Shkaqet e konvertimit të disa muslimanëve kosovarë

T’i marrim fëmijët e muslimanëve dhe t’i sjellim në vendet tona, kështu t’i ushqejmë me kulturën tonë, e pastaj t’i kthejmë në vendin e tyre.” (Nikson).

Shkaqet e konvertimit të disa muslimanëve kosovarë

Nikson, ish-kryetar i Amerikës, kur ishte pyetur se cili është problemi qe t’i largojmë muslimanet nga parimet islame, ai ishte përgjigjur: “Problemi thelbësor është Islami”. Dhe më pas kur u pyet se si të zgjidhet ky problem? Ai u përgjigj: “T’i marrim fëmijët e muslimanëve dhe t’i sjellim në vendet tona, kështu t’i ushqejmë me kulturën tonë, e pastaj t’i kthejmë në vendin e tyre”.

Pas luftës së fundit, gjendja ekonomike është shkatërruar dhe keqësuar në mënyrë drastike. Me mbarimin e luftës, të gjithë e dimë se Kosovës iu kishin mësy shumë organizata misionare krishtere. Ky është një fat që pret çdo vend të dalë nga lufta. Kështu kishte ndodhur edhe në Shqipëri pas rënies se komunizmit, po ashtu edhe në Bosnjë, Ruandë, e në shumë vende tjera të botës.

Nuk ka dyshim se skamja e tepërt të shpie në mosbesim. Njeriu doemos duhet kërkuar furnizimin (rizkun) që Allahu i Plotfuqishëm ka caktuar për të.

Për të arsyetuar realitetin e hidhur në Kosovë, në vazhdim po sjell rastin e konvertimit të një familje kosovare:

Rastin e fundit, i cili ndodhi në fshatin Dobrevë të Fushkosovës, se si një familje me përkatësi islame, pas incidentit të ndodhur, ku vajza e tyre ishte lënduar në kokë  dhe si rezultat kërkohej që sa më parë të operohej pas atij incidenti të vetshkaktuar, si rrjedhojë, familja nuk kishte pasur mundësi të shërojë vajzën, më pas kanë kërkuar ndihmë nga të gjitha shoqatat islame dhe nuk kanë gjetur asnjë përkrahje, ajo që të bënë të pikëllohesh është se, familja në fjalë ka kërkuar ndihmë nga kishat dhe më tutje kisha ka ndihmuar familjen në fjalë, mirëpo rezultatet qenë të tmerrshme, familja është konvertuar në krishterizëm.

Nuk dyshoj aspak se për të marrë diç nga të krishterët, apo pasuesit e feve tjera, padyshim se do të vënë disa kushte. E unë mendoj se prindi i kësaj vajze, si duket është lodhur nga kërkesat dhe ka vërejtur se si jomuslimanët u janë përgjigjur kërkesës së tij, prandaj, është pikëlluese kur për shkak të ndihmës financiare, është detyruar të konvertohet. Prandaj, kriza ekonomike ka bërë që shumë familje të konvertohen edhe për arsye të ndryshme, si f.v. marrjes së bursave, apo dhënies së nënshtetësive, ofrim pune jashtë vendlindjes, etj..

Jam thellësisht i bindur se raste të tilla ka edhe në vende tjera të Kosovës, siç është rasti i ndërtimit të shtëpive familjeve të prekura nga lufta, jetimëve, skamnorëve, pra, këtu kemi një rrezik të madh që i kanoset vëllezërve dhe motrave kosovare.

Të ndalemi pak në rastin e sipërpërmendur. A mos vallë kosovarët nuk kanë mundësi të ndihmojnë rastet e tilla? Apo thjesht, nuk dëshirojnë të dëgjojnë për raste të tilla. Të gjithë e dimë se në Kosovë ka njerëz të pasur, mirëpo faji kthehet tek ne, po, tek ne liderët, prijësit fetarë, imamët, që shumë pak punojmë në këtë drejtim. Nga ne kërkohet që t’i thërrasim në Islam, ngase njerëzit e fortë në këtë rast, padyshim që sjellin ndihmë dhe prosperitet për fenë e Allahut. A nuk lutej Pejgamberi alejhi selam, që Umeri të kalojë në Islam? Ai ishte njeri që të gjithë i kishin frikën. Në mesin e shokëve të Pejgamberit alejhi selam, kishte edhe njerëz shumë të pasur, të cilët ndihmonin fenë e Allahut vazhdimisht. Dikush mund të thotë se a ky qenka qëllimi i Islamit; t’i ftojmë njerëzit dhe më pas, nga ta të përfitojmë? Jo, nuk është ashtu, mirëpo Allahu xh.sh. ka porositur që thirrja të mos veçohet vetëm ndaj atyre që rregullisht falen në xhami, pasi që ata veç kanë kuptuar fenë dhe nuk duhet të kemi aq frikë rreth Islamit të tyre. Me ketë dua të them që kornizat thirrjes (da’vetit) duhet të marrin përmasa edhe me të gjëra; të mos përkufizohemi vetëm brenda mureve të xhamisë, të dalim edhe ne dhe të vizitojmë familjet, të cilat nuk kanë fare njohuri se nga hyhet në xhami. Mos të mjaftohemi vetëm me një ligjëratë të së premtes, por të punojmë ashtu siç punojnë edhe misionarët e krishterë ditë e natë. Mos të arsyetohemi se fondet e tyre janë të majme, ndërsa ne nuk kemi bukë për të ngrëne. Edhe në Kosovë u derdhën shumë fonde, por shumë shpejt u keqmenaxhuan dhe si rrjedhojë, sot në vendin tonë shoqatat islame mund t’i numërosh në gishta. Më vonë do të përmendim numrin e shoqatave krishtere dhe atyre protestante.

A ka ndonjë rrezik për kosovarët nga shoqatat krishtere-protestan te në Kosovë?

Një karakteristikë tjetër e gjendjes së besimeve fetare ndër kosovarët e sotëm, është edhe fakti se shqiptarët ende nuk e kanë fenë si objekt të parë të diskutimeve të tyre të përditshme me njëri-tjetrin. Kam dëgjuar shumë vëllezër besimtarë kosovarë duke thënë se, nga këto shoqata nuk ka fare rrezik, ata mendimin e tyre e mbështesin në atë se, shoqatat janë numër i vogël, nuk kanë pasues të shumtë. Ndërsa, për sa i përket mendimit tim si hulumtues i këtij punimi, mund të them se, rreziqet janë shumë të mëdha. Këtë e them duke u bazuar në fakte dhe argumente bindëse se, shumë nga shoqatat prezente në Kosovë mësojnë fëmijët kosovarë, ushqejnë ata me ide e trillime të ndryshme. Kush  mund të zbulojë këtë dukuri, kur prindërit e tyre nuk kanë njohuri të mjaftueshme ndaj Islamit apo feve tjera, apo thënë më mirë, nuk posedojnë fare njohuri. Ata duke parë se fëmija i tyre po mëson gjuhën angleze në kurset e tyre, është avancuar në përdorimin e kompjuterit, participon në shumë gara dhe ekskursione, me këtë ata edhe krenohen. Andaj, misionarët, të nderuar lexues dhe dashamirë të dijes, nuk mendojnë sikur ne. Është e vërtetë se nuk kanë asnjë të vërtetë mbi atë që thërrasin, mirëpo, si gjithherë, me metodat e tyre profesionale, mënyrën e të vepruarit me masën, punën dhe aktivitetet e tyre të pandërprera, ka bërë që vëllezërit dhe motrat tona muslimane, t’i ulin pranë tyre, t’u shpjegojnë rreth besimit të tyre të kotë, e sa për fillim, kjo është më se e mjaftueshme për misionin e tyre. Mos të harrojmë se aktivitetet e tyre nuk kanë të ndalur.

Për ta vërtetuar këtë, do përmendi rastin në vazhdim;

Gjatë takimit tim me një koleg në Prishtinë, bisedonim rreth problemeve dhe vështirësitë që muslimanët po ballafaqohen kohëve të fundit; rreth punës se imamëve, se sa janë duke punuar në drejtim të thirrjes (da’vetit). Gjatë kësaj bisede, ai me rrëfeu se një numër i kosovarëve, tashmë ka pranuar edhe budizmin, hinduizmin, etj..

Shtrohet pyetja se si ndodhi kjo? Nuk ka dyshim se ndërkombëtarët nuk kryejnë vetëm detyrat e tyre administrative, ata gëzohen kur dikush t’i kushtojë vëmendje normave dhe mësimeve të Budës. Ky qe një rast, ndërsa rasti tjetër ka të bëjë me aktivitetet e “Shtëpia e Popullit të Zotit”. Betohem në Allahun se sa shumë kishin ndikuar misionarët në mendjet e të rinjve kosovarë. Qesh ftuar për një sillë (drekë) në lagjen “Bregu i Diellit”, ndërsa po bisedoja me një të afërme, për të cilën nuk kisha dyshuar se ajo ndjek mësimet te “Shtëpia e Popullit të Zotit”, kur e pyeta se, çfarë të shtyn të mësosh në këtë vend? Ajo u përgjigj: “..Ata na shpjegojnë fenë bukur mirë, na mësojnë gjuhën angleze, përdorimin e kompjuterëve, kemi sallën ku në të shikojmë filmin e Jezuit dhe ngjarje të ndryshme, po ashtu organizohen ekskursione për në vende të ndryshme të Kosovës, aty nuk na ndajnë fare, dëfrehemi, pimë ç’të duam, na japin dhurata…”.

Dëgjuat rrëfimin e kësaj vajze, e cila rrjedh nga një familje muslimane, pra, së pari largim total nga feja jonë e pastër, pastaj disa njohuri mbi krishterimin, e më pas fillojnë dëfrimet, emancipimet, shkatërrimet e të rinjve, liria e tepruar. A mos vallë këto na qenkan plane pa plane, siç thonë edhe anglezët “no plan good plan”, ku më së miri do ishte përshtatur në gjuhën shqipe; plan pa plan. Po, ata ftojnë vëllezërit tanë në krishterim, apo fe tjera, mirëpo, nuk posedojnë ndonjë plan të shkruar për t’i treguar kosovarëve se ne nuk kemi fe, sikur duan të thonë se, qëllimi i ardhjes sonë në këtë vend është që t’u largojmë nga feja dhe traditat e juaja, kemi ardhur që t’u nxjerrim nga Islami.

Po, kështu është se si mund të ftojë dikush në një fe të pa bazë. Në mënyrë që lexuesi ta ketë të qartë se çfarë është misioni i misionarëve, do e argumentoj këtë, duke sjell në vazhdim mesazhin e kryetarit të organizatave misionare krishtere “Samuel Cimeri”. Ja se ç’thotë z.Samueli:

“Detyra e juaj kryesore është që muslimanin ta nxirrni prej Islamit, kështu që ai të bëhet krijesë pa kurrfarë lidhje me Allahun, e me ketë njëkohësisht edhe pa kurrfarë lidhje me ahlakun (moralin). Me këtë veprim tuajin, ju do të jeni paraprijës të kolonializmit në vendet islame. Ju e keni përgatitur tërë intelektin në ato vende që ta pranojë ecurinë drejt rrugës që e keni hartuar, e ajo është nxjerrja e muslimanëve prej Islamit. Ju e keni edukuar rininë, e cila nuk e njeh lidhjen me Allahun dhe as që dëshiron ta njohë. Në këtë mënyrë ka ardhur gjenerata islame, ashtu siç e dëshiron kolonializmi, të cilën nuk e interesojnë gjërat më të rëndësishme. Gjeneratë, e cila dëshiron rehatinë dhe përtacinë dhe që orvatet në çdo mënyrë t’i kënaqë pasionet e veta, kështu që pasionet e liga janë bërë qëllim i jetës se tyre. Po që se mëson, mëson që t’i kënaqë pasionet, po që se grumbullon pasuri, e grumbullon për shkak të pasioneve, po që se themelon qendra të rëndësishme, i themelon për shkak të pasioneve. Ajo çdo gjë e flijon në rrugën e realizimit të pasioneve”.[1]

Si veprojnë misionarët e krishterë nëpër vende të ndryshme të botës?

Dijetari Ahmed Didat Allahu e mëshiroftë, flet rreth misionarëve, e veçmas mbi Dëshmitarët e Jehovait (The Jehovah’s Witnesses). Duke shpjeguar realitetin dhe ecurinë e themelimit dhe zhvillimit të tyre, thotë:“Dëshmitarët e Jehovait, një fraksion prej fraksioneve krishtere, e cila që themeluar në Shtetet e Bashkuara të Amerikës para 100 vjetëve. Me punët e tyre të palodhshme, kanë arritur që këtë fraksion të tyre ta zgjerojnë më së shumti jashtë vendit të tyre. Ky grup tashmë hynë në rendin e dytë të lëvizjeve më të mëdha krishtere në vendin e Nigerisë, vend ky islam”.[2]

Ai vazhdon së përshkruari gjendjen e vendeve tjera islame, ja se ç’thotë rreth misionarëve në Indonezi, vendi më i madh në botë për nga numri i muslimanëve:

“…Në Indonezi, vend ky me popullsinë më të madhe muslimane në botë, hasim në një numër jashtëzakonisht të madh të misionarëve, ata numërojnë më shumë se gjashtë mijë misionarë, të cilët thërrasin njerëzit në besimin e tyre; punojnë rregullisht (full-time), dhe ajo që të mahnit është se, këta nuk janë fare priftërinj, pastorë e as shërbyes të lidhur me kishën, në fakt, ata janë thirrës, të cilët përhapin fenë e tyre…. Vërtet thirrësit në fjalë, komunikues të krishterimit, posedojnë aeroporte të veçanta për aeroplanët e tyre specialë. Vlen të ceket se numri i këtyre aeroplanëve kalon shifrën e aeroplanëve të Qeverisë Indoneziane. Ata gjithashtu posedojnë anije të tyre, në mënyrë që të arrijnë edhe në ishujt e tjerë të Indonezisë, pasi që Indonezia ka më shumë se 2000  ishuj dhe vështirë është për të arritur në ato treva…”.[3]

Këto ishin disa të dhëna mbi suksesin dhe guximin e misionarëve krishterë, të cilët kanë marrë rrugën drejt vendeve islame, e çfarë të themi për vendet tona, veçmas Kosovë, Shqipëri dhe Maqedoni? A mund të krahasohemi me Nigerinë apo Indonezinë, ku numri i shkollave islame, universiteteve dhe dijetarëve është jashtëzakonisht i madh në krahasim me vendet tona. Edhe në këto vende, ka shumë të varfër, prandaj, kanë gjetur vendet e volitshme për t’i konvertuar muslimanët në fenë e tyre. Ja se ç’thotë kolegu im nga Indonezia:

“Në Indonezi ka shumë ndarje dhe përçarje në mes muslimanëve. Kemi dy Bashkësi Islame, kur të vjen Ramazani, disa fillojnë agjërimin më herët, e disa më vonë, kështu ndodh edhe me festën e Bajramit. Indonezinë e ka kapluar korrupsioni dhe varfëria e skajshme. Kemi vetëm dy shtresa të njerëzve; shumë të pasur dhe jashtëzakonisht të varfër. Misionarët u janë drejtuar të varfërve, pasi që të pasurit nuk kanë nevojë për shtëpi, apo bursa të ofruara nga të krishterët. Misionarët asnjëherë nuk ankohen në misionin e tyre; ndërtojnë spitale, shtëpi, mjekojnë të sëmurit, shkollojnë fëmijët muslimanë duke u ofruar bursa, ndërsa prijësit muslimanë ende merren me gjëra të kota”.[4]

Të kthehemi përsëri në Kosovë. Shumë nga këto shoqata jo që nuk janë mbyllur, ato veç janë avancuar edhe më shumë, njëherazi, kanë fituar një eksperiencë që vlen për t’u theksuar. Kanë studiuar popullin tonë, mentalitetin dhe sëmundjet e tyre bukur mirë. Vërtët se këto janë disa nga elementet bazë për thirrësin e suksesshëm? Ata nuk janë duke luftuar se si të mbarojmë fakultetin, apo magjistraturë n për një zyrë, apo për një pagë mujore, siç ndodh me imamët dhe intelektualët muslimanë, të cilët mendojnë se Islami duhet studiuar në mënyrë që të mbesim gjallë nga ai, në fakt, ky është një gabim shumë i madh dhe nuk ka dyshim se për këtë do të japim përgjegjësi para Allahut të Madhërishëm.

Sa është punuar në ndërtimin e objekteve fetare në Kosovë?

Bazuar në të dhënat e Bashkësisë Islame të Kosovës, Kosovës gjatë luftës se fundit i janë shkatërruar më shumë se 200 xhami, duke mos kursyer këtu as Këshillin e Bashkësisë Islame, arkivin e saj të çmueshme dhe librarinë. Po, këto ishin dëmet që i shkaktuan popullit tonë, jo vetëm BIK-ut, por të gjithë kosovarëve, të cilët veten e quajnë muslimanë. A t’i hedhim një vështrim se sa prej kishave janë rindërtuar e ndërtuar në Kosovën e pas luftës. Përderisa në Kosovë kemi nevojë të madhe për ndërtimin e xhamive në mënyrë që t’i dalim në ndihmë kërkesave të muslimanëve në kryerjen e obligimeve dhe aktiviteteve fetare, aty shohim një kahje të kundërt të ndërtimit të objekteve joislame, statujave, shpenzimit të parave pa masë, e gjithë kjo ndodh vetëm për t’i dhënë Kosovës një pamje krishtere dhe për ta zhveshur atë nga Islami.

Në Kosovën tonë të korruptuar, është ndërtuar një numër jashtëzakonisht i madh i statujave, siç është përmendorja e Gjergj Kastriot Skënderbeut, ku në vend që të ndërtohej xhamia, e cila u rrënua gjatë sistemit komunist, aty u soll “një kali i madh dhe një i vogël” që kurrë nuk kishte ekzistuar. Ja se si mendojnë largpamësit, të sjellin përmendoren e Gjergjit, që po që se flitet rreth xhamisë së “Junus Efendi”, të thonë: Si mund të ketë qenë xhami atypari, pranë përmendores së Skënderbeut?! Më poshtë po e sjellim edhe fotografinë e xhamisë, e cila ishte afër postës, apo thënë më mirë, në vendndodhjen e Teatrit Kombëtar.

Xhamia “Junus Efendi” e njohur edhe me emrin xhamia e Llokaçit, e ndërtuar në vitin 1551 dhe e rrënuar nga regjimi komunist në vitin 1954.

Të ndalemi pak të xhamia, e më pas te Gjergji, përse vetëm në ato vende që ka frymuar Islami, të sillet diçka që nuk kishte ekzistuar kurrë, a nuk është ky një trillim për gjeneratat e ardhme? Mendojmë se historia thuret me gënjeshtra e armiqësi. Kjo ndodh vetëm tek ne shqiptarët.

Vlen të theksohet se shpërdorim të parave kemi edhe në ndërtimin e ca përmendoreve të “Nënë Terezës” si në Kosovë po ashtu edhe në Shqipëri, qe besa, disa tradhtarë, të cilët vetën e quajnë atdhetarë, dëshirojnë që këtë figurë ta vejnë edhe në kartën e identitetit. Kjo tregon mirë se në trojet shqiptare, tashmë dominon vetëm misionarizmi. Nëse edhe me këtë nuk bindemi, atëherë çfarë mendoni për ndërtimin e Katedrales në Prishtinë? Të rrënohet shkolla e të ndërtohet katedralja.. .! A nuk është ky një akt që dëshmon rivazhdimin e kryqëzatave? Çfarë do të kishte ndodhur sikur të prishej Gjimnazi afër xhamisë së madhe dhe aty të ndërtohej një qendër islame? A do të kishte ndonjë reagim nga liderët, dhe populli ynë i ngratë që nuk sheh aspak se kujt po i japin votën?

Pas luftës, në Kosovë ndërtoheshin xhami të shumta, pasi që ishte nevojë e madhe për to, dëgjoja shumë të flitej e përflitej se, përse gjithë këto xhami? Përse nuk ndërtohen shkolla e më pas xhami? Ku janë këta ngatërrestarë? Përse nuk flasin? Përse nuk ngrehin zërat e tyre, e të thonë, së pari shkolla, spitale, e më pas katedrale??! !

Të nderuar lexues, këtu nuk vjen në shprehje të flasim se nga buxheti i Kosovës të jetë ndërtuar ndonjë xhami, apo të jetë blerë ndonjë poç elektrik për xhamitë e këtij populli. Përse na duhet ndërtimi i statujave, përmendoreve, kishave, katedraleve? Kush fshihet pas këtyre iniciativave? A nuk është kjo një prekje e parisë sonë nga dora e misionarëve, apo mos ndoshta dhe nga mesi i tyre kemi misionarë, por të fshehur me emra të tjerë? Vërtët se në këtë nuk ka farë dyshimi? Misionarët nuk janë të pashkolluar, ata posedojnë njohuri të shumta mbi religjionet, vendet, historinë e popujve të ndryshëm; prej tyre kemi ushtarë, gazetarë, liderë, administratorë , që kohen e tyre të lirë nuk e kalojnë kot, por japin mundin e tyre maksimal drejt thirrjes në besimin e tyre.

Organizatat krishtere në Kosovë

Në vazhdim do të cekim disa nga organizatat krishtere duke sjellë edhe adresat e tyre elektronike, vendndodhjen dhe numrat e telefonit.[5]

1. Italian Consortium of Solidarity, Marco Bruccoleri, Nëna Terezë 32/8, Prishtina, 038-223002,kosovopz@libero. it This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

2. The American Jewish Joint Distribution Committee, Eli Eliezri, Luan Haradinaj 15/2, Pristina, 038-224194,eliezri@ipko. net This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

3. CARITAS Switzerland, Jehona Rekathati, Rr. Lekë Dukagjini, nr. 1, Prizren, 029-44739, caritas@yu.caritas. ch This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it ; prishtina@yu. caritas.ch This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

4. Catholic Relief Services, Lee Norrgard, Rr. Dukagjini (Aktashi) II No.39A, Prishtinë, 038-249602, 038-249744, 044-500695, lnorrgard@crskosovo .orgThis e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

5. Aid for Aid, Rupert Douglas –Batës, 19 Nëntori, Hyrja e 7, nr.4, Prishtinë, ++381-38-545454 evening,aidforaid@aol. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

6. Norwegian Church Aid, Anne Caroline Tveoy, Rr.Fehmi Agani Nr.18, Prishtinë, 038- 244744, anne.caroline. tveoy@nca. no This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

7. Youth With a Mission, Mathew Piercey//Eric Baker, 101 Qafa C7, Prishtinë, 038-49400, mattpiercey@ yahoo.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

8. Caritas Italiana, Luigi Biondi, St.Rexhep Bislimi – Catholic Church, Ferizaj/Gjilan, 0290-28110, 044-500539,caritasit.kosovo@ caritasitaliana. it This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

9. International Catholic Migration Commission, Conan E.Peisen, Novi Pazar nr. 48, Prishtinë, 038-244313, 038-244314, icmc-kosovo@ icmc.net This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

10. The Catholic Organization For Relief And Development, Zana Haxhiavdyli, R. Mazllom Lakuci 42, Gjakovë/Peja, 0390-28427, 0390-21743,cordaidkosovo@ yahoo.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

11. Red Crescent Of Emirate, Ahmed-Hussein Abouelnaga Salem, Mic Sokoli Lex. Market Building, Vushtrri/ Mitrovica, 028–70082.

12. Christian Aid, Lina  G.  Cosico, Rruga: Abdullah Bugari, Rahovec/Prizren, 029-77917, 044-120080,caidkosovo@yahoo. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

13. Dan Church Aid, Derek Frost, Fsh.Korenicë, Gjakovë/Peja, 044-237319, dca@ipko.org This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it , rickfrost_cdn@ yahoo.ca This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

14. Caritas France, Secours Catholique, Alexis Adam, Rr.Tirana Nr.101, Mitrovicë, 028-30250, caritas_mitro@ hotmal.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

15. Christian Children’s Fund, Inc., Sergei Tsyganov, Zenel Salihu No. 28, Pristina, 038-248979, 044-502144,ccfkosova@hotmail. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it , theamarisa@yahoo. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

16. The International Mission Board Of The Southern Baptist Convention, Donna Robinson, Rr. Prizrenit  No 1, Prishtinë/038 / 555-899,donna@webbox. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

17. Caritas Austria, Thomas Preindl, Cultural Building in Istog, Peja, 00873-761-61- 8692, ca-istok@yahoo. comThis e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

18. Caritas Secours International / International Hulpbetoon – Belgium, Bruno Vermeylen, 24 JNA Street, /Leposaviq, Mitrovica, 028-84179, csidevro@eunet. yu This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

19. Caritas Czech Republic, Ladislav Muller, Rruga: Regjep (sh) Djakovica, Trajko Peric No 7, Gjilan, koscacz@usa. net This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

20. Caritas Polska – Humanitarian Organization of the Polish Episcopate Conference, Hubert-Andrezej Matusiewicz, White Eagle Camp base and the Polish KFOR, Kaçanik, Gjilan.

21. Centro Laici Italiani per le Mission, Stefano Frasca, Rr.UCK-Bankos kati I III, zyra 43, Gjakovë, Peja, 0390-21484, 044-134168.

22. Bashkësia e Ungjillit, Jeffrey L.Geaslen, !4 Qershori Nr.19, Gjakovë, Peja, 0390-29516, 044-128676,jgeaslen@hotmail. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

23. Pax Christi Vlaanderen, Nehari Sharri, Saraqëve19, Prizren, 044-190773, paxchristi_kos@ hotmail.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

24. Fondacioni Vepra e Bashkimit të Vëllezërve të Krishterë të Shqipërisë, Adrian Alia & Bafti Hoxha, Rrasat e Koshares 28, Prizren, 029-24389.

25. Mission East Trust, James Hendry Still, Mbretëresha Teutë, Mitrovicë, 028-39580, 044-176317,Jimmet22@hotmail. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

26. Voice of Roma, Isak Skenderi, Laplje Selo BB., Prishtinë, 063-8771958, isak_Skenderi@ hotmail.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it , trinroma@pacbell. netThis e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

27. European Christian Mission, Gani Smolica, Zija Prishtina no. 40, Prishtinë, 038-554558, gsmolica@yahoo. co.uk This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

28. Fondacioni “Nxënësit e Jezusit”, Valerie Kroeker, Rr.Nënë Tereza Nr:10, Gjakovë/Peja, 0390-20273, 044-188303, valkroker@yahoo. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

29. Qendra e Krishterë Shqiptare, Julian Shtëmbari, Dardania 1/334/3, Pejë, 039–29339, qkshkosov@yahoo. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

30. Biblische Glaubens Gemeinde, Dr.Hans Baur / Selman Zenuni, Rr.Fehmi Agani nr.6, Gjakovë/Peja, 0390-21862, 044-154542, drhbaur@yahoo. comThis e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

31. Aksioni i  Dashurisë/Love in Action, Justine Horsfall, Qyteza Pejton 2/A, Prishtinë/ 038-248645, 044-126446,justine@aimoffice. org This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

32. Messiah Evangelical Fellowship, Femi Cakolli, Nazim Gafurri st. No.76/A, Prishtinë, 038-39 405, 063-8013960, messiahchurch@ hotmail.com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

33. Kosova Humanitarian and Charitable Society – Mother Theresa, Don Lush Gjergji, Agim Ramadani p.n. Pristina, 038-249864, ntë reze@yahoo.comThis e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

34. Shoqata Protestante “Bashkësia e Jezusit”, Bukurije Nikçi, Emin Duraku nr.27, Pejë, 039–32349, 044-138404, Bukurija@yahoo. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

35. Caritas of the Catholic Church in Pristina, Nosh Gjolaj and Smila Paulina Micakaj, Karposhi str. No. 41, Prishtina, 038/ 545 536, caritas@hotmail. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

36. Caritas of the Catholic Church in Bec, Kole Thaqi and Gjergj Malota, Bec village No.59, Gjakovë/Peja, 044-122796, 044-139601.

37. Kosovar Catholic Church Caritas, Don Albert Krista, Kisha Katolike,  rruga e Gjilanit P.N., Ferizaj/ Gjilan, 0290-21962, 0290-20041, 044-120302,caritasko@hotmail. com This e-mail address is being protected from spambots. You need JavaScript enabled to view it .

Organizatat krishtere protestante në Kosovë

-Mark Edwards/Organizatio n: CrossWorld/Home country: USA.

-Mark and Celestë Yocom/Organization: Calvary Chapel/Home Country USA.

-Pastor Bukurije Nikqi/Church: Fellowship of Jesus/Pejë-Istog, Kosova.

-Jeff and Linda McLaughlin/Organiza tion: Fullness of Time Ministries/Home Country: USA.

-Matthew and Rachael Piercey/Organizatio n: Youth With A Mission/ Home country: USA.

-Jeff and Deb Diehl/Organization: CrossWorld/Home country: USA.

-Dave Lowrance, Missions Tëam Leader/ Richfield Community Church, Yorba Linda, Ca/ Home country: USA.

-Seongmin Lee/ Abudant Life Church, Prishtinë/ Home country: South Korea.

-Yeonhee Kim/Abundant Life Church, Prishtinë/Home country: South Korea.

-Irun Park/Abundant Life Church/ Home country: South Korea.

-Joshua Miekley/ “Vepra e Bashkimit të Vellezerve të Krishtëre të Shqiperise”

-Foundation/ Home country: USA.

-Pastor Driton Gashi/ Etërnity Church/Gjakova, Kosova.

-Pastro Astrit Morina/Etërnity Church/Gjakova, Kosova.

-Don and Marti Denham/Organization : Lift Kosova/Home country: USA.

-Gary and Michele Gallina/ Organization: Assemblies of God/Home Country: USA.

-Ransom and Linda Pyle/Organization: International Tëams/Home country: USA.

-Matt and Judy Krebs/Organization: Eastërn Mennonitë Missions/Home country: USA.

-David Thomas/ Organization: Pioneers/Home country: USA.

-Mark and Mary Orfila/Organization : Assemblies of God/Home country: USA.

-Steve Davis/Organization: Association of International Missions/Home country: UK.

-Steve Frey/Organization: Assemblies of God/Home country: USA.

-Donna Robinson/Organizati on: International Mission Board/Home country: USA.

-Pastor Imir Gashi/Church of the Nazarene/Prishtinë , Kosovë.

-Jeff and Diane Geaslen/Organizatio n: Apostolic Tëam Ministries/Home country: USA.

-John and Ruth Chesnut/Organizatio n: Christian Church-Churches of Christ/Home country: USA.

-Mark Brinkman/Organizati on: Christian and Missionary Alliance/Home country: USA.

-Gregor Menga/Organization: Frontiers/Home country: Albania.

-Altin Zefi/Organization: Campus Crusade for Christ/Home country: Albania.

-Robin & Mirjana Essex/ Organization: Elim New Life Foundation/Home countries: UK and Albania.

-Jason Stryd/Organization: Horizons International/ Home country: USA.

-Pastor Driton Krasniqi/Fellowship of the Lord’s People/Prishtinë , Kosova.

-Pastor Artur Krasniqi/Fellowship of the Lord’s People/Prishtine, Kosova.

-David and Kristian Dyer/Organization: Operation Mobilization/ Home countries: Australia and Norway.

-Dr. Hans Baur/ Organization: Bashkësia e Besimit Biblik/Home country: Germany.

-William Prime/Organization: Global Neighbors, Inc./Home country: Canada.

-Brad and Abigail Byrd/Organization: Radstock/Home country: USA and UK.

-Primrose Leahy/Organization: European Christian Mission International/ Home country: Republic of Ireland.

-Ernie and Suzy Penner/Organization :Greatër Europe Mission/Home country: Canada and USA.

Konkluzion

Pas gjithë asaj që u cek më lart, mund të them se misionarët në Ballkan nuk kanë të ndalur, ata tashmë kanë rregulluar edhe hartat dhe skemat e tyre për të vazhduar aktivitetet e tyre të mëtutjeshme, prandaj mos të harrojmë se armiqtë e Islamit kurdisin dhe planifikojnë komplote të ndryshme kundër muslimanëve. Ajo që neve na duhet tash, është përgatitja jonë që atyre t’u kundërvihemi me të gjitha mundësitë që kemi. Nuk duhet qëndruar duarkryq kur shohim aktivitetet e tyre, por jemi të porositur që të punojmë edhe ne, e kur dihet se shumica prej tyre janë të huaj dhe në vendin tonë korrin suksese, prandaj duhet të punojmë me të rinjtë dhe të rejat tona, pasi që ajo është e ardhmja e Kosovës. Për të arritur sukses në këtë drejtim dhe për t’i dal në ndihmë popullit tonë drejt ruajtjes së besimit të pastër, këshilloj vetën dhe të tjerët që t’i përmbushim pikat në vazhdim:

-T’i edukojmë të rinjtë me edukatë të shëndoshë islame duke punuar vazhdimisht.

-Ta ndjekim Islamin në të gjitha aspektet e jetës, kur e them këtë, kam për qëllim që çdo punë, këshillë, veprim, sugjerim, të jetë i bazuar në Librin e Allahut dhe Traditën e Pejgamberit alejhi selam.

-Imamët dhe ligjëruesit të shpërndajnë ligjëratat e tyre javore pjesëmarrësve në xhami, kjo mund të realizohet duke e përmbledh ligjëratën në një letër të formatit A4 dhe t’u jepet çdo besimtari që ka prezantuar në xhami, e ai do t’ia dërgojë familjes më tutje; “Çdo gjë e shkruar mbetet, ajo që nuk është shkruar nuk ka ekzistuar”.

-Të bashkëpunojmë me xhematin; të njihemi me hallet dhe dertet e tyre, të jemi sa më afër tyre, ngase për të qenë i suksesshëm, nga hoxha, lideri, prijësi, kërkohet që të njihet me rrethin dhe ambientin ku ai ligjëron. Kjo ishte metoda e të Dërguarit të fundit, Muhammedit alejhi selam.

-Të vizitohemi me ata që prezantojnë në xhami në përgjithësi, ndërsa me familjet që ndalojnë fëmijët e tyre nga të shkuarit në xhami, t’i vizitojmë më shpesh, pasi që neve na duhet rinia, ajo është materiali ndërtimor i Kosovës së re, për arsye se lehtë e kemi t’i edukojmë mendjet e shëndosha, mendjet e paprekura nga ideologjitë dhe rrymat devijuese.

-Të përgatitemi për të flijuar çdo gjë; jemi të obliguar të ndajmë një pjesë të kohës, mundit dhe pasurisë për t’u ndihmuar vëllezërve tanë muslimanë, e kjo duhet që së pari të praktikohet nga imamët. Nuk është asgjë që një herë në vit, një prijës fetar të mbledh banorët e fshatit apo lagjes dhe t’u ligjëroj një temë që ka të bëjë me bashkimin dhe vëllazërimin, e me pas t’u kthejë një ushqim modest. Kjo shumë pak realizohet në vendin tonë, apo ndoshta fare nuk mendojnë për të, e cila do të bënte shumë ndryshime në shoqëri. Po që se e praktikojmë një herë në muaj, çfarë do të ishin rezultatet? Në vazhdim do të sjell vetëm një shembull të ish-ministrit të Arsimit të Bruneit: Pehin Aziz, ish-ministër i Arsimit të Bruneit, gjashtëmbëdhjetë vjet radhazi, në shtëpinë e tij, kishte punësuar një imam, dhe dy herë në javë, të enjten dhe të dielën, në shtëpinë e tij falej namazi i sabahut me xhemat, pas namazit ligjëronte imami nga Malajzia, një dijetar shumë i njohur, më pas familja e ministrit shtronte ushqim për të gjithë mysafirët. Dyert e kësaj shtëpie kanë qenë të hapura për çdo banor, i huaj qe ai apo vendas. Kam pasur rastin që të shkoj disa herë me kolegët e mi kosovarë dhe të tjerë. Ajo që vërtet të bënte për t’u mahnitur ishte mikpritja e tij dhe interesimi për mysafirët, pyeste për familjet e tyre, gjendjen politike, pasi që kishte edhe të huaj. Pas ushqimit ministri kthehej përsëri në dhomën ku falej namazi dhe dëshironte të dëgjonte ndonjë ankesë nga vendasit apo të huajt, në mënyrë që t’u dal në ndihmë sa me parë.

Pasi që ne nuk kemi mundësi një herë në javë apo një herë në muaj, të orvatemi që së paku dy herë në vit ta praktikojmë këshillën në fjalë. Jam i bindur se disa nga lexuesit e këtij shkrimi, nuk do të pajtohen me këtë pikë, për arsye se nuk qëndrojnë mirë ekonomikisht, mirëpo Allahu xh.sh. nga ne nuk kërkon të pamundurën. Kjo këshillë bën që fshati apo populli të njihen mes veti, e jo siç ndodh në ditët tona ku nuk njohim as fqinjin më të afërt.

-Thirrjen (da’vetin) mos ta marrim si profesion, por ta kuptojmë njëherë e përgjithmonë se obligimin që kemi marrë mbi supet tona, nuk është profesion, por është mision që punuam apo nuk punuam, do të japim përgjegjësi, andaj, nëse punojmë, punën ta kryejmë ashtu si duhet, e po që se e lëmë anash, atëherë dënimi i Allahut do të na shoqërojë në ketë dhe botën e ardhme (ahiret).

-Të jemi të gjithë të involvuar në mbrojtjen e Islamit, ja se ç’thotë një dijetar islam: “Bota islame sot ndodhet në një zjarr të madh, andaj çdonjëri prej nesh e ka për obligim ta shuajë një pjesë të këtij zjarri”.

-Thirrja apo da’veti të mos përkufizohet vetëm për meshkujt, por të organizohen tubime dhe tribuna të ndryshme enkas për gra dhe vajza, dhe të zgjidhen ligjëruese të devotshme, ku grave do t’u shpjegojnë Islamin dhe mësimet tjera. Kjo pikë është lënë shumë anash.

-Mbi të gjitha këto, porosis veten dhe lexuesit që të kemi qëllim të mirë dhe sinqeritet në punë, përndryshe asgjë nuk do të përfitojmë.

Në fund, lus Allahun e Plotfuqishëm që t’i shpërblejë të gjithë muslimanët në këto dhjetë ditët e fundit të muajit Ramazan, e veçmas vëllezërit shqiptarë kudo që janë. T’i ruajë ata nga misionarët dhe kurthet e tyre të kurdisura kundër nesh.

(Tema është shkëputur nga Kapitulli III i punimit të magjistraturë s “Fetë në Kosovë” punuar në gjuhën arabe nga Fehim Dragusha, Departamenti: Fetë Komparative) .

[1] “Muslimanë, Zgjohuni!” – Nebil B.Abdurrahman el-Muhajjis, përktheu nga boshnjakishtja Sali Shasivari, Stamboll 1999.

[2] “Emri Allah në Judaizëm, Krishterim dhe Islam” – Ahmed Didat (Allah fil Jehudijjeti vel Mesihijjeti vel Islam, Ahmed Didat, Terxhemtun ve ta’likun: Muhammed Muhtar). Libri është në gjuhën arabe.

[3] Allah fil Jehudijjeti vel Mesihijjeti vel Islam, Ahmed Didat, Terxhemtun ve ta’likun: Muhammed Muhtar. Libri është në gjuhën arabe.

[4] Këto te dhëna kam regjistruar nga kolegu im indonezian, i cili ka mbaruar Fakultetin e Legjislacionit Islam në   Universitetin e Bruneit Darussalam ne vitin 2005.

[5] Adresat e sipërshënuara i kam marrë nga Mr. Jakup Cunaku, i cili kohëve te fundit ka mbrojtur temën e magjistraturë s mbi Fetë në Kosovë.

Autor: Fehim Dragusha.

Advertisements

Pse Edi Rama është njeriu i shërbimit sekret izraelit Mossad, dhe skenari terrorist çifut në Shqipëri !

Pse Edi Rama është njeriu i shërbimit sekret izraelit Mossad, dhe skenari terrorist çifut në Shqipëri

http://www.sot. com.al/index. php?option= com_content& view=article& id=22501: pse-edi-rama- eshte-njeriu- i-sherbimit- sekret-izraelit- mossad-dhe- skenari-terroris t-cifut-ne- shqiperi& catid=55: komente

Written by Gazeta SOT
E Marte, 09 Shkurt 2010 00:00
Nga Kastriot MYFTARAJ

Në librin e James Pettifer dhe Miranda Vickers “The Albanian Question: Reshaping the Balkans”, të botuar në vitin 2007, jepet një informacion shumë interesant: “Për agjencinë e zbulimit izraelit Mossad, është besuar gjerësisht se ka krijuar një stacion në Shqipëri, në fund të viteve nëntëdhjetë. Në fakt kjo nuk ndodhi deri në 2004-2005”. (James Pettifer & Miranda Vickers: “The Albanian Question: Reshaping the Balkans”, I.B. Tauris & Co LTD, London 2007, f. 284)

Autorët e librit nuk janë njerëz të çfarëdoshëm. Sipas jetëshkrimit zyrtar të James Pettifer, të paraqitur në website të tij
(http://www.professo rjamespettifer. com/aboutme. html), ai “punon në Akademinë e Mbrojtjes të Mbretërisë së Bashkuar (Britanisë së Madhe- K.M.), si një specialist për Ballkanin e Jugut dhe vendet fqinje”. Gjithashtu thuhet se ai “është këshilltar i departamenteve të ndryshme të qeverive britanike dhe amerikane”. Miranda Vickers nga ana e saj është reportere e International Crisis Group (Grupit Ndërkombëtar të Krizave) për Shqipërinë, Kosovën dhe shqiptarët në përgjithësi, me statusin e senior analist. Grupi Ndërkombëtar i Krizave është një organizatë ndërkombëtare e llojit think tank, në bordin dhe komitetin ekzekutiv të së cilës ka shumë ish-shtetarë të rëndësishëm nga vendet më të rëndësishme të botës. Anëtar i komitetit ekzekutiv të ICG është edhe George Soros. Raportet e përvitshme të Grupit Ndërkombëtar të krizave kanë pasur impakt të madh në Shqipëri, në media dhe
politikë, duke u përdorur në ballafaqimin politik mes palëve. Reporterët e ICG janë quajtur seriozë dhe të besueshëm.
Kështu që edhe e dhëna që jepet për krijimin e qendrës së shërbimit sekret izraelit Mossad në Shqipëri duhet marrë si e besueshme, derisa vjen nga dy studiues si Pettifer dhe Vickers. Kur Pettifer dhe Vickers flasin për krijimin e një qendre të Mossad në Shqipëri, nuk është fjala për rastin kur stacioni i shërbimit sekret izraelit është krijuar pranë ambasadës apo konsullatës izraelite, siç ndodh rëndom me vendet e tjera, të cilat e atashojnë qendrën e shërbimit sekret përkatës pranë përfaqësisë diplomatike. Në Shqipëri nuk ka as ambasadë izraelite, madje as një konsullatë izraelite. Nëse do të shikoni në faqen zyrtare on line të Ministrisë së Punëve të Jashtme të Shqipërisë, librin e trupit diplomatik të huaj të akredituar në Shqipëri
(http://www.mfa. gov.al/previewdo c.phpëfile_id=3591) , do të vini re se ambasadorja e Izraelit, me akreditim në Shqipëri, Amira Arion e ka selinë (chancery) në adresën: 9 Shderot, Yitzhak Rabin, Jerusalem 91035, e cila është adresa e Ministrisë së Punëve të Jashtme të Izraelit. Pra Shqipërinë e mbulon një nga ata që quhen ambasador shëtitës. Sipas librit të trupit diplomatik, në Shqipëri është akredituar si konsull i Izraelit, Manu Levy, i cili e ka rezidencën në Athinë. Edhe i vetmi atashe izraelit i akredituar në Shqipëri, Keneth Sharon, e ka rezidencën në Athinë.
Fakti që në Shqipëri nuk është hapur asnjë lloj përfaqësie diplomatike izraelite duket i natyrshëm për shkak se në Shqipëri nuk ka çifutë, së paku jo të deklaruar. Por, kur shikon njeriu se adresa e përfaqësisë diplomatike izraelite në Shqipëri është në Jerusalem dhe në Athinë, nuk mund të mos pyesë se ç’ dreqin do shërbimi sekret izraelit që ka hapur një stacion në Shqipëri! Në Shqipëri nuk ka ndërtesë të përfaqësisë diplomatike izraelite për të mbrojtur, nuk ka diplomatë izraelitë rezidentë, nuk ka çifutë! Në këto rrethana njeriu nuk mund të mos mendojë se shërbimi sekret izraelit është stacionuar në Shqipëri për të mbrojtur kriptoçifutët, ose çifutët e fshehtë. Fjalën e kam për pasardhësit e çifutëve sefarditë të dëbuar nga Spanja duke filluar nga viti 1492, dhe qe erdhën në Shqipëri se gjetën strehë në Imperinë Osmane. Dihet se shumë nga çifutët sefarditë të
ardhur në Shqipëri atëherë kthyen fenë, duke mbetur kriptoçifutë. Disa nga këta u bënë muslimanë disa u bënë të krishterë ortodoksë.
Në shekullin XX elita e çifutërisë botërore kishte dy projekte të mëdha. I pari ishte krijimi dhe fuqizimi i shtetit të Izraelit, ndërsa i dyti ishte identifikimi dhe mbështetja e kriptoçifutëve në botë, në mënyrë që ata të zinin pozita dominuese në shoqëritë ku jetonin. Për këtë gjë ka punuar veçanërisht shumë George Soros me fondacionin e tij. Në Shqipëri avancimi i këtij projekti është mëse evident. Soros la financuar një elitë kriptoçifute në Shqipëri, me synimin që ajo të marrë nën kontroll politikën shqiptare, dhe me këtë edhe pushtetin. Stacionimi i Mossad në Shqipëri është qartësisht në sintoni me këtë projekt të Soros. Mossad është stacionuar në Shqipëri pikërisht për të mbështetur këtë projekt të kriptoçifutëve. Kjo kuptohet nga fakt se, sipas të dhënës që japin Pettifer dhe Vickers, qendra e Mossad është krijuar në 2004-2005, pra ose në prag, ose pikërisht në
kohën kur njeriu i Soros në Shqipëri, Edi Rama, u bë kryetar i Partisë Socialiste. Duket se Mossad erdhi në Shqipëri për të ndihmuar Edi Ramën të merrte nën kontroll PS, dhe u stacionua për të vazhduar të mbështeste zbatimin e projektit për kontrollimin e shoqërisë shqiptare nga një elitë kriptoçifute.
Soros, i cili erdhi në Shqipëri në 2005, duket se ka marrë pjesë edhe në promovimin e stacionit të Mossad në Shqipëri, dhe me shumë gjasë, pikërisht selia e Fondacionit “Soros” është baza logjistike e qendrës së Mossad në Shqipëri. E dhëna që japin dy autoritete si Pettifer dhe Vickers, për praninë e Mossad në Shqipëri, e bën edhe më interesante deklaratën që bëri në fillim të vitit 2010, ministri i Punëve të Jashtme i Izraelit, Avigdor Lieberman, në një takim me kryeministrin maqedonas, Gruevski, e befasoi këndëshëm këtë të fundit, duke i dhënë një leksion gratis për terrorizmin islamik në Ballkan. Lieberman tha se: “Informacionet e tashme tregojnë qartë se Ballkani është destinacioni i radhës i Xhihadit global, i cili ka qëllim që këtu të krijojë infrastrukturë n e vet dhe të sigurojë rekrutë… kjo duket nga veprimtaria e disa organizatave islamike dhe saudite të cilat i kanë
transferuar paratë e tyre në Afrikë dhe Amerikën Jugore, dhe që tash po provojnë t’ i sjellin ato në zonat e banuara nga boshnjakë dhe shqiptarë”.
Nuk duhet e besueshme që Izraeli të shqetësohet për terrorizmin islamik të supozuar në hapësirën shqiptare në Ballkan, për shkak se në Shqipëri ka një stacion të Mossad, aq më tepër kur në hapësirën shqiptare nuk ka ndodhur as edhe një akt i vetëm terrorist islamik. Preokupimi izraelit duket edhe më i çuditshëm ngase në Ballkan ka shumë pak hebrej, dhe në hapësirën shqiptare këta praktikisht mungojnë krejt. Izraeli shqetësohet për terrorizmin vetëm atje ku ka çifutë. Por duket se në këtë rast Izraeli është i shqetësuar për kriptoçifutët në Shqipëri. Lançimi i elitës kriptoçifute në politikën shqiptare, me njerëz si Edi Rama dhe Erion Veliaj, ka krijuar shqetësim serioz edhe në PS. Njeriu më inteligjent në PS, Ben Blushi, praktikisht e denoncoi elitën kriptoçifute në PS, në një mënyrë shumë inteligjente, duke treguar në romanin e vet “Të jetosh në ishull” historinë e rabinit
të famshëm çifut të shekullit XVII, Szabatai Zevi, i cili predikoi kriptoçifutizmin, do të thotë konvertimin e çifutëve në fetë lokale, në mënyrë që të mbijetonin më mirë, por duke ruajtur fenë e tyre në fshehtësi. Blushi e tregon gjerësisht në libër historinë e rabinit Zevi, i cili ka qenë një person real. Shikoni se ç’ shkruan Blushi në këtë fragment:
“Lajmi se Sabatai Zevi u bë mysliman i tronditi pasuesit e tij në gjithë botën. Shumë prej tyre e mohuan dhe rabinët që e kishin luftuar në Jerusalem, në Selanik dhe Izmir thanë se kjo provoi që Sabatai ishte një mashtrues. Sabatai nuk hoqi dorë. Ai tha se kishte marrë një porosi hyjnore për të ndërruar identitetin e tij e tij dhe për të vepruar në zemrën e armikut”. (Ben Blushi: “Të jetosh në ishull”, Botimet Toena, Tiranë 2008, f. 184)
Pyetja është se ku janë pasardhësit e kriptoçifutëve. Ata janë sot elita kriptoçifute sorosiane në Shqipëri. Ky është aluzioni i Blushit. Denoncimi i Blushit merr rëndësi të madhe se vjen nga një njeri që ka punuar tek Fondacioni “Soros” dhe i njeh gjërat nga brenda. Kjo që bëri Blushit nuk i pëlqeu Sorosit dhe këtu është origjina e konfliktit mes Edi Ramës dhe Ben Blushit. Libri i Blushit është bërë sigurisht object i punës së Mossad.
Shërbimi sekret Mossad është stacionuar në Shqipëri në kundërshtim me ligjet shqiptare, ndryshe nga shërbimet e tjera sekrete perëndimore, të atashuar pranë përfaqësive diplomatike. Nëse SHISH bashkëpunon me stacionin e Mossad në Tiranë bën shkelje të rëndë të Kushtetutës se statusi i Mossad në Shqipëri nuk është më i ndryshëm nga ai i celulës së Xhihadit islamik që u tha se u eliminua në Shqipëri në 1998, në një bashkëpunim të shërbimit sekret shqiptar me CIA. Aq më tepër kur deklarata si ato të ministrit të jashtëm izraelit tregojnë qartë se Mossad gjendet në Shqipëri për të realizuar skenare terroriste. Duket se edhe pas shpërthimit të Gërdecit në Shqipëri qendron Mossad, i cili kishte projektuar një atentat shumë më të rëndë se ai që ndodhi. Baruti i nxjerrë nga demontimi në Gërdec transportohej në rrugë detare në Izrael, ku përdorej në industrinë kimike të këtij vendi.
Baruti shkonte në itinerarin Gërdec-Durrës- Izrael. Deri në Durrës baruti transportohej me kamionë ndërsa në portin e Durrësit ngarkohej në anije që nisej për në Izrael.
Shpërthimi i 15 marsit 2008 në Gërdec ndodhi se atje u grumbullua një sasi e madhe baruti pasi anija që kishte ardhur për ta ngarkuar atë, kishte probleme me autoritetet shqiptare të portit në Durrës. Drejtuesit e anijes insistonin që ngarkimi, dhe me këtë rast dhe grumbullimi i barutit në mol, të bëhej në një vend që për autoritetet portuale shqiptare shihej si shumë i rrezikshëm, prandaj e refuzuan kërkesën. Në rast se autoritetet portuale shqiptare do të kishin vepruar ndryshe, atëherë anija do të kishte shpërthyer në port, duke u përsëritur në përmasa më të mëdha tragjedia që ndodhi në një port në Kanada gjatë Luftës së Parë Botërore. është e tepërt të thuhet se në këtë rast numri i të vrarëve nuk do të kishte qenë 26, por diku mes 2600 dhe 26000. Duket se vonesa e anijes ishte pjesë e një operacioni terrorist të llogaritur për të bërë subversion politik afatgjatë në Shqipëri.
E thënë më qartë, lobet çifute që mbështesin Edi Ramën prej kohësh, deshën të bëjnë të mundur ardhjen e tij afatgjatë në pushtet, me komoditetin e eliminimit të Berishës dhe PD nga politika.
Si shumë çifutë janë implikuar në këtë historinë e Gërdecit, që nga ata që janë të njohur tashmë, si Efraim Diverol i firmës AEY, Heinrich Thomet i firmës “Edvin Ltd”, i cili krijoi në Izrael kompaninë “Talon” me përfaqësues majorin Shmuel Tavivi. Sigurisht që Fatmir Mediu dhe Berisha bashkë me të e gjetën Heinrich Thomet nga lakmia për të fituar para, por një gjë është të jesh fajtor për fitime të kundërligjshme dhe një gjë tjetër është të jesh fajtor për terrorizëm. Në rastin e Gërdecit kemi të bëjmë me një atentat terrorist çifut kundër Shqipërisë, një atentat që ishte planifikuar të bëhej në përmasa më të mëdha se ç’ ndodhi, dhe në mënyrë edhe më spektakolare.
Shpërthimi i Gërdecit nuk ishte atentati i fundit terrorist çifut në Shqipëri. Të tjera pritet të ndodhin, siç u paralajmërua nga deklarata e Lieberman. Me deklaratën e Lieberman, Izraeli mori përsipër përgjegjësinë për akte të tilla që mund të ndodhin në të ardhmen. Të gjitha këto, Izraeli do t’ i bëjë në mënyrë që të sigurojë kontrollin e shoqërisë shqiptare nga kriptoçifutët. Prokurorja e Përgjithshme Ina Rama ka detyrim që të bëjë hetime për praninë e Mossad në Shqipëri, të njoftuar nga njerëz shumë të besueshëm si ata që përmenda, dhe këtë gjë duhet të bëjë edhe drejtori i SHISH, Bahri Shaqiri. Ndryshe pastaj legjitimohen shqiptarët e përgjegjshëm të veprojnë në mënyrë adekuate.

Çelësi i jetës së zemrës

Falënderimi i takon All-llahut. Atë e falënderojmë dhe prej Tij falje dhe ndihmë kërkojmë. Kërkojmë mbrojtje nga All-llahu prej të këqijave të vetvetes dhe të veprave tona. Kë e udhëzon All-llahu s’ka kush e lajthit dhe kë e largon nga rruga e vërtetë, s’ka kush e udhëzon. Dëshmoj se s’ka te adhuruar tjetër përveç All-llahut , i Cili është Një dhe dëshmoj se Muhammedi është rob dhe i dërguar i Tij. “O ju që keni besuar, keni frikë All-llahun me një frikë të denjë dhe mos vdisni, pos duke qenë muslimanë!” (Ali Imran: 102)

“O ju njerëz! Keni frikë Zotin tuaj që ju ka krijuar prej një veteje dhe nga ajo krijoi palën e saj, e prej atyre dyve u shtuan shumë burra e gra. Dhe keni frikë All-llahun që me emrin e Tij përbetoheni, ruajeni farefisin, se All-llahu është Mbikqyrës mbi ju.” (En-Nisa:1)

“O ju besimtarë, keni frikë All-llahun dhe thuani fjalë të drejta. Ai (All-llahu) ju mundëson të bëni vepra të mira, jua shlyen mëkatet e juaja,e kush respekton All-llahun dhe të Dërguarin e Tij, ka shpëtuar me një shpëtim të madh.” (El-Ahzab:70:71)

Thënia më e vërtetë është thënia e All-llahut, kurse udhëzimi më i mirë – udhëzimi i Muhammedit sal-lall-llahu ‘alejhi ue ala alihi ue sel-lem. Veprat më të këqia janë ato të shpikurat, ç`do shpikje është bid’at dhe ç`do bid’at është lajthitje, e ç`do lajthitje të çon në zjarr.

Çelësi i jetës së zemrës


Ibn Kajimi –Allahu e mëshiroftë- ka thënë: “Çelësi i jetës së zemrës është: meditimi i Kur’anit, lutjet gjatë natës dhe lënia e gjynaheve“[1], Allahu i Lartësuar thotë:

كِتَابٌ أَنْزَلْنَاهُ إِلَيْكَ مُبَارَكٌ لِيَدَّبَّرُوا آيَاتِهِ وَلِيَتَذَكَّرَ أُولُو الأَلْبَابِ

“(Ky është) Libër i begatshëm, Ne ta shpallëm ty këtë, që t’i studiojnë argumentet e tij dhe që të marrin mësim prej tij ata që kanë mend“[2].

Me këtë Allahu i Lartësuar na tregon se Ai e ka zbritur këtë Kur’an të madhëruar, i cili është i bereqetshëm në fjalët e tij, kuptimet e tij, urdhëresat dhe ndalesat e tij, si dhe në ligjet e tij. Prej mirësisë së tij është se ai i cili lexon prej tij një germë ka një shpërblim dhe shpërblimi shtohet deri në dhjetë, siç është transmetuar në hadithin të cilin e ka transmetuar Termidhiu ku dhe e ka cilësuar hadithin si të mirë e të saktë. Gjithashtu prej mirësisë së tij është se ai i cili e lexon atë dhe punon me të nuk humb në këtë dynja dhe as që do të jetë i shkatërruar në botën tjetër, siç ka thënë Ibn Abasi –Allahu qoftë i kënaqur prej tij- kur ka bërë komentimin e fjalës së Allahut të Lartësuar:

فَمَنِ اتَّبَعَ هُدَايَ فَلا يَضِلُّ وَلا يَشْقَى

“…kush i përmbahet udhëzimit Tim, ai nuk ka për të humbur (në Dynja) e as nuk ka për të dështuar (në jetën tjetër)”[3].

Gjithashtu prej mirësisë së tij është se ai i cili e mëson atë dhe ua mëson atë të tjerëve ai është prej njerëzve më të mirë, siç ka ardhur në hadithin që e transmeton imam Buhariu:

خيركم من تعلم القرآن وعلمه

“Më i miri prej jush është ai i cili e mëson Kur’anin dhe ua mëson atë të tjerëve“.

E prej bereqetit te tij është se Kur’ani është ndërmjetësues për atë që ka punuar me të në dynja siç është transmetuar në dy hadithet të cilët i ka tranmetuar imam Muslimi ne Sahihun e tij[4].

Allahu i Lartësuar na ka lajmëruar se e ka zbritur Kur’anin që të meditoni në kuptimet, urdhëresat, ndalesat e tij në mënyrë që kur Allahu urdhëron në një prej ajeteve për ndonjë urdhër ta vejë atë në zbatim, e nëse urdhëron në ndonjë ajet që të largohesh prej diçkaje ta lësh atë dhe të largohesh prej saj, e nëse lexon ndonjë ajet mëshire dhe shprese të kërkosh prej mëshirës dhe mirësisë së Tij, e nëse lexon ndonjë ajet ku flitet për dënimin dhe frikën të kesh frikë nga dënimi i Tij dhe t’i kërkosh Atij që të ruaj nga ai dënim, e nëse lexon ndonjë ajet falënderimi ndaj Tij e falënderon Atë e kështu shtohet imani, dija, udhëzimi dhe devotshmëria.

Një poet ka thënë:


Meditoje Kur’anin nëse të ka humbur udhëzimi
Sepse dija është nën meditimin e Kur’anit


Allahu i Lartësuar ka thënë duke i cilësuar besimtarët:

وَإِذَا تُلِيَتْ عَلَيْهِمْ آيَاتُهُ زَادَتْهُمْ إِيمَانًا

“E nëse atyre u lexohet prej ajeteve të Tij u shtohet besimi“[5] sepse në ajetet e Tij tregohet për begatinë dhe dënimin që e nxit njeriun që të ketë frikë dhe të shpresojë.
Gjithashtu Allahu i Lartësuar ka thënë:

أَفَلا يَتَدَبَّرُونَ الْقُرْآنَ أَمْ عَلَى قُلُوبٍ أَقْفَالُهَا

“A nuk e meditojnë Kur’anin?! Apo zemrat e tyre janë të vulosura!”[6].
Gjithashtu prej shkaqeve që i japin jetë zemrës është edhe përulja me dua përpara Allahut para agimit, duke i kërkuar pendim, falje, xhenetin, mbrojtjen prej zjarrit në kohën kur Allahu i lartësuar zbret në pjesën e natës në qiellin e dynjasë siç ëahtë transmetuar edhe në hadithin e saktë:

ينزل ربنا إلى السماء الدنيا حين يبقى ثلث الليل الآخر فيقول: من يدعوني فأستجيب له، من يسألني فأعطيه، من يستغفرني فأغفر له

“Zoti ynë zbret tek qiellin e dynjasë kur mbetet një e treta e fundit e natës dhe thotë: “Kush më lutet Mua që t’i përgjigjem atij, kush kërkon prej Meje që t’ia jap atë, kush kërkon falje prej Meje që ta fal atë” hadithin e transmeton Buhariu dhe Muslimi.

Në këtë hadith ka nxitje për tu çuar në pjesën e fundit të natës për tu falur, lutur, kërkim falje, për të kërkuar xhenetin, për të kërkuar mbrojtje nga zjarri, për t’iu lutur për të mirën e dynjasë e të ahiretit sepse Allahu i lartësuar na ka urdhëruar që t’i lutemi Atij dhe na ka premtuar se Ai do t’i përgjigjet, me të vërtetë Ai nuk i thyen premtimet dhe prej kohëve që Allahu i përgjigjet lutjes është edhe fundi i natës, kjo është mirësi prej Allahu me të vërtetë Allahu është që jep shumë mirësi.

Gjithashtu prej shkaqeve që i japin zemrës jetë është edhe lënia e gjynaheve të cilat ta vdesin zemrën. Transmetohet në hadith:

أن العبد إذا أذنب ذنبا كانت نكتة سوداء في قلبه فإن تاب واستغفر صقل قلبه وإن عاد إلى الذنب عاد السواد حتي يسود قلبه

“Kur robi kryen një gjynah i bëhet në zemrën e tij një pikë e zezë, nëse ai pendohet dhe përkon falje i hiqet ajo pikë prej zemrës së tij, e nëse ai e vepron përsëri kthehet e zeza deri sa ia sundon zemrën” dhe kjo është “Ran” mbulimi i zemrës, Allahu i lartësuar thotë:

بَلْ رَانَ عَلَى قُلُوبِهِمْ مَا كَانُوا يَكْسِبُونَ

“Jo, nuk është ashtu! Por të këqijat që i punuan, zemrat e tyre ua mbuluan” suretu Mutafifin: 14. Transmeton Nisai dhe Tirmidhi ku ka thënë: hadithi është i mirë dhe i saktë.

Një poet ka thënë:


I pashë gjynahet tek i vdisnin zemrat
Dhe sevazhdueshmëria e tyre sjell poshterim
E lënia e gjynaheve është jeta e zemrës
Dhe është më mirë për ty lënia e tyre.

Falënderimet i takojnë vetëm Allahut, paqja dhe nderimet e Allahut qofshin mbi të dërguarin e Tij Muhamedin, familjen e tij dhe mbi të gjithë ata që e ndjekin rrugën e tyre.

Shkëputur nga libri:
“Sëmundjet e zemrës dhe shërimi i saj“

Të autorit:
Abdullah ibn Xhar Allah ibn xharAllah.

Përktheu:
Ylli Rama.

[1] Shiko librin “Hadiul Eruah ila biladil Efrah“: 45.

[2] Suretu Sad: 29.
[3] Shiko tefsirin e Ibn Kethirit tw sures Ta Ha: 123.
[4] Shiko librin Rijadu Salihin nwn temwn: Mirwsia e leximit tw Kur’anit.
[5] Suretu Enfal: 2
[6] Suretu Muahmed: 24

Si duhet ta komentojmë Kuranin Fisnik(2)

Si duhet ta komentojmë Kuranin Fisnik(2)

Pyetja 5. Allahu i Lartësuar duke lajmëruar për Veten e Tij thotë: ” E ata ngritën kurthe, po ashtu Allahu ngriti kurthe dhe Allahu është kurthngritësi më i mirë” [Al Imran 54]. Ndoshta logjika e disave nuk arrin ta perceptojë kuptimin e këtij ajeti ashtu siç kuptohet në pamje të parë dhe duke pasur parasysh që ne nuk i bëjmë te’uil (keqkomentim), si ta kuptojmë që Allahu është kurthngritësi më i mirë?

Përgjigje: Cështja është e lehtë (me mirësinë e Allahut), kjo sepse ne e dimë se kurthngritja jo gjithmonë është diçka e keqe ( e shëmtuar), ashtu siç nuk mund të cilësohet gjithmonë si diçka e mirë. P.sh.: një kafir i ngre kurth një muslimani por ky musliman tregohet i zgjuar dhe i shkathët, jo i shkujdesur e as budalla, tregohet i vëmendshëm ndaj kurthit të armikut të tij kafir dhe ia punon me të njejtën mënyrë duke ja kthyer kurthin kundra tij dhe si rrezultat ky musliman fiton me kurthin e tij të mirë ndaj kafirit dhe kurthit të tij të ndyrë. A mund të thotë dikush se ky musliman kur ia ktheu kafirit kurthin me të njëjtë bëri diçka të ndaluar?! Jo, askush nuk e thotë këtë.

Eshtë e lehtë për t’u kuptuar ky realitet nëpërmjet fjalës së Pejgamberit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!): “Lufta është mashtrim”[13] ajo çfarë thuhet për mashtrimin thuhet dhe për kurthngritjen. Ta mashtrojë muslimani vëllanë e tij musliman është haram por ta mashtrojë muslimani një kafir , armik të Allahut dhe të Dërguarit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) kjo nuk është haram, përkundrazi është detyrë[14].

Po kështu, nëse një kafir do t’i ngrejë kurth një muslimani dhe ky musliman ia kthen me kurth duke ia prishur kurthin kafirit, ky është kurth i mirë, i lavdërueshëm, ky është njeri dhe ai është njeri. Pra ç’mund të themi për Zotin e botërave, të Plotëfuqishmin, të Dijshmin, të Urtin?! Ai është i Cili ua bën të kota kurthet e të gjithë kurthngritësve, prandaj tha në ajetin kuranor: “Allahu është kurthngritësi më i mirë”. Kur Zoti ynë e cilësoi Veten e Tij me këtë cilësi na jep shenjë se kurthngritja jo gjithmonë është diçka e përçmuar qoftë dhe për njeriun, sepse Ai tha: “kurthngritësi më i mirë”. Duke na lënë të kuptojmë se ka kurthngritës të mirë dhe ka kurthngritës të keq, kush ngre kurthe për të mirë nuk qortohet, ndaj dhe Allahu tha: ” kurthngritësi më i mirë “. Në mënyrë të përmbledhur them: Cfarëdo që të paramendosh dije se Allahu është ndryshe nga ajo që paramendove, pra nëse dikujt i shkon nëpër mend diçka e cila nuk i takon Allahut menjëherë le ta dijë se e ka gabim. Ky ajet është lëvdatë për Allahun dhe nuk ka në këtë ajet diçka të keqe që nuk i takon t’i atribuohet Allahut.

Pyetja 6. Si t’i përputhim këto dy ajete: “Dhe kushdo që zgjedh ndonjë fe tjetër përveç Islamit ajo kurrë nuk do t’i pranohet atij” [Ali Imran 85] dhe: “S’ka dyshim se kush e beson Allahun dhe Ditën e Gjykimit dhe bën vepra të mira, qoftë ai nga besimtarët apo çifutët apo sabi’inët apo të krishterët, për ta nuk do të ketë frikë e as pikëllim” [Maide 69]?

Përgjigje: Nuk ka mospërputhje mes këtyre dy ajeteve ashtu siç u la të kuptohet nga pyetja, kjo sepse me ajetin e “Islamit” [Ali Imran 85] është për qëllim pasi t’u arrijë thirrja Islame atyre të cilëve Allahu i cilësoi në ajetin e dytë duke thënë: “Për ta nuk do ketë frikë e as pikëllim”. Ndër ata që u përmendën në ajet janë dhe sabi’inët, të cilët kur përmendet emri i tyre menjëherë të shkon mendja se ata janë adhuruesit e yjeve, por në të vërtetë çdo popull që ka rënë në shirk në origjinën e tij ka qenë njësues (Muvehid). Sabi’inët në origjinë ishin njësues pastaj ranë në shirk dhe në adhurimin e idhujve, kështu që ata të cilët u përmendën në ajet janë besimtarët njësues prej tyre.

Ata para se të vinte thirrja Islame konsideroheshin si çifutët dhe të krishterët të cilët u përmendën të gjithë së bashku në ajet, gjithmonë duke pasur për qëllim atë që ishte i kapur pas fesë së tij në kohën e tij, duke qenë kështu nga besimtarët: ” Për ta nuk ka frikë e as pikëllim“, por pasi që Allahu dërgoi Muhamedin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) me fenë Islame dhe u arriti kjo thirrje atyre njerëzve nga çifutët, të krishterët dhe sabi’inët, atëherë nuk pranohet prej tyre gjë tjetër përveç Islamit.

Pra Fjala e Allahut: ” Dhe kushdo që zgjedh ndonjë fe tjetër përveç Islamit” është pas ardhjes së Islamit nëpërmjet Muhamedit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) dhe arritjes së thirrjes Islame tek personi, në këtë rast nuk pranohet gjë tjetër veç Islamit. Ndërsa ata të cilët ekzistuan para ardhjes së Pejgamberit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) apo ata të cilët mund të ekzistojnë sot diku në tokë dhe që nuk u ka arritur thirrja Islame, apo ata të cilët u ka arritur thirrja Islame por e shformuar nga realiteti i saj, siç kam përmendur nganjëherë si shembull kadijanitë të cilët janë përhapur sot në Evropë dhe Amerikë duke thirrur në Islam por ky Islam tek i cili ata thërrasin nuk ka të bëjë aspak në asgjë me Islamin e vërtetë, sepse ata thonë se mund të ketë profetë të tjerë pas vulës së profetëve, Muhamedit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!).

Ata evropianë apo amerikanë të cilët u thirrën në “Islamin kadijani” dhe nuk u ka arritur Islami i vërtetë janë dy llojesh:

1. Kategoria e atyre të cilët kanë qenë të kapur pas një feje të mëparshme, për këta mund të thuhet ajeti: “Për ta nuk ka frikë e as nuk kanë përse të pikëllohen”.

2. Kategoria tjetër e atyre që devijuan nga feja e tyre e mëparshme (ashtu siç është realiteti i shumë muslimanëve sot) për këta argumenti është i ngritur.
Kurse ata të cilët nuk u ka arritur Islami në mënyrë absolute, qoftë para ardhjes së Pejgamberit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) apo pas tij, për ta do ketë një status të veçantë ne ahiret, d.m.th. Allahu do u dërgojë atyre një të dërguar për t’i sprovuar ashtu siç u sprovuan njerëzit në jetën e kësaj bote, kush i përgjigjet atij të dërguari në Ditën e Gjykimit dhe i bindet do hyjë në xhenet ndërsa kush e kundërshton atë do hyjë në zjarr[15].

Pyetja 7. Allahu i Lartësuar ka thënë: “Ne kemi bërë mbulesë mbi zemrat e tyre kështu që ata nuk e kuptojnë atë (Kuranin) dhe në veshët e tyre sajuam shurdhim” [Enam: 25]
Disa njerëz mendojnë se ky ajet pohon në mënyrë indirekte idenë e Xhebrijeve, ç’mund të na thoni rreth kësaj?

Përgjigje: Kjo “bërje” e përmendur në ajet është krijim universal por për ta kuptuar këtë patjetër duhet të shpjegojmë kuptimin e dëshirës Hyjnore. Dëshira hyjnore është dy llojesh: dëshirë fetare dhe dëshirë universale (krijuese).

Dëshira fetare ka të bëjë me çdo gjë të cilën e ka ligjëruar Allahu për robërit e Tij dhe që i ka nxitur për kryerjen e saj, nga adhurimet e ndryshme pavarësisht nga gjykimi që kanë: farze qofshin apo të pëlqyeshme. Këto adhurime Allahu i dëshiron, është i kënaqur me to dhe i do.

Ndërsa dëshira universale ka të bëjë edhe me ato gjëra të cilat Allahu nuk i ka ligjëruar por që i paracaktuar të ndodhin.
Eshtë quajtur kjo dëshirë universale duke u nisur nga Fjala e Allahut: “Kur Ai dëshiron ndonjë gjë, urdhri i Tij është vetëm t’i thotë bëhu dhe bëhet” [Jasin 82][16]

Fjala “gjë” në ajet është përgjithësuese, përfshin çdo gjë ekzistuese qoftë adhurim apo gjynah, mjafton që Allahu t’i thotë: “bëhu”, pra bëhet me dëshirën, caktimin dhe krijimin e Tij. Pasi që njohëm kuptimin e dëshirës universale e cila përfshin çdo gjë ekzistuese qoftë adhurim apo mëkat, patjetër duhet t’i kthehemi temës së kaderit, sepse Fjala e Allahut: “Kur Ai dëshiron ndonjë gjë urdhri i Tij është vetëm t’i thotë: “bëhu” dhe bëhet“, d.m.th. ajo gjë të cilës iu tha “bëhu”, bërja e saj është diçka e përcaktuar për të ndodhur patjetër.

Cdo gjë është tek Allahu me kader (paracaktim dhe masë të caktuar) duke përfshirë të mirën dhe të keqen. Ne, njerëzit dhe xhinët si krijesa të ngarkuara me përgjegjësi dhe obligime nga Allahu, veprimet tona ose bëhen me dëshirën dhe vullnetin tonë ose na imponohen pa dëshirën tonë. Për llojin e dytë (imponimin) nuk ka marrje në përgjegjësi, nuk lidhet me të bindje apo kundërshtim dhe nuk ka si përfundim xhenetin apo zjarrin. Ndërsa lloji i parë (vullneti dhe liria e të zgjedhurit) është përgjegjës ndaj ligjeve të sheriatit (haram, mekruh, hallall, mustehab, vaxhib).

Veprimet e këtij lloji kanë si shpërblim për njeriun xhenetin ose zjarrin, pra ato veprime të cilat njeriu i bën me dëshirën e tij, i fiton me punën dhe vullnetin e tij, për këto merret në llogari, nëse ka bërë mirë shpërblehet me të mira kurse nëse ka vepruar të këqija do të gjejë të keqe.
Fakti që njeriu është i lirë të zgjedhë në një pjesë të madhe të veprimeve të tij është një realitet i padiskutueshëm si nga ana fetare dhe nga ana logjike.

Nga ana fetare: Tekstet e Kuranit dhe Sunetit të cilat e urdhërojnë njeriun t’i zbatojë urdhëresat dhe t’i largohet ndalesave janë të shumta, më të shumta se sa të mund t’i përmendim tani.

Nga ana logjike: Eshtë mëse e qartë për çdokënd që nuk udhëhiqet nga tekat dhe epshet se njeriu kur flet, kur ecën, kur ha e pi, kur bën çdo gjë që është nën dëshirën e tij, të gjitha këto i bën duke qenë i lirë për të zgjedhur pa asnjëlloj imponimi. Nëse unë dua të flas tani askush nuk po më detyron ta bëj diçka të tillë por padyshim kjo është e paracaktuar nga Allahu, pra kuptimi i kësaj është se të folurit megjithëse i paracaktuar ndodh me dëshirën time, prandaj unë ashtu siç flas dhe them po ashtu mund edhe të hesht, duke bërë të qartë kështu për atë i cili akoma dyshon se: unë jam i lirë në atë që them. Pra liria e zgjedhjes tek njeriu është një realitet që nuk pranon diskutim, sepse ai që polemizon në këtë çështje nuk bën gjë tjetër veçse filozofon dhe hedh dyshime mbi gjëra të pranuara nga logjika me kohë, nëse dikush arrin deri në këtë pikë nuk ka më dobi të bisedohet me të. Pra veprat e njeriut janë dy llojesh:

1. të zgjedhura prej tij,

2. jashtë vullnetit të tij.

Sa u përket veprimeve që janë jashtë vullnetit të tij nuk kemi pse të diskutojmë rreth tyre, as nga ana fetare e as si një realitet ekzistues sepse dispozitat e sheriatit kanë të bëjnë vetëm me veprimet e vullnetshme që kryhen me liri zgjedhjeje. Duke pasur parasysh këtë të vërtetë jemi në gjendje të kuptojmë ajetin e mëparshëm: “Ne kemi bërë (krijuar) mbulesë mbi zemrat e tyre”, ky krijim është universal. Këtu duhet të kujtojmë ajetin tjetër të përmendur dhe më lart: “Me të vërtetë urdhri i Tij kur dëshiron diçka është t’i thotë: “bëhu” dhe bëhet”, kjo dëshirë është universale por jo duke iu imponuar atij që ia ka vulosur zemrën. Le të japim një shembull material: njeriu kur krijohet fillimisht e ka mishin të butë e të njomë pastaj kur rritet, mishi dhe kocka e tij forcohet por jo të gjithë njerëzit janë njësoj në këtë. Dikush i është përkushtuar një lloj studimi te veçantë dhe diturie, atëherë çfarë do zhvillohet tek ky person?

Do marrë përparësi ana mendore, do forcohet truri i tij në atë aspekt për të cilin po punon dhe po derdh mundin, por nga ana tjetër fiziku i tij nuk do forcohet dhe nuk do ketë gjymtyrë të fuqishme. Plotësisht e kundërta ndodh tek ai person i cili i jep përparësi anës trupore, çdo ditë merret me ushtrime fizike, kështu që do forcohen tek ai muskujt dhe gjymtyrët e trupit e do ketë pamje siç i shohim nganjëherë në fotografi ose në jetën e përditshme: trupa plot muskuj. Pra ky person a u krijua kështu apo e përfitoi këtë fizik të fortë plot muskuj? E arriti me punën dhe me vullnetin e tij. Po kështu është shembulli i atij i cili vazhdon të mbetet në humbjen dhe kryeneçësinë e tij, në kufrin dhe refuzimin e tij, derisa arrin në vulosjen e zemrës dhe në këtë lloj mbulese që Allahu ua bën mbi zemrat e tyre dhe kjo nuk ndodh në mënyrë imponuese nga Allahu, por si pasojë e veprave të tyre dhe zgjedhjes që ata kanë bërë.

Kjo pra është bërja universale (e përmendur në ajet) e cila ndodh si pasojë e veprave të kafirave dhe arrijnë në këtë pikë të cilën disa injorantë e konsideruan të imponuar ndaj tyre, por që në realitet nuk u është imponuar por është pasojë e veprave të tyre sepse Allahu nuk u bën padrejtësi robërve të Tij.

Pyetja 8. Cfarë gjykimi ka puthja e mus’hafit (Kuranit)?

Përgjigje: Kjo sipas asaj që ne besojmë hyn nën përgjithësimin e haditheve si p.sh.: “Ruajuni nga gjërat e shpikura sepse çdo risi është bidat dhe çdo bidat është humbje“[17] dhe në hadithin tjetër: “Dhe çdo humbje është në zjarr”[18].
Shumë njerëz kanë një qëndrim specifik në lidhje me çështje të tilla të kësaj natyre duke thënë: C’të keqe ka në këtë mes?! C’po bëjmë, ne vetëm po shfaqim madhërimin dhe nderimin që kemi për Kuranin fisnik?!

Ne u themi atyre: Po, ashtu është, nderim dhe madhërim i Kuranit!! Por si mendoni ju: a mos ndoshta ky lloj nderimi dhe madhërimi ishte diçka që nuk njihej nga brezi i parë të cilët janë shokët e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!), po ashtu nga pasuesit e tyre (tabiinët), po ashtu nga pasuesit e tabiinëve? Ska dyshim se përgjigja do jetë siç kanë thënë selefët: Nëse do ishte diçka e mirë atëherë ata (brezi i parë) do na paraprinin në atë vepër.

Kjo është njëra anë e çështjes, ana tjetër është të shtrojmë pyetjen: cila është origjina në puthjen e diçkaje çfarëdo qoftë, lejimi apo ndalimi? Këtu është e nevojshme të kujtojmë hadithin të cilin e transmetojnë dy shejhat në dy Sahihet e tyre ashtu që të shërbejë si përkujtim për atë që do të përkujtohet dhe në të njëjtën kohë të merret vesh se sa larg janë muslimanët sot nga pararendësit e tyre të mirë (selefus salih), sa larg janë nga kuptimi i selefëve, nga mënyra se si ata i shëronin problemet që ndodhnin.

Ai hadith është: Transmetohet nga Abas ibën Rabiah se ai tha: Kam parë Umer bin Hatabin duke puthur gurin e zi dhe tha: “Unë e di shumë mirë se ti je vetëm gur, as nuk mund të bësh dëm e as nuk mund të sjellësh dobi, po të mos e kisha Profetin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) që të ka puthur nuk do të të kisha puthur”. Pra, pse e puthi Umeri gurin e zi, për të cilin thuhet në hadith: “Guri zi është nga xheneti”[19]?

A mos e puthi duke u bazuar në filozofi të shpikur nga ai vetë dhe duke thënë ashtu siç thonë disa njerëz në lidhje me çështjen për të cilën u shtrua pyetja: Kurani është fjala e Allahut ndaj e puthim!! A mos ndoshta Umeri tha: Ky gur është i marrë nga xheneti i cili u është premtuar të devotshmëve ndaj po e puth dhe s’ka nevojë për të pasur argument nga Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) që të më bëjë të qartë ligjshmërinë e këtij veprimi?!!! Apo ai u soll në këtë çështje me atë llogjikë në të cilën ne thërrasim, të cilën disa e njerëz e quajnë: të logjikuarit selefij, që është: të pasuarit e pastër dhe të sinqertë të Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) dhe atyre që ecin sipas Sunetit të tij?

Ky pra ishte qëndrimi i Umerit (Allahu qoftë i kënaqur prej tij!) duke thënë: “Po të mos ishte që e kam parë Profetin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) duke të puthur nuk do të të kisha puthur’.

Pra, origjina në çështje të tilla si puna e kësaj lloj puthjeje (të Kuranit) është që të ndjekim atë rrugë në të cilën kanë qenë i Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) dhe ata që e pasuan atë, e jo të gjykojmë me mendjet tona siç e përmendëm më lart duke thënë: Kjo është gjë e mirë, ç’të keqe ka?!
Ejani të rikujtojmë qëndrimin e Zejd bin Thabitit ndaj Ebu Bekrit dhe Umerit kur i propozuan të merrte përsipër tubimin e Kuranit për ta ruajturt atë nga humbja e ndonjë pjese të tij, ai u tha: “Si mund ta bëni diçka të cilën nuk e ka bërë Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!)?”

Pra, muslimanët sot nuk e kanë këtë lloj të kuptuari të fesë, absolutisht. Nëse do i thuash atij që e puth Kuranin: Si po e bën diçka të cilën nuk e ka bërë Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!)? Ai do të të kundërpërgjigjet në një mënyrë shumë të çuditshme. Si p.sh.: o vëllai im, po çfarë të keqe ka këtu? Ky është madhërim i Kuranit.
Atëherë ne i themi këtij personi: Kjo fjalë që the të kthehet kundër teje, a mos ndoshta ishte Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) që nuk e madhëronte Kuranin?! Nuk ka dyshim se ai e madhëronte Kuranin, e megjithatë nuk e ka puthur atë.

Ose do të të përgjigjet në një mënyrë tjetër: T’i po na e refuzon puthjen e Kuranit e në të njëjtën kohë t’i hyp në makinë, udhëton me avion, pra me gjëra që janë risi (të shpikura)!! Kundërpërgjigja ndaj kësaj është të themi se: bidati i cili është humbje është ai bidat që bëhet në fe, ndërsa shpikjet në çështjet e dynjasë mund të jenë të lejuara ose mund të jenë të ndaluara, kjo është diçka që dihet dhe nuk ka nevojë të japim shembull.

Personi i cili i hipën avionit për të udhëtuar drejt shtëpisë së shenjtë të Allahut (Qabes) për të kryer haxhin s’ka dyshim që ky veprim i tij është i lejuar, ndërsa personi që i hipën avionit për të shkuar në Perëndim që ta vizitojë atë s’ka dyshim se kjo është e ndaluar, e kështu me radhë. Ndërsa në veprat që janë adhurim, nëse e pyet vepruesin e tyre, pse po e bën diçka të tillë?
Përgjigja do jetë: Për t’u afruar tek Allahu.

Unë them: Nuk është e mundur për t’u afruar tek Allahu veçse me çfarë Ai e ka ligjëruar, por me këtë rast unë dua t’u rikujtoj me diçka e cila sipas mendimit tim është shumë e rëndësishme në themelimin dhe forcimin e rregullit: “Cdo bidat është humbje.” (Ajo gjë është) Dikush nga selefët ka thënë: “Nuk është shpikur ndonjë bidat veçse ka bërë të zhduket një sunet”.

Unë e ndesh çdo ditë këtë realitet, e prek atë me dorën time si pasojë e punës time dhe kontrollit që u bëj çështjeve të shpikura, e si të mos ndodhte kështu përderisa këto çështje bien në kundërshtim me atë çfarë ka ardhur nga Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!). Dijetarët dhe njerëzit e mirë, të devotshëm (që janë realisht të tillë) kur e marrin Kuranin për të lexuar asnjëri nga ata nuk e puth Kuranin, por punojnë me çfarë ka në të. Kurse populli i thjeshtë (që janë dhe shumica) të cilët i kanë ndjenjat dhe emocionet të pakontrolluara do thonë: C’të keqe ka në këtë mes?! Dhe në të njëjtën kohë nuk punojnë me çfarë ka në të. Nuk na ngelet veçse të themi: Nuk është shpikur ndonjë bidat veçse ka bërë të zhduket një sunet.

I ngjashëm me këtë bidat është një bidat tjetër: i shohim njerëzit (qoftë dhe fusakët, gjynahqarët që kanë akoma një pjesë besimi në zemrat e tyre) kur e dëgjojnë ezanin ngrihen në këmbë. Nëse i pyet: Cfarë është kjo ngritje në këmbë, pse e bëni? Do thonë: E bëjmë në shenjë madhërimi për Allahun!

E megjithatë nuk shkojnë në xhami, vazhdojnë të luajnë tavëll, shah, etj. dhe mendojnë se me këtë ngritje në këmbë madhërojnë Zotin tonë! Nga na doli kjo lloj ngritje në këmbë?! Normalisht (siç ndodh shpesh) ka ardhur një hadith i shpikur (meudu) i pabazë ku thuhet: “Kur ta dëgjoni ezanin ngrihuni në këmbë”[20].

Faktikisht ky hadith ka origjinë por që më pas është transformuar dhe shtrembëruar nga ndonjë transmetues i dobët apo ndonjë gënjeshtar (shpifës hadithesh) duke zëvendësuar fjalën: “thuani” (kulu) me fjalën: “ngrihuni” (kumu) dhe duke e shkurtuar tekstin e hadithit të saktë ku thuhet: “Kur ta dëgjoni ezanin thuani ashtu siç thotë muezini pastaj bëni salavat për mua…” deri në fund të hadithit.
Pra shikoni se si shejtani ia zbukuron njeriut bidatin dhe i jep bindje personit në veten e tij se është besimtar që po madhëron dispozitat e Allahut dhe si argument të kësaj ka faktin që kur e merr Kuranin e puth atë dhe kur e dëgjon ezanin ngrihet në këmbë!!! por ky person a po e zbaton Kuranin? Jo nuk po e zbaton atë. Ndoshta falet por a i shmanget ngrënies së haramit? A i largohet rribasë (kamatës), as nuk e merr e as nuk e jep? A i largohet përhapjes së mjeteve të cilat shtojnë gjynahet mes njerëzve dhe mosbindjen e tyre ndaj Allahut?

A i ….? A i …? Pyetje pambarim, prandaj ne mjaftohemi me aq ibadete (adhurime) sa Allahu na i ka ligjëruar dhe nuk shtojmë as edhe një germë, sepse Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) ka thënë: “Nuk kam lënë gjë me çfarë Allahu u ka urdhëruar veçse u kam urdhëruar me të“[21].

Me këtë vepër që t’i po bën a ke qëllim për t’u afruar tek Allahu? Nëse përgjigja do jetë: po, atëherë themi: na e sill argumentin nga Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!).
Përgjigja detyrimisht do jetë: Nuk ka asnjëlloj argumenti. Pra qenka bidat dhe çdo bidat është humbje e çdo humbje është në zjarr (do përfundojë në zjarr). Mos të gabojë ndonjëri e të thotë: Si ka mundësi që kjo çështje kaq e vogël dhe e thjeshtë që të jetë humbje dhe vepruesi i saj të jetë në zjarr?!! Ia ka dhënë përgjigjen kësaj imam Shatibiu duke thënë: “Cdo bidat sado i vogël të jetë është humbje”.

Për t’i dhënë gjykimin se është humbje nuk shihet çështja tek vetë bidati por shihet fakti se ku është vendosur ky bidat, cili është ky vend ku nuk duhet të ekzistojë ky bidat? Ky vend është Sheriati Islam, i cili është i përsosur dhe i plotë duke mos i lënë hapësirë askujt që të shtojë në të diçka të shpikur, e vogël qoftë apo e madhe. Nga këtu vjen dhe fakti që bidati është humbje, jo vetëm ngaqë është diçka e shpikur por sepse në vetvete mbart idenë e plotësimit të diçkaje që Allahu dhe i Dërguari i Tij (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) e kanë lënë mangët.

Pyetja 9. Si duhet ta komentojmë Kuranin Fisnik?

Përgjigja: Allahu e zbriti Kuranin Famëlartë në zemrën e të dërguarit të Tij, Muhamedit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) ashtu që t’i nxjerrë njerëzit nga errësirat e kufrit dhe injorancës në dritën e islamit.
Allahu i Lartësuar thotë: “Elif Lam Ra. Ky është Libër që ta zbritëm ty që t’i nxjerrësh njerëzit nga errësirat në Dritë me lejen dhe vullnetin e Zotit të tyre, në rrugën e të Gjithëfuqishmit, të Falënderuarit” [Ibrahim 1]. E bëri të Dërguarin e Tij (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) sqarues dhe shpjegues të asaj që gjendet në Kuran. Allahu i Lartësuar thotë: “Ne ta zbritëm ty Përkujtimin që tua sqarosh njerëzve atë që u është zbritur atyre ashtu që ata të meditojnë” [Nahl 44].
Suneti është sqarues dhe komentues i asaj që është në Kuran. Suneti është shpallje nga Allahu, siç thotë i Lartësuari: “Ai nuk flet nga mendja e tij, ai (Kurani dhe Suneti) nuk është tjetër veçse shpallje që i shpallet” [Nexhm 3-4].

Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) ka thënë: “Mua më është dhënë Kurani e më është dhënë edhe njëherë sa ai. Nuk është e largët koha kur një person i ngopur mirë dhe i ulur në kolltukun e tij të thotë: Kapuni pas Kuranit, çfarë të gjeni në të hallall konsiderojeni hallall dhe çfarë të gjeni në të haram konsiderojeni haram. Me të vërtetë atë që i Dërguari i Allahut e bën haram është si ajo që Allahu e ka bërë haram[22]

Gjëja e parë me të cilën komentohet Kurani është vetë Kurani së bashku me Sunetin (me Sunet do kuptojmë fjalët, veprat dhe aprovimet e Profetit, Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) pastaj komentohet me shpjegimet e dijetarëve ku të parët e tyre janë sahabët, shokët e Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) dhe ndër më të dalluarit e tyre (në këtë fushë) ishte Abdullah bin Mesudi. Kjo sepse ai e ka shoqëruar Profetin (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) që herët, dhe sepse ai i ka kushtuar rëndësi të madhe pyetjeve që ia drejtonte Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) rreth Kuranit dhe shpjegimit të tij. Pastaj vjen Abdullah bin Abasi për të cilin ka thënë Ibën Mesudi: “Ai është përkthyesi (komentuesi) i Kuranit“.

Pastaj vijnë sahabët e tjerë, çdo sahabij nga i cili është transmetuar se ka komentuar ajet nga Kurani (dhe nuk është kundërshtuar nga sahabët e tjerë në atë koment) e pranojmë atë tefsir me kënaqësi, dorëzim e pranim. Nëse nuk gjejmë koment nga sahabët e kemi detyrë të marrim nga tabiinët të cilët i kushtuan rëndësi marrjes së tefsirit nga sahabët si p.sh.” Seid bin Xhubejri, Tavusi, etj. të cilët u bënë të njohur për tefsirin që morën nga disa prej sahabëve e në veçanti nga Ibn Abasi.

Për fat të keq gjejmë njerëz të cilët i komentojnë disa ajete thjesht me logjikë apo sipas medhhebit të cilit ai i përket. Për këto ajete nuk ka ardhur diçka shpjeguese direkt nga Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!), atëherë disa njerëz nga këta të mëvonshmit veçohen duke i komentuar këto ajete në përputhje me medhhebin që ata kanë zgjedhur. Kjo është çështje shumë e rrezikshme: të komentohen ajetet për të përkrahur medhhebin e tyre në një kohë që dijetarët e njohur të tefsirit i kanë dhënë një koment tjetër ndryshe nga ai i pasuesve të medhhebit. Mund të përmendim një shembull në lidhje me këtë, Fjala e Allahut: “Lexoni sa t’u vijë më lehtë prej tij (Kuranit)” [Muzemil 20],.
Dikush nga medhhebet e ka komentuar këtë ajet se ka për qëllim leximin gjatë namazit, d.m.th.: ajo që është detyrë në çdo namaz është të lexohet nga Kurani një ajet i gjatë ose tre ajete të shkurtra!!

Kështu thonë ata megjithëse është transmetuar në hadithin e saktë se Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) ka thënë: “Nuk ka namaz për atë që nuk e lexon Fatihatul Kitabin”[23] dhe në hadithin tjetër: “Kush fal namaz duke mos lexuar në të Fatihatul Kitabin ai namaz është i mangët, i mangët, i mangët, jo i plotë”[24] Sipas atij medhhebi është hedhur poshtë ajo çfarë tregojnë këto dy hadithe me tefsirin që i bënë ajetit të lartpërmendur, me pretendimin e tyre se në ajet është përmendur leximi në mënyrë të përgjithshme (pra leximi i çdolloj pjese nga Kurani) dhe po sipas medhhebit të tyre nuk lejohet të komentohet Kurani veçse me hadithe që janë muteuatir sepse nuk lejohet të komentohet muteuatiri (Kurani) veçse me muteuatir të ngjashëm.

Kështu pra i refuzuan dy hadithet e mësipërme duke u bazuar në tefsirin që ata i bënë ajetit me logjikë apo në përputhje me medhhebin e tyre, në një kohë kur që të gjithë ulematë e tefsirit (qofshin ata të hershëm apo të mëvonshëm) kanë bërë të qartë se në ajetin e mësipërm me Fjalën: “Lexoni” është për qëllim: Faluni aq sa u vjen më lehtë nga namazi i natës, sepse kjo pjesë e ajetit është përmendur në vazhdim të fjalës së Allahut ku thotë: “Vërtetë Zoti yt e di se t’i qëndron duke u falur natën më pak se dy të tretat e natës ose gjysmën e natës ose një të tretën e saj. Po kështu veprojnë edhe një pjesë e atyre që janë me ty. Allahu e përcakton natën dhe ditën. “

Deri ku thotë: “Lexoni nga Kurani aq sa tu vijë më lehtë” [Muzemil 20] d.m.th.: Falni namaz nate aq sa t’u vijë më lehtë për ju, pra ajeti nuk ka të bëjë me faktin se sa e ka detyrë robi të lexojë në namazin e natës. Allahu ua ka lehtësuar muslimanëve duke ua bërë që të falin namaz nate aq sa u vjen atyre më lehtë dhe nuk e kanë detyrë që të falin aq sa falte i Dërguari i Allahut (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!), që siç e dini falte 11 rekate.

Ky është kuptimi i ajetit dhe kjo është një mënyrë të shprehuri në gjuhën arabe duke përmendur vetëm një pjesë të diçkaje por duke pasur për qëllim atë të gjithën, pra Fjala e Allahut: “Lexoni” d.m.th. faluni, në këtë rast është për qëllim namazi në tërësi ndërsa leximi është një pjesë prej tij. U përmend vetëm kjo pjesë e namazit për të vënë në dukje rëndësinë e tij. Kjo është e ngjashme me ajetin tjetër ku Allahu thotë: “Kryeje namazin të rregullt që nga mesdita e deri në errësirën e natës (drekën, ikindinë, akshamin, jacinë) dhe leximin e Kuranit në agim” [Isra 78].
Kuptimi i ajetit: “Leximin e Kuranit në agim ” d.m.th.: namazin e sabahut, pra përmendi vetëm një pjesë të namazit dhe kishte për qëllim të gjithë namazin, kjo është një mënyrë të shprehuri e njohur në gjuhën arabe.

Prandaj pasi që dijetarët e tefsirit e bënë të qartë kuptimin e ajetit pa pasur kundërshtim mes tyre, nuk lejohet të refuzohen dy hadithet që i përmendëm me pretendimin se janë hadithe ahad dhe se nuk lejohet të komentohet Kurani me hadithe ahad!! Ky pretendim është i hedhur poshtë, së pari: ajeti për të cilin po flasim është komentuar nga ata dijetarë që e njohin shumë mirë gjuhën e Kuranit dhe së dyti: Sepse hadithi i Profetit (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) nuk bie ndesh me Kuranin, përkundrazi e komenton dhe e qartëson atë siç e thamë në fillim të kësaj fjale. E mbi të gjitha: si mund të pretendohet ajo çfarë ata thanë kur ajeti nuk ka fare lidhje me çështjen se çfarë e ka detyrë muslimani të lexojë në namaz, farz qoftë apo nafile?!

Ndërsa dy hadithet që i kemi përmendur më herët janë shprehimisht të qarta se namazi i atij që falet nuk është i saktë nëse nuk e lexon suren Fatiha: “Nuk ka namaz për atë i cili nuk e lexon Fatihatul Kitabin” dhe: “Kush fal namaz duke mos lexuar në të Fatihatul Kitabin ai namaz është i mangët i mangët i mangët jo i plotë”, d.m.th. është i mangët dhe kush del nga namazi duke e lënë të mangët ai nuk është falur, pra namazi i tij është i kotë siç tregohet qartë në hadithin e parë.
Pasi që na u bë e qartë ky realitet atëherë ne jemi të qetë kur i gjejmë hadiithet të transmetuara nga Profeti (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) në librat e Suneneve, së pari.

Së dyti ato hadithe që transmetohen me zinxhirë të saktë transmetimi, nuk dyshojmë aspak në to e as nuk hedhim dyshime rreth tyre me atë lloj filozofie që e dëgjojmë të përflitet në kohën e sotme e cila thotë: Nuk i marrim parasysh hadithet ahade veçse nëse kanë të bëjnë me mënyrat e kryerjes së ibadeteve (ahkamet) ndërsa çështjet e akides nuk mund të bazohen në hadithe ahade! Kështu pretendojnë ata. Siç e dimë Pejgamberi (Paqja dhe bekimi i Allahut qoftë mbi të!) e dërgoi Muadhin për të thirrur ehlul kitabin (ithtarët e librave të mëparshëm) në akiden e teuhidit (siç transmeton Buhariu me nr 1458 dhe Muslimi me nr 19) pra ai ishte një person i vetëm.
Me kaq besoj se është e mjaftueshme për të bërë të qartë atë që doja të thoja, e cila kishte të bënte me: Si duhet ta komentojmë Kuranin Fisnik?

Ue salAllahu ue seleme ue bareke ala nebijina Muhamed ue alihi ue sahbihi ue tabiine lehum bi ihsanin ila jeumi din, uel hamdulilahi Rabil alemin.

Autor
Dijetari dhe muhadithi i kohës
Imam Muhamed Nasirudin el Albani
(Allahu e mëshiroftë!)

Përktheu: Shuajb Rexha Ebu Duxhanah