinin nga ZETA drejt Shkodres dhe Dyrrachion(durresit ) dhe per kete rolin kryesor mbrojtes e kishte keshtjella e Lissos(Alessio ose Lezha aktuale. Sipas Anne Comnéne Lezha kishte nje rol madhor mbulues ushtarak duke qene se ajo mbronte Shkodren dhe Durresin.Ne 1022 Papa Benedetto i 8te ja jep Raguzes te gjitha tokat shqiptare ne veri te Alessios(Lezhes) (1). Megjithate Lezha duke qene afer me Kroia( Krujen) nuk ngelet e izoluar. Ne 1082 Alexis Comnéne instalon trupat e tij ne sheshin Deabolis, ne luginen e Devollit(2) nga i cili mund te arriheshin liqenet e Maqedonise, dhe me tej zemra e perandorise. Belagrade(Berati) arrihej ndermjet Osumit, ndersa Gllavinica(Ballshi) ndermjet Drinos apo Vjoses. Por rolin determinant ne ekonomine e vendit e luan bregdeti shqiptar, i cili i pajisur me kala dhe keshtjella te shumta qe nga epoka Justiniane sherben si tranzit per tregtine transballkanike, dhe gjithashtu me keshtjellat e tij luan nje rol mbrojtes.

Ne keto shekuj perandoria Bizantine nuk interesohej fare per Shqiperine vecse per bregdetin i cili sic e thame luante rol shume te forte ndaj edhe Bizanti smund ta leshonte ate. Por duke qene se numri i kolonive greke ne sherbim te Bizantit ishin te pakta, megjithe perpjekjet qe beri Bizanti per instalimin e shumte te grekeve ne bregdetin shqiptar, Bizantit ju desh qe te hynte ne bashkepunim me indigjenet lokale qe ishin shqiptaret sepse nqs bregdeti shqiptar binte, atehere rruga ishte e hapur drejt Selanikut sic u vu re edhe ne sulmin normand te 1185(3).

Popullsia shqiptare jetonte ne kushte te mizershme duke qene se te gjitha pasurite natyrore te vendit merreshin dhe transportoheshin nga Venediku, Bizanti, dhe Raguza drejt porteve shqiptare dhe me pas shiteshin ne vende te tjera. Druri shqiptar ishte i mjafueshem per te mirembajtur te gjitha portet dhe anijet Bizantine ne bregdetin shqiptar por gjithashtu ai transportohej ne Itali dhe gjetke. Dritherat dhe cerealet ishin aq me bollek ne zonen e Vlores saqe ato i mjaftonin normandeve qe te ushqenin gjithe ushtrite e tyre(4).

Kryqezata e pare filloi dhe Robert de Flandre me ushtrite e veta pasi kaloi vendet sllave dhe erdhi ne Shqiperi tha : Me ne fund erdhem ne nje vend ku sdo te na mungoje asgje(5).

Fatkeqesisht qytetet shqiptare banoheshin dhe kontrolloheshin nga tregtare te huaj dhe disa kuislinga te rralle vendas te cilet kishin arritur nja fare aristokracie ku si princ i pare shqiptar autonom shqiptar ishte Progoni i cili luftoi shume per te arritur autonomine e tij duke qene se ai kishte presion konstant nga kolonite greke dhe zoterinjte bizantine qe kontrollonin ekonomine dhe situaten politike ne Shqiperi. Nje shembull konkret ishte familja Chryseloi e durresit e cila zoteronte nje pjese ne madhe tokash ne ate zone. Ata ishin me origjine bullgare dhe ishin helenizuar por ishin aleate me Car Samuelin dhe me armenianet dhe kalonin here here nen varesine e bullgareve dhe here nen ate te Bizantit sipas interesave te tyre strategjiko- ekonomike. Shembuj te tille te zoterve te tokave kishte me qindra mijera(6).

Pakenaqesia e popullsise vendase rritej dita dites dhe ishte duke arritur kulmin dhe kjo tregohet qarte kur ne 1185 Eustathe i Selanikut pranon hapur se ishin shqiptaret ata qe i lehtesuan marrjen e Durresit mbretit te Sicilise. Anne Comnéne shkruan se ne 1081 gjate sulmit normand ne Durres pjese me e madhe e kolonive tragtare ishin greke, venedikas dhe amalfitane.Luftrat Veneto-Bizantine te shekullit te 12 benin qe qyteti i durresit dhe shume qytete te tjera shqiptare te binin here ne duart e grekeve dhe here ne duart e italianeve duke marre parasysh faktin qe pas cdo beteje digjeshin shume vende dhe shqiptaret vendas merreshin si robe lufte nga te dyja palet. Keto luftra e varferuan edhe me shume popullsine vendase. Ne ate periudhe edhe Gjenova pergatiste nje nderhyrje ushtarake ne Shqiperi dhe duke pasur frike nga kjo gje Venediku pushtoi Durresin ne 1205. Edhe Piza ne ate periudhe kishte syte mbi trojet shqiptare dhe priste momentin e duhur per ti pushtuar ato.

Ne 1270 bregdeti shqiptar kalon nen varesine e mbretit te Napolit i cil ive taksa shume te larta gje qe çon ne largimin e venedikasve dhe raguzianeve nga Shqiperia e mesme duke sjelle ne kete menyre dekadencen e Durresit dhe qyteteve te tjera bregdetare. Raguza dhe venedikasit vershojne atehere drejt vendeve qe nuk kontrollohen nga Napoletanet sidomos me ne jug ku zoterimet i takonin Bizantit. Raguza exportonte prodhimet shqiptare drejt tregjeve sllave dhe per konsumimin e saj te brendshem ne Dalmaci ndersa Venediku drejt Italise. Autori francez Alain Ducellier ne librin e tij « SHQIPERIA NDERMJET BIZANTIT DHE VENEDIKUT » shkruan se prodhuesit lokale vuanin shume sepse ekonomia ishte e drejtuar nga kolonite e huaja dhe ishte kthyer ne nje skllaveri per vendasit qe punonin si skllever duke jetuar ne kushte shume primitive dhe shpesh neper tenda dhe shtepi te rrenuara pervec disa aristokrateve shqiptare neper qytete te cilet ishin kthyer ne kuislinga duke bashkepunuar ne skllaverine koloniale qe kishin impozuar Bizanti (me kolonet e tij greke) Venediku (me italianet) dhe Raguza me ushtrite e veta. Ne fillim te shekullit te 15 gjendja u keqesua me tej per shqiptaret duke qene se Venediku e rimorri Durresin ne 1392 dhe vazhdoi vjedhjen e prodhimeve shqiptare te cilet i sherbenin per te ushqyer Dalmacine nga Kotori deri ne Zadar(7).

Pas 1385 Venediku filloi ti jape nje rendesi kapitale Shqiperise duke qene se osmanet po afronin dhe Shqiperia ishte nje vend strategjik me keshtjellat e saj qe do ti sherbente si baze Venedikut kunder osmaneve. Megjithe sakrificat e princave lokale shqiptare per autonomi Venediku jo vetem si perkrahu ata por edhe i luftoi duke filluar qe ne 1385 dhe deri ne kohen e skenderbeut ku familje te forta shqiptare si Balshajt u luftuan ashper nga Venediku. Ndersa autori K. Jirecek ne Valona im Mitteralter, ( Illyrische-Albanisc he Forchungen ) thote se princat shqiptare i kerkuan ndihme princave Osmane kunder Venedikut. Ndersa Alain Ducellier e quan rolin e Venedikut shume negativ ne Shqiperi sepse fiskaliteti i ashper qe ata ushtrojne mbi shqiptaret dhe abuzimet e pamasa te funksionereve Venedikas ndaj agrikultoreve vendas çuan ne nje emigrim masiv dhe progresiv te shqiptareve ne shekullin e 15 deri ne ate pike sa Durresi qe ishte nje nder qytetet dhe portet me te fuqishme te ballkanit ne 1430 konsiderohet si « gati bosh dhe shume i varfer »(8).

Venediku dhe Raguza kishin lidhje te forta politike me disa princa shqiptare te cilet i mundesonin atyre perfitime te shumta ne kurriz te popullit shqiptar. Ne kete menyre princat qe ishin kuislinga pasuroheshin por edhe lejonin autoritetin e venedikut dhe raguzes mbi trojet shqiptare. Keta princa nuk e donin ardhjen e osmaneve ne trojet shqiptare se keshtu do te humbnin supremacine e tyre ekonomike dhe privilegjet qe kishin mbi popullaten e shtypur vendase. Keta princa ishin Topiajt , Muzakajt , Kastriotet , Arianitet, dhe Dukagjinet te cilet ishin aleate te nenshtruar te Venedikut dhe Raguzes kunder Osmaneve.

Ne 1461 atehere qe Valona eksporton sasi te medha dridhi drejt Raguzes(e cila pas dobesimit te Venedikut perparoi sidomos ne Vlore dhe Kanine), tregtaret dhe fshtaret rreth e qark vlores detyroheshin ne blinin drith ne More per te mbijetuar.Raguza ne ate periudhe megjithe prezencen osmane kishte nje koloni super te forte ne vlore dhe fakti i mesiperm tregon qarte se deri ne cfare pike e shfrytezonin ata popullsine lokale. Raguza kishte gjithashtu monopolin e kripes shqiptare e cila nga zona e vlores transportohej drejt Dalmacise duke marre parasysh faktin qe brigjet shqiptare ne detin Jon kishin nje sasi shume here me te larte kripe sesa Dalmacia. Pas viteve 1450 kur kripa e vlores filloi te mbaronte ose pakesohej Raguzianet e lane vloren dhe u drejtuan drejt brigjeve te Pulias ne Italine jugore. Raguza luajti edhe nje rol shume te forte ekonomik ne shitjen e sklleverve shqiptare ne fillim te shekullit te 15, te cilet merreshin ne trojet shqiptare per tu shitur ne Pulia dhe Marche, dhe kjo tregti vazhdoi per dekada me rralle dhe pse teorikisht qeveria e Raguzes ndalonte kete por fshehtas ajo e mbeshteste ate sepse ishte nje nder bizneset me fitimprurese te Raguzes(CF. Skllavet e shitur, « Ab Albanensi-bus », ne Himare, ne 1439 (arkivat historike te Dubrovnik). Keshtu trafiku i fshehte i sklleverve shqiptare organizohej ne fillim te shekullit te 15 nga princat sllave qe sundonin vloren si Mrksa Zarkovic. Ne kete menyre anije te mbushura ma skllever shqiptare zbarkonin ne portet e Ankones dhe Porto Recanati . Edhe ne vitet 1459 dhe 1466 trafikantet Raguziane ngarkonin anije te tera me skllever shqiptare. Ata i genjenin shqiptaret e varfer sidomos rreth fshatrave se do i punesonin ne Raguze dhe do i paguanin mire, por sapo arrinin ne brigjet italiane me ndihmen e miqve te tyre i kthenin ata ne skllever dhe i shisnin ata. Pas dobesimit te rende te qyteteve dhe trevave shqiptare disa rruge psh ajo qe lidhte Durresin me Sllavonine u zhduken dhe autori francez Alain Ducellier ne librin « Shqiperia ndermjet Bizantit dhe Venedikut » thote qe per kete turqit nuk duhen akuzuar sepse nuk e rrenuan ata bregdetin shqiptar por kolonizimi dhe shfrytezimi i paskrupullt i Venedikut, Bizantit , dhe Raguzes i bregdetit dhe trojeve shqiptare. Pas ardhjes se osmaneve ne Ballkan gjithmone sipas te njejtit autor rruge te tjera u gjalleruan si « VIA DE ZENTA » qe lidhte Lezhen me Shkodren dhe duke vazhduar drejt Vaut te Dejes lidhte Prizrenin me Shkupin, dhe shume rruge te reja u krijuan si ajo qe lidhte Vloren me Beratin dhe me pas vazhdonte drejt Sllavonise, Korces apo Kosturit, apo rruga e re qe lidhte Gjirokastren me Himaren, duke rikrijuar nje rol çeles te trojeve shqiptare te cilet ne kete menyre blinin edhe mallra ne Serbi apo Maqedoni dhe ja u shisnin te huajve te porte shqiptare tashme te kontrolluar nga osmanet. Ketu behet fjale per tregtaret dhe princat shqiptare te cilet nen tutelen osmane filluan nje biznes te vertete te mallrave vendase po edhe atyre qe vinin nga lindja me ish shfrytezuesit dhe shkelesit e tyre Bizantine, Venedikas, apo Raguziane nje rol te rendesishem per kete luajti Vlora e cila disa dekada me pare ishte ishte e dominuar nga cifute, sllave disa shqiptare por sidomos nga greke ku prezantuesi me i mire i tyre eshte doganieri Manoli Vissomati i njohur ne vitet 1417-1435, por kjo perberje njerezish ishte nje varg kolonish parazite te cilet i sherbenin politikes shtypese dhe shfrytezimit te vendit nga te huajt.

Ne menyre te pamohueshme gjendja ne shqiperi ndryshoi fale dominimit turk dhe « pax ottomana » te cilet duke larguar pushtuesit dhe shfrytezuesit e vjeter koloniale dhe duke gjetur te shqiptaret aleate besnike ne ballkan kunder venedikasve sidomos qe shqiptaret urrenin keta te fundit, krijoi per shqiptaret vendas nje situate shume te favorshme per zhvillimin e vendit dhe sidomos tregtise mes lindjes dhe perendimit. Pas marrjes se Vlores nga ushtrite osmane vlora u kthye ne nje qender tregtare liberale konform rregullave te shtetit osman duke u bere keshtu nje nder portet me te fuqishme te Ballkanit(9) .

Por Venediku dhe Raguza nuk hoqen dore nga trafiku i fshehte ne zonen e Vlores dhe sidomos Himares por shpesh here trafikantet sulmoheshin nga himariotet shqiptare qe jo ralle i bashkonin forcat e tyre me turqit per te sulmuar trafikantet( 10). Keto zhvillime detyruan osmanet qe te aktivonin popullsite vendase duke ju dhene atyre me shume liri dhe mundesi te krijimit te nje sistemi ekonomiko-ushtarak qe forconte te dyja palet osmanet dhe shqiptaret qe tashme po beheshin aleate te padiskutueshem te Ballkan kunder pushtimit dhe shfrytezimit Bizantino-Venediko- Raguzian dhe per kete nje rol te rendesishem luajti instalimi nga qeveria osmane e « SHERIATIT » apo kushtetutes islamike e cila hidhte poshte aristokracine duke mbrojtur nje vizion te barazise se njerezve dhe i afronte cdo individi mundesine e zhvillimit te lire dhe demokratik.

Referencat:

(1) Viti 1022 THALLOCZY SUFFLAY Acta et diplomata res Albaniae Mediae aetatis illustrantia, Vjene 1913/1918 tome 1 nr 60.

(1) Anne Comnéne Alexiade 5, 4, edicion, tome 2 f. 9.

(2) Eustathe i selanikut La espugniazione de Tessalonica

(3) Anne Comnéne Alexiade, 1, 14, tome 1 f. 53 (4) ID.,

4, 1 tome 1 f. 144

(5) N. ADONTZ Samueli, armeniani, mbreti i bullgareve ne studimet armeno-bizantine, Lizbone 1965, f. 395-403

(6) Alain Ducellier Shqiperia ndermjet Bizantit dhe Venedikut

(7) Archivi di stato , Venezia senato Mar. 1 f.4

(8) Alain Ducellier KAP 17 F. 62

(9) Lam. For. 39 f. 329-364 (1468)

(10) Lam. For. 11 f. 116v